ആയിഷയിലൂടെ

Ayishayiloode | Author : Hasna

കൊറച്ചു വേദനകളും, ദുഃഖങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഒരു സർജറി വേണ്ടി വന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് കൊറച്ചു നാൾ കഥകൾ എഴുതുവാൻ സാധിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഇന്ന് നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പുതിയ ഒരു കഥകൊണ്ട് ആണ് വരുന്നത്. ഈ കഥ ഒരു നടന്ന സംഭവമല്ല. അതുകൊണ്ട് ആരും ഇതിൽ പൊരുൾ അന്വേഷിക്കണ്ട.. തികച്ചും ഒരു ഫിക്ഷൻ എന്ന് തന്നെ പറയാം.. എന്ന് നിങ്ങളുടെ ഹസ്ന. 🤗

കഥ തുടങ്ങുന്നു...

ആയിഷയുടെ പ്രായം 31 മാത്രമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ജീവിതകാലത്തിന്റെ ഭാരം മുഴുവൻ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.

​നാല് മാസം മുൻപ്, 59 വയസ്സുള്ള എന്റെ അബ്ബു അബ്ദുൾ റഹ്മാൻ ആയിഷയെ രണ്ടാം ഭാര്യയായി ഈ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. എന്റെ ഉമ്മ അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് മരിച്ചതാണ്. അബ്ബു കൊച്ചിയിലെ വിജയകരമായ ഒരു തടി വ്യാപാരിയായിരുന്നു; നല്ല പണക്കാരൻ. പക്ഷേ, വയസ്സായ, കർക്കശക്കാരനായ ഒരു ഏകാന്ത മനുഷ്യൻ.

​ആയിഷയുടെ വീട്ടുകാർ പണത്തിന് വേണ്ടിയാണ് അവളെ അബ്ബുവിന് വിറ്റത്. അവളുടെ പഴയൊരു "പാപം" മായ്ച്ചുകളയാൻ അവളുടെ മുന്നിൽ ആ ഒരു വഴി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ആ ഗോസിപ്പുകളെക്കുറിച്ച് എനിക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.

​20-ാം വയസ്സിൽ ആയിഷ കോളേജിൽ പഠിക്കുന്ന ഒരു ചെറുക്കനെ പ്രേമിച്ചു. അവൾ ഗർഭിണിയായപ്പോൾ ആ ചെറുക്കൻ അവളെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയി. പിന്നീട് രഹസ്യമായി അബോർഷൻ ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. അതിനുശേഷം അവൾക്ക് നല്ല ആലോചനകളൊന്നും വന്നില്ല. സ്വന്തം മാതാപിതാക്കൾ പോലും അവളെ ഒരു ഭാരമായി കണ്ടു. അങ്ങനെയാണ് അവൾ അബ്ബുവിന്റെ കൈകളിൽ എത്തിയത്.

​ആയിഷയെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് വിചിത്രമായ ഒരു തോന്നലാണുണ്ടായത്. വെളുത്ത നിറം, നീളമുള്ള കറുത്ത മുടി സാധാരണയായി ഒരു ലൂസ് ബ്രെയ്ഡിൽ (അഴിച്ചിട്ട രീതിയിൽ) കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാകും. ദുഃഖം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ. വീട്ടിൽ ലളിതമായ സൽവാർ കമീസാണ് ധരിച്ചിരുന്നതെങ്കിലും, അവളുടെ സുന്ദരമായ ശരീരം മറയ്ക്കാൻ അതിന് കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

​എനിക്ക് 21 വയസ്സാണ്, കോളേജ് പഠനം കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു. എന്റെ പേര് റഹീം. അത്യാവശ്യം നല്ല ശരീരപ്രകൃതിയുള്ള, വെളുത്ത നിറമുള്ള ഒരു യുവാവാണ് ഞാൻ.

​റഹീമിന്റെയും ആയിഷയുടെയും ആ വീട്ടിലെ ആദ്യത്തെ ഏതാനും ആഴ്ചകൾ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞതായിരുന്നു. അബ്ബു ബിസിനസ്സ് ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഭൂരിഭാഗം സമയവും എറണാകുളത്തെയും പെരുമ്പാവൂരിലെയും മില്ലുകളിലായിരുന്നു. അദ്ദേഹം വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ആയിഷ ഒരു നിഴൽ പോലെ പെരുമാറി. കൽപ്പനകൾ അനുസരിക്കുന്ന, ഒരക്ഷരം തിരിച്ചു പറയാത്ത ഒരു യന്ത്രം പോലെ.

​പക്ഷേ, അബ്ബു ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ആ വലിയ വീട് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ ശാന്തമായിരുന്നു. ആ ശാന്തതയിലാണ് ഞാൻ ആയിഷയെ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. അവൾ അധികം സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴും വീട്ടുജോലികളിൽ മുഴുകിയിരിക്കും. എങ്കിലും, ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ ലിവിംഗ് റൂമിലിരുന്ന് ഫോൺ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴോ പുസ്തകം വായിക്കുമ്പോഴോ, അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ചായയുമായി വരുന്ന അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവളുടെ ആ വലിയ, കറുത്ത കണ്ണുകളിൽ ഭയമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം അപകർഷതാബോധമായിരുന്നു. തന്റെ ഭൂതകാലം ഈ വീട്ടിലെല്ലാവർക്കും അറിയാമെന്ന ചിന്ത അവളെ എപ്പോഴും