Chapter Title : ആരതി കല്യാണം 8 [അഭിമന്യു]

ഞാനീ കാലനോട് പറഞ്ഞതാ... പക്ഷെ എന്നെ എപ്പോ കണ്ടാലും ഇവനിത് ചോയ്ച്ചോണ്ടിരിക്കും... അതിന്

"" ഇനിയീ കാര്യം ചോയ്ച്ചിങ്ങോട്ട് വന്ന വൊക്കെക്കൂടി ഞാൻ നിന്റണ്ണാക്കില് കേറ്റും...! പറഞ്ഞില്ലാന്ന് വേണ്ട...! "" ന്നായിരുന്നെന്റെ മറുപടി... പിന്നെയവനതിനെ പറ്റി മിണ്ടിയില്ല...

കുറച്ച് നേരം ഞങ്ങള് കൊടികുത്തിയ സംസാരത്തിലായിരുന്നു... അതിൽ പല പല ടോപിക്കും വന്നുപോയി... അവസാനം എത്തിയത് ഇല്ലുമിനാറ്റീലും... ഇലുമിനാറ്റി തൊടങ്ങിയത് ടിപ്പു സുൽത്താനാണെന്ന് അവനും അല്ല അത് ഗാന്ധിജിയാണെന്ന് ഞാനും... ഞാനാണ് ശെരിയെങ്കിൽ അവൻ മൊട്ടയടിക്കൂന്നും അവനാണ് ശെരിയെങ്കി ഞാൻ മൊട്ടയടികൂന്നും ഉള്ള കരാറിൽ ഞങ്ങളെർപ്പെട്ടു...

അതോടെ പ്രശ്നം വഷളായി... ഇതിലൊരു വ്യക്തത വരാൻ വേണ്ടി ഗൂഗിളിനോട് ചോദിക്കാൻ നിന്നെങ്കിലും അവനത് നിരസിച്ചു... ഗൂഗിള് നൊണേ പറയൂത്രെ... ആ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ച ഞങ്ങൾ നേരെ യദുവിനെ ഫോൺ വിളിച്ചു... പക്ഷേ അവന്റെ ഉത്തരത്തിനോട് ഞങ്ങൾക്ക് യോജിക്കാൻ പറ്റിയില്ല...

ഇലുമിനാറ്റി കണ്ടുപിടിച്ചത് കുഞ്ഞാലി മരക്കാരാണ് പോലും... പൊട്ടൻ...! കൊറേ തപ്പിട്ടും ഉത്തരം കിട്ടാതിരുന്ന ഞങ്ങൾ യുദ്ധകാലാടിസ്ഥാനത്തിൽ ആ ചർച്ച അവസാനിപ്പുകയായിരുന്നു... ഇനിയും ഇതുപോലെ വേറെ ചർച്ചയിൽ ഏർപെട്ടാൽ ഒന്നെങ്കിൽ ഞാൻ അല്ലെങ്കി അവൻ ഇതിലേതെലും ഒരാളെ ജീവനോടെണ്ടാവു... ആ തിരിച്ചറിവ് ഞങ്ങളെ ലുഡോ കളിക്കാൻ പ്രേരിപ്പുക്കുകായായിരുന്നു...

അങ്ങനെ ലുഡോ കളിച്ചിരിക്കുമ്പഴാണ് കിച്ചണിൽ നിന്ന് ഉറക്കെയുള്ള അട്ടഹാസം കേൾക്കുന്നത്... അതാരതിടെ ചിരിയല്ലേ...? ഇവൾക്ക് ഭ്രാന്തായോ...? എന്താ സംഭവന്നറിയാൻ ഞാനും അജയ്യും കിച്ചണിലേക്ക് ചെന്നു...

"" എന്താ...? എന്താണ്ടായേ...? "" അവർടടുത്തെത്തിയതും അജയ്യ് നിമ്മിയോടായി ചോദിച്ചു... ആരതിയാണെങ്കിൽ എന്നെ നോക്കി ചിരി പുറത്ത് വരാതിരിക്കാൻ ചുണ്ട് കടിപ്പിച്ചു നിക്കുന്നുണ്ട്, കയ്യിലൊരു കത്തിയും...!

"" അത് ഇച്ചായൻ എന്നോട് അഭിയേട്ടൻ ഇന്നലെ ചെയ്ത് കൂട്ടിയെതൊക്കെ പറഞ്ഞില്ലേ...? അത് ഞാൻ ചേച്ചിയോട് പറയായിരുന്നു...! "" ഒരു കൂസലുമില്ലാതെ നിമ്മിയത് പറഞ്ഞു നിർത്തീതും ആരതി പിന്നേം ചിരി തുടങ്ങി... ചിരിച് ചിരിച്ചവൾടെ കണ്ണീന്ന് വരെ വെള്ളം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

എന്റവസ്ഥ പിന്നെ പറയണ്ടല്ലോ... കാലൻ ഇപ്പൊ വണ്ടിയുമായി വന്ന ഞാൻ സ്പോട്ടില് കേറിപോവും... അത്രക്കും ഞാനിവടെ നിന്ന് ചീഞ്ഞു... ഇതിനെല്ലാം കാരണകാരനായ ആ നായിന്റെ മോനെ ഞാൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയെങ്കിലും അവന്റെ