Chapter Title : ആനിയമ്മയും ഹാജിയാരും 1

കുട്ടികളുടെ പഠിത്തവും, വീട് വെപ്പും ഒക്കെ ആയി അത് അങ്ങിനെ പോയി. എനിക്കും പരാതി ഇല്ലായിരുന്നു. നമുക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടുന്ന ഭർത്താവിനെ ഇത് പറഞ്ഞു കുറ്റപ്പെടുത്താനും ഞാൻ തെയ്യാറല്ലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ പതിനെട്ടാം വെഡിങ് ആനിവേഴ്സറിക്കാണു എൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ വഴിതിരുണ്ടായ ഒരു ആളെ ഞാൻ കണ്ടുമുട്ടുന്നത്. ഊണ് കഴിക്കാൻ ഭർത്താവ് വന്നത് ഒരു ഗൾഫ് കാരനായ ആളുമായിട്ടാണ്. അയാൾ ഭർത്താവിന്റെ റിയൽ എസ്റ്റേറ്റ് ബ്രോക്കർ പണിയുടെ ഭാഗമായി ഒരു റബര് തോട്ടം നോക്കാൻ വന്നതാണ്. ഒരു 60 വയസ്സ് പ്രായം വരും. തലയിൽ ഒരുമുസ്ലിം തൊപ്പിയും പാന്റും ഷിർട്ടുമിട്ടു ഒരാൾ. നരച്ച ബുൾഗാൻ താടി വെട്ടി ഒതുക്കി വെച്ചിരിക്കുന്നു. 'ഇത് ഹാജിയാർ, ദുബായിലാണ് നമ്മുടെ വര്ക്കിച്ചന്റെ തോട്ടം നോക്കാൻ വന്നതാ. ഊണ് എടുക്കെ' ഭർത്താവ് പരിചയപ്പെടുത്തി. ഞങ്ങൾ തെക്കൻ മലയോര ക്രിസ്ത്യാനികൾക്ക് വടക്കു നിന്നുള്ള ആളുകളെ പണ്ടേ ഇഷ്ടമല്ല. അവരുടെ ഭാഷയും സംസ്കാരവും എനിക്ക് പിടിക്കിലായിരുന്നു. പിന്നെ വളരെ കുറച്ചു പേരെ മാത്രമേ ആ ഭാഗത്തു നിന്ന് അറിയൂ. നല്ലൊരു ദിവസമായിട്ടു ഇയാളെയും കൊണ്ട് വന്ന ഭർത്താവിനോടുള്ള ഈർഷ്യയും കൊണ്ട് ഞാൻ അയാളെ നോക്കി ഭവ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് നടന്നു. പെട്ടന്ന് തന്നെ അകത്തെ അലമാരയുടെ കണ്ണാടിച്ചില്ലിൽ അയാൾ എന്റെ പിൻഭാഗം കണ്ണെടുക്കാതെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. ഇവന്മാർ ഒക്കെ ഇങ്ങിനെ ആണലോ എന്ന് കരുതി ഞാൻ അടുക്കളയിൽ കടന്നു. ഊണ് വിളമ്പുമ്പോൾ അയാൾ എന്നെ പല തവണ ഉഴിഞ്ഞു നോക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രെദ്ദിച്ചു. പരമാവധി അയാളുടെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ ഞാൻ അടുക്കളയിലേക്കു വലിഞ്ഞു. അവർ കുറച്ചു നേരംസംസാരിച്ചു ഇരുന്നേച് പോകാൻ എഴുനേറ്റു. പോകാൻ തുടങ്ങിയപ്പോ ഞാൻ അവിടേക്കു ചെന്നു. 'ഊണ് ജോറായിരിക്കണു' എന്നെ നോക്കി അയാൾ പറഞ്ഞു. ഞാൻ ചെറിയ ഒരു ചിരി മാത്രം അയാൾക്കു സമ്മാനിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു. അന്ന് രാത്രി ഞാൻ ഭർത്താവിനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു. നല്ലൊരു ദിവസമായിട്ടു നിങ്ങള്ക്ക് നാട്ടുകാരുമായെ ഊണ് കഴിക്കാൻ വരൻ കണ്ടുള്ളു എന്ന് ചോദിച്ചു. അയാൾ ഒരു നല്ല കസ്റ്റമർ ആണെന്നും ഈ കച്ചോടം നടന്നാൽ നല്ല