Chapter Title : ആനച്ചൂര് [ലോഹിതൻ]

തന്നെ അവൾ അമ്പലത്തിൽ എത്തി..

തിടമ്പ് ഏറ്റിയ കൊമ്പന്റെ മുൻ കാലുകളിൽ ചാരി നിൽക്കുന്ന തിലകനാണോ തലയെടുപ്പ് അതോ ആനക്കാണോ എന്നേ അവൾക്ക് സംശയം ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു... അയാളെ കണ്ടപ്പോൾ മുതൽ തന്റെ പൂറ്റിൽ വർഷകാലം തുടങ്ങിയത് അവൾ അറിഞ്ഞു..

ഇന്ന് രാത്രി ഈ പാപ്പാന്റെ തോട്ടി തന്റെ പൂറ്റിലേക്ക് ഇറക്കണം.. വേണുവേട്ടന്റെ നക്കലും വിരൽ പ്രയോഗവും മടുത്തു തുടങ്ങി...

ഒരു പാട് സ്ത്രീകളുടെ ഇടയിൽ നിന്നിട്ടും അയാളുടെ നോട്ടം തന്നിൽ പതിയുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു...

***** ***** *****

വേണു പറഞ്ഞത് വിശ്വസിക്കാനാകാതെ തിലകൻ സുധ ഇരിക്കുന്നടത്തേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി..

അവൾ ആർക്കും മനസിലാകാത്ത രീതിയിൽ അയാൾക്ക്‌ ഒരു പുഞ്ചിരി സമ്മാനിച്ചു...

അതോടെ വേണു സത്യമാണ് പറഞ്ഞത് എന്ന് തിലകന് ഉറപ്പായി..

അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിയുമ്പോൾ ഞാൻ ഭാര്യയെയും കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോകും ഞങ്ങളുടെ പിന്നാലെ വന്നാൽ മതി...

ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഒന്നും അറിയാത്തതു പോലെ അമ്മയും ചേച്ചിയും ഇരിക്കുന്നിടത്തേക്ക് വേണു ചെന്നു...

അപ്പോൾ അമ്മ പറഞ്ഞു..

എടാ വേണു..സുധക്ക് എന്തോ സുഖമില്ല.. ശർദ്ധിക്കാൻ വരുന്നപോലെ എന്നൊക്കെ പറയുന്നു നല്ല തലവേദനയും ഉണ്ടത്രേ...

നീ അവളെ കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ.. നന്നായി ഉറങ്ങിയാൽ ശരിയാകും.. ഞങ്ങൾ നാടകം കഴിഞ്ഞ് വന്നോളാം...

ശരി അമ്മേ.. എന്നാൽ ഞങ്ങൾ പോവാ.. ഒരു അപ്പാവിയെ പോലെ സുധയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവൻ നടന്നു...

അമ്പലത്തിൽ നിന്നും വീട്ടിലേക്കുള്ള നാട്ടു വഴിയിലേക്ക് അവർ കയറി..

മകര മാസമാണ്.. മഞ്ഞു പൊഴിയുന്നുണ്ട്.. പാടത്തുനിന്നും വീശുന്ന കാറ്റിന് നല്ല തണുപ്പ്.. വെളുത്ത വാവ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ദിവസം മൂന്നേ ആയിട്ടുള്ളു..

ചെറിയ മഞ്ഞിന്റെ പുതപ്പ് നിലാവിനെ പൊതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്

തണുപ്പ് പുറത്ത് മാത്രമേയുള്ളു.. വേണുവിന്റെയും സുധയുടെയും മനസ് ചുട്ടു പൊള്ളുന്നുണ്ട്..

അമ്പലവും ബഹളവും പുറകിൽ മറഞ്ഞു..

വേണു പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.. ഒരു നിഴൽ പോലെ അവരുടെ പുറകിൽ തിലകൻ വരുന്നുണ്ട്..

അമ്പലത്തിൽ നിന്നും അകന്നത്തോടെ വേണു നടപ്പിന്റെ സ്പീഡ് കുറച്ചു..

അവൻ സ്പീഡ് കുറച്ചതു കണ്ട് സുധ ചോദിച്ചു.. അയാൾ വരുന്നുണ്ടോ..

ങ്ങും.. തൊട്ടു പിന്നിൽ എത്തി..

തിലകൻ