Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 2 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

കള്ളത്തരവും നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചേച്ചി ഞാൻ കഴിക്കുന്നത് നോക്കി നിന്നു

കഴിച്ചു തീർത്ത ഉടനെ എന്റെ നേർക്ക് ചേച്ചി മൊന്തയിൽ വെള്ളം നീട്ടി

ഞാൻ അടുക്കളയുടെ വാതില്കലൂടെ പുറത്ത് ഇറങ്ങി പടിയിൽ നിന്നു കൊണ്ട് കയ്യും വായും കഴുകി

തലേന്നത്തെ ചവിട്ട് ഓർമ ഉണ്ടാരുന്നത് കൊണ്ട് ഇടയ്ക്കിടെ പിന്നിലേക്ക് ഒരു കണ്ണ് അയക്കാൻ ഞാൻ മറന്നില്ല

തിരികെ അടുക്കളയിൽ എത്തിയ ഞാൻ നോക്കിയപ്പോ ചേച്ചിയെ അവിടെ കണ്ടില്ല

സഞ്ചിയുമായി ഞാൻ അകത്തളതിലൂടെ നടന്നു മുൻവാതിലിന്റെ അടുക്കൽ എത്തി

ആരെയും കാണാഞ്ഞത് കൊണ്ട് “ഞാൻ ഇറങ്ങുന്നു “ എന്ന് മാത്രം ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി

“ഡാ നിൽക്കട “ എന്ന് ചേച്ചിയുടെ ഉച്ചത്തിൽ ഉള്ള കല്പന മുഴങ്ങിയതും കൊടുങ്കാറ്റ് പോലെ ചേച്ചി അവിടേക്ക് പാഞ്ഞു എത്തിയതും ഒന്നിച്ചു ആയിരുന്നു

ഇനിയെന്ത് കൂത്തു കാണാൻ ആണ് ഇവിടെ നില്കുന്നത് എന്നുള്ള രീതിയിൽ നിന്ന എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നിട്ട് ചേച്ചി എന്റെ നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം തൊടുവിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു “സുന്ദരക്കുട്ടന് സിന്ദൂരകുറി ഒരു അഴകാണ്

കണ്ടു കൊതിക്കട്ടെ എല്ലാ അവളുമാരും” എന്നിട്ട് വശ്യമായി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചിട്ട് തിരിഞ്ഞു നടന്നു അകത്തേക്ക് പോയി

ഇന്നലെ ഷർട്ടിൽ സിന്ദൂരം കണ്ടതിനു തുള്ളിയുറഞ്ഞ ആളാണ് ഇന്നിപ്പോ പെൺപിള്ളേർ കണ്ടു കൊതിക്കട്ടെ എന്നും പറഞ്ഞു കുറിയും തൊടീച്ചു വിടുന്നത്

ഒന്നുകിൽ നട്ടപ്രാന്തു അല്ലെങ്കിൽ വേറെന്തോ ഉള്ളുകളിയുണ്ട്

എനിക്ക് ഉറപ്പായി

ഞാൻ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി ചെരുപ്പിട്ടു പടിപ്പുരയുടെ നേർക്ക് നടന്നു

പടിപ്പുര ഇറങ്ങി ഞാൻ പാടത്തെ വരമ്പിലേക്ക് കയറി

വീടിനു മുൻവശത്തുള്ള ഈ പാടങ്ങൾ എല്ലാം നമ്മുടെ അവകാശത്തിൽ ഉള്ളതാണ്

പാടങ്ങൾ എന്ന് തന്നെയല്ല ഇതിന്റെ മറുവശത്തു ഉള്ള പറമ്പുകൾ ഉൾപ്പടെ ഈ നാടിന്റെ നല്ലൊരു ഭാഗം കോവിലകത്തിന്റെ അവകാശത്തിൽ ഉള്ളതാണ്ണ്

മുതുമുത്തശ്ശന് പതിച്ചു കിട്ടിയതും പിന്നീടുള്ള തലമുറയിൽ പെട്ടവർ സമ്പാധിച്ചതും അതുകൂടാതെ അച്ഛനായിട്ട് വെട്ടി പിടിച്ചതും ഒക്കെ കൂടെ കുറെയുണ്ട്

വരമ്പിലൂടെ നടന്ന് തെങ്ങിൻ പറമ്പിൽ എത്തിയാൽ അവിടുന്ന് വേഗം കവലയിൽ എത്തി ബസ് പിടിക്കാം

തലേന്നത്തെ മഴ കാരണം ആകെ ചളിയും നനവുമാണ്

തെന്നി