Chapter Title : ആദ്യാഭിലാഷം [ഗോപിക]

ശ്രെദ്ധിച്ചു. ഹമ്മോ എന്തൊരു സൈസ് ആണ് ഇത്. 10 വർഷത്തിൽ കൂടുതൽ ഇത് പിടിച്ചു കളിക്കാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു എന്നിട്ടും ഇതിന്റെ വലുപ്പം അപ്പോൾ ആരേലും ഉണ്ടായിരുന്നേൽ ഇപ്പോൾ ഏത് സൈസ് ആയെന്നെ? ഇനി സ്വന്തം മോന് ഇവർ പിടിക്കാൻ കൊടുക്കുമോ, ശേ എന്തൊക്കെ ആടാ ആലോചിച്ചു കൂട്ടുന്നത്. മനു മനസ്സിൽ സ്വയം പഴിച്ചു.

അഭിയുടെ അമ്മ അവർക്ക് വിളമ്പിയിട്ട് അവരോടൊപ്പം കഴിക്കാതെ മാറി നിന്നു.മനു ഇത് ശ്രെദ്ധിച്ചു ഇത് ഇമ്പ്രെസ്സ് ചെയ്യിക്കാൻ പറ്റിയ അവസരം ആണെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

മനു : ആന്റി ഇരിക്കുന്നില്ലേ?

സിമി : അയ്യോ ഞാൻ ഇപ്പൊ കഴിക്കുന്നില്ല ഞാൻ പിന്നീട് കഴിച്ചോളാം.

മനു : ഹാ ഇരിക്ക് ആന്റി, ആന്റി മാത്രം ഇനി എന്തിനാ ഒറ്റക്ക്, ഡാ നിന്റെ അമ്മയോട് പറയ്‌ ഇരിക്കാൻ.

അഭി കണ്ണ് കൊണ്ടു ഇരിക്കാൻ ആക്ഷൻ കാണിച്ചു. സിമി മനുവിനെ നോക്കി ഒന്ന് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിക്കവേ അവർ പരസ്പരം ഒരുപാടു വിശേഷങ്ങളും കളി തമാശകളും പങ്കു വയ്ച്ചു. ഏകദേശം കഴിച്ചു കഴിയാറായി.

അഭി : നീ ജോലിക്ക് ബൈക്കിലാണോ വരുന്നേ?

മനു : അതേടാ ബസ്സിൽ ആണ് വരുന്നതെങ്കിൽ രാത്രി എന്റെ റൂട്ട് ബസ്സ് കുറവാണ് അത് പാടാണ്.

അഭി : അപ്പൊ ബൈക്ക് എങ്ങാനും കേടായാൽ നീ പെട്ടു അല്ലെ?

മനു : എന്റെ പൊന്നളിയാ ജീവിച്ചു പൊട്ടു.

മൂന്നുപേരും ചിരിച്ചു.

മനു : ആന്റിക്ക് ഇവൻ പോയാൽ ഒറ്റക്ക് നിൽക്കുന്നതിൽ പേടി ഇല്ലേ?

സിമി : പേടി എന്തിന് രാത്രി ഇവിടെ ചുറ്റും ആളുകൾ ഉണ്ട്, പകൽ ഇവരെല്ലാം ജോലിക്ക് പോകും മിക്കപേരും എംപ്ലോയീസ് ആണ്.ആകെ മാസത്തിൽ ഞായറാഴ്ചകളും ഒരു രണ്ടാം ശനിയുമാണ് അവധി ഉള്ളത്, പിന്നെ ഇവന്റെ കോഴ്സ് രണ്ട് വർഷമല്ലേ അത് കൊണ്ട് കുഴപ്പമില്ല.

മനു : ഹോ ആന്റിയെ സമ്മതിക്കണം. എന്നാലും ഒരു ഏകാന്തത അനുഭവിക്കേണ്ടി വരില്ലേ അഭി ഇല്ലാത്തത് കൊണ്ട്?

സിമി : അത് ശെരിയാണ്. പക്ഷെ ശീലം ആയിക്കോളും.

അഭി :