Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 5 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

അന്വേഷിച്ചു നടപ്പ് തുടങ്ങി. കസവു ചാരിയ സാഹിബിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പാളി നോക്കിയ അവൾക്കു ചിരിയടക്കാനായില്ല. പാമ്പുകൾ മാറാടുമ്പോൾ ചുറ്റിപിണഞ്ഞു കിടക്കും പോലെ സാഹിബും മൂസയും ഇഴക്കയറു പിരിച്ചത് കണക്കെ കിടക്കുന്നു. രണ്ടാളുടെയും ഉടുമുണ്ട് ചുരുണ്ടു കൂടി പഞ്ഞിക്കായുടെ ഉള്ളിലെ പൂട പോലെ പൃഷ്ടം വരെ കയറിയിരിക്കുന്നു. ആ കാഴ്ച മുനീറിനെ കൂടെ വിളിച്ചു കാണിക്കണം എന്നോർത്തു അവൾ ഉമ്മറത്തേക്ക് പാഞ്ഞു.

ഉമ്മറത്തു എത്തിയപ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് ചിന്താമഗ്നനായി താടിക്ക് കയ്യും കൊടുത്ത് ഇരിക്കുന്ന മുനീറിനെയാണ്. അവൾ വന്നു അടുത്തു നിന്നത് പോലും അവൻ അറിഞ്ഞില്ല. എന്തിനേറെ, ചന്തയിൽ പോവാണ്, കഴിക്കാൻ ഉള്ളത് മേശമേൽ അടച്ചു വെച്ചിട്ടുണ്ട് എന്നും പറഞ്ഞു തൊട്ട് മുൻപിൽ കൂടെ ഇറങ്ങി പോയ റംലത്തിനെ പോലും ശ്രെദ്ധിക്കാതെ പോയ ആളാണ്‌. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്ന് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. എങ്ങനെയും കുറച്ചു ദിവസം കൂടെ അവിടെ തങ്ങണം, അതിനിടയിൽ ആയിഷയുമായുള്ള കല്യാണക്കാര്യം നയത്തിൽ ഉപ്പുപ്പയെ അറിയിച്ചു സമ്മതിപ്പിച്ചെടുക്കണം. അവിടെ കുറച്ചു ദിവസം കൂടെ തുടരാൻ തക്കവണ്ണം എന്തെങ്കിലും ഹിക്കുമത് ആലോചിച്ചിട്ട് അവനു ഒന്നും തെളിഞ്ഞില്ല.

“എന്തോ കൂടിയ ആലോചനയിൽ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു”: ആയിഷയുടെ കിളിനാദം മുഴങ്ങി.

അവൻ മുഖമെടുക്കാതെ തന്നെ ദൂരത്തേയ്ക്ക് നോക്കി ഒരു നെടുവീർപ്പിട്ടു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു : “വളരെ കൂടിയ ആലോചന തന്ന്യാ. നിന്നെ കട്ടോണ്ടു പോയാലോ എന്ന് വരെ ആലോചിച്ചു”

ആയിഷയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമ്മ പടർന്നു. മുനീർ അത്രയേറെ അവളെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്കു സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിൽ അഭിമാനം തോന്നിപ്പോയി. അവനെ ഒന്ന് ചൊടിപ്പിക്കാൻ വേണ്ടി അവളൊരു ശരം