Chapter Title : ആലീസ് ഇൻ വണ്ടർലാന്റ് [ധൃഷ്ടധ്യുമ്നൻ]

റൂമിൽ പോയി കിടക്കടാ."

"എന്തേ ഇഖ്ബാൽ വരുമോ രാത്രി?"

"ഡാ മോനെ... മമ്മിക്ക് ഒരു അബദ്ധം പറ്റിയതാടാ.."

"മകന്റെ കൂട്ടുകാരനെ കേറ്റി കളിപ്പിച്ചിട്ട് അബദ്ധം പറ്റിയതാണെന്ന്. മമ്മീ ഇനി ഇനി ഞാൻ അങ്ങനെ വിളിക്കില്ല അങ്ങനെ. "

"മോനെ പ്ലീസ്...ഞാൻ പറയുന്നത് മനസ്സി..."

"....എന്തിനു? നിങ്ങളെ പോലുള്ള എല്ലാ സ്ത്രീകൾക്കും പറയാൻ ഒരേ കാരണം കെട്ടിയോന് ഇപ്പൊ കഴിയില്ലാ എന്ന്."

"അല്ല മോനെ, നിന്റെ അപ്പന് നല്ല കഴിവുണ്ട് പക്ഷെ അതോക്കെ അനുഭവിക്കാൻ ഭാര്യക്ക് ഭാഗ്യമില്ല. എല്ലാം നിന്റെ പ്രായത്തിൽ ഉള്ള പിള്ളേർക്കാ ഭാഗ്യം. "

"മമ്മീ... ഞ്യായീകരിക്കാൻ അപ്പനെ തന്നെ..."

"...അപ്പൻ... നിനക്ക് അയാളെ കുറിച്ച് എന്തറിയാം... എല്ലാരും ചോദിക്കും അവൻ വീട്ടുകാര്യം ഒക്കെ നോക്കുന്നില്ലേ എന്ന്. ഭാര്യക്കും മക്കൾക്കും സ്ഥിരമായി ചിലവ് തന്നാൽ എല്ലാം ആയെന്നാണോ. അവരാരും നിന്റെ അപ്പൻ എത്രനാളായി ഈ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടിട്ടു എന്ന് ചോദിച്ചിട്ടില്ല. "

"മമ്മീ... നിർത്തു."

"നീ എല്ലാം അറിയണം. അല്ലേൽ ജീവിതാവസാനംവരെ എന്നെ നീ വെറുക്കും. നിന്റെ അപ്പൻ മധുവിധുവിന് എന്നോട് പറഞ്ഞത് പെർഫോമൻസ് പോരാ എന്നാ. നിന്റെ അപ്പന്റെ കോച്ചിങ്ങിൽ ഞാൻ അപ്പനോട് ഇടപഴകി. എന്നിട്ട് ഞാൻ ഗർഭിണി ആയപ്പോൾ പറഞ്ഞത് കൊതി തീർന്നില്ല നിന്നെ അബോർട്ട് ചെയ്യണം എന്നാ. അവസാനം എന്റെ കരച്ചിൽ കണ്ടു നിന്റെ അപ്പന്റെ അപ്പനും അമ്മയും മകനെ പറഞ്ഞു സമ്മതിപ്പിച്ചു.

ഏഴാം മാസം ഞാൻ എന്റെ വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ നിന്റെ അപ്പനും കൂടെ കൂടി. നിന്നെ നഴ്സ് എന്റെ കൈകളിൽ ഏൽപ്പിച്ചപ്പോഴേക്കും നിന്റെ അപ്പൻ എന്റെ അമ്മയുമായി ഒരുബന്ധം തുടങ്ങി. ഞാനത് അറിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും വളരെ വൈകി. എപ്പഴും ചോദിക്കില്ലേ നീ അപ്പനും മമ്മിയും സ്നേഹിച്ചു കെട്ടിയതാണോ എന്ന് രണ്ടു മൂന്ന് വയസ്സിന്റെ വ്യത്യാസമേ ഉള്ളൂ എന്ന്. അതിനുത്തരം.

നിന്റെ അപ്പന്റെ ആന്റിപ്രാന്ത് കാരണമാണ് ഇരുപത്തി രണ്ടാം വയസ്സിൽ കെട്ടിച്ചത്. എന്നെ കെട്ടി ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആന്റി മാറി അമ്മായിഅമ്മ ആയി. അയാൾക്ക് ഇപ്പൊ ഇളം പ്രായത്തിനോട് കാമം. വല്ലപ്പോഴും എന്നെ ഒന്ന് തൊട്ടാലായി. അയാളുടെ അവഗണന എനിക്കയാളോട് വാശി