Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

കോർത്തു വിട്ടു : “സ്വന്തം മുതൽ ആരെങ്കിലും കട്ടോണ്ടു പോകുമോ?!”

അവനു പെട്ടെന്ന് എവിടെ നിന്നോ ഒരുത്സാഹം കടന്നു വന്നു. അവൻ എഴുനേറ്റ് അവളുടെ മുഖത്തിന്‌ ചേർന്ന് നിന്നു. നാണത്താൽ മുഖം താഴ്ത്തിയ അവളുടെ പൂ പോലെയുള്ള മൃദുലമായ താടിയിൽ പിടിച്ചു ഉയർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു : “എന്റെ സ്വന്തമാണോ? പറയു. എനിക്ക് നിന്റെ വായിൽ നിന്നു തന്നെ അതു കേൾക്കണം”

മുഖം അങ്ങനെ തന്നെ നിറുത്തി മിഴികൾ താഴ്ത്തി നാണത്തോടെ അവൾ പറഞ്ഞു : “ സ്വന്തമാണ്… ഈ ജന്മത്തിൽ മാത്രമല്ല ഇനിയുള്ള എല്ലാ ജന്മങ്ങളിലും സ്വന്തമാണ്”

ആയിഷയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു കോരിതരിച്ചു പോയ മുനീർ അവളെ ഉറുപ്പടക്കം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു അവനിലേക്ക് ചേർത്തു. അവന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടും വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധവും അവൾ അറിഞ്ഞു. ആ നിൽപ്പിൽ അങ്ങനെ തന്നെ അലിഞ്ഞു ചേരാൻ അവർ രണ്ടാളും മനസ്സുകൊണ്ട് മോഹിച്ചു. അവളുടെ ചൂടുള്ള കഴുത്തിൽ അവന്റെ മുഖം അമർന്നു. മുഖത്തെ കുട്ടിരോമങ്ങൾ അവളെ ഇക്കിളി കൊള്ളിച്ചു. പെട്ടെന്നാണ് അവർ ധൃതരാഷ്ട്രാലിംഗനം ചെയ്ത് നിന്നത് ഉമ്മറത്തു ആണെന്നുള്ള തിരിച്ചറിവ് അവളിലേക്ക് കടന്നു വന്നത്. അവൾ അവനിലേക്ക് ബലം കൊടുത്തു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു :

“വിടൂ, ഇവിടെ നിന്നാൽ ആരെങ്കിലും കാണും”

അവനൊരു കുലുക്കവും ഉണ്ടായില്ല.

കാണട്ടെ, ഈ ലോകം മുഴുവനും കാണട്ടെ.. എന്റെ സ്വന്തം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. ആര് കണ്ടാലും കുഴപ്പമില്ല. ഞാനെന്റെ പെണ്ണിന്റെ ചൂടൊന്നു ശെരിക്കും അറിഞ്ഞോട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടവൻ വീണ്ടും അവളുടെ കഴുത്തിലെ വിയർപ്പുകണങ്ങളിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി.

അവൾക്കു ആനന്ദവും എന്നാൽ ഒരിത്തിരി പരിഭ്രമവും തോന്നി.