Chapter Title : ആദിത്യ അയ്യരുടെയും ആദിലക്ഷ്മി അയ്യരുടെയും ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ 2 [തുണ്ടത്തു എഴുത്തച്ഛൻ]

നിന്നും ഒരു സ്ത്രീശബ്ദം : “ഏയ്‌ , പോവാണോ ?”

എന്റെ കവിളുകളും കഴുത്തും മുഴുവന്‍ ഒരു പെരുപ്പ്‌ അനുഭവപ്പെട്ടു – രോമാഞ്ചം പോലെ – കേട്ടത് ഒരു സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം തന്നെ! തൊട്ടുപിന്നാലെ ഒരു മിന്നലും ഇടിയും എട്ടു ദിക്കുകളും നടുക്കി കൊണ്ട് ഉണ്ടായി

“എന്താ ഭയപ്പെട്ടു പോയോ? തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ലേ ആരാണെന്ന്?” വീണ്ടും സ്ത്രീശബ്ദം

ഭയം എന്നെ തീണ്ടാറില്ല എന്ന് ഡീക്ക് അടിക്കാറുള്ള എന്നെ അകാരണമായ ഒരു ഭയം വളഞ്ഞു

എന്നിട്ടും സകല ധൈര്യവും എടുത്തു ഞാന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കി

പാല ചുവട്ടില്‍ തറയുടെ മുന്പിുല്‍ ഒരു സ്ത്രീ രൂപം എന്റെ നേരെ നില്കുന്നു

വീണ്ടുമൊരു മിന്നല്‍ അടിച്ചപോള്‍ ഞാന്‍ ആ സ്ത്രീയെ ഒന്നുകൂടെ വ്യക്തമായി കണ്ടു – ആജ്ഞ ശക്തിയുള്ള തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകള്‍

ധീര്ഗ വൃത്താകൃതിയില്‍ ഉള്ള മുഖത്ത് ചെഞ്ചോര മുറ്റി നില്കു്ന്ന കൊഴുത്ത കവിളുകള്‍

നീണ്ടുരുണ്ട മൂക്കും ചെറിയ ചുണ്ടുകളും

നഗ്നമായ ശരീരത്തിലൂടെ ജല കണങ്ങള്‍ തെന്നി നീങ്ങുന്നു

കഴുത്തില്‍ ഒരു സ്വര്ണയ മാല ചന്ദനക്കുടം പോലെയുള്ള മുഴുത്ത മുലകളുടെ നടുവില്‍ ഞാന്നു കിടക്കുന്നു

മഴത്തുള്ളികൾ സമ്മാനിച്ച തണുപ്പ് ഏറ്റവണ്ണം റോസാപ്പൂ നിറമുള്ള മുലഞെട്ടുകൾ ഉണർന്നു നില്കുന്നു

ഉണ്ണിക്കുടവയറില്‍ ആഴത്തിലുള്ള പോക്കിള്ച്ചുഴി

പൊക്കിളില്‍ നിന്നും ഒരു ചെറിയ കരിനാഗം പോലെ ചെറുരോമങ്ങള്‍ അടിവയറ്റിലെ രോമാക്കാടിലേക്ക് ഇഴഞ്ഞിറങ്ങുന്നു

അതിലൂടെ ജലപാളികള്‍ ഒലിച്ചിറങ്ങി അടിവയറ്റിലൂടെ ഒഴുകി വണ്ണതുടകളിളുടെ കണങ്കാലിലേക്ക് ഇറങ്ങുന്നു

അരയില്‍ നല്ല വീതിയുള്ള ഒരു പൊന്നരഞ്ഞാണം

അതിന്റെ ഞാത്ത് വെളുത്ത തുടയുടെ പകുതിയോളം കിടക്കുന്നു

കാലില്‍ സ്വര്ണ്ണ പാദസരം

തല ചെരിച്ചു നനഞ്ഞു കൂമ്പിയ തലമുടി വിരലുകള്‍ കൊണ്ട് കോതുന്നു, മുഖത്ത് ഒരു ശ്രിംഗാര ചിരി

കണ്ടത് കാഴ്ചയോ മായയോ എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ തിട്ടമില്ലായിരുന്നു

അത്രയും നേരം തല ഉയര്ത്തി നിന്ന എന്റെ ഉള്ളിലെ ധീരനായ സിംഹം ഓടി മടയ്കുള്ളില്‍ ഒളിച്ചു

കാലുകള്‍ വേച്ചു പോകും പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു

കനത്ത മഴ ആയിരിന്നിട്ടു കൂടി പാലപ്പൂവിന്റെ ശക്തമായ ഗന്ധം മൂക്കിലേക്ക് അടിച്ചു കയറി

ഇരുളിന്റെ മറപറ്റി പാലച്ചുവട്ടില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ട ആ അജ്ഞാത സുന്ദരി