Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 1 [ഹസ്ന]

മെഴുകുതിരി കൊണ്ടുവന്ന് കത്തിച്ചു. മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം ഹാളിലാകെ പടർന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ മുഖങ്ങൾ കൂടുതൽ വ്യക്തമായി. ആയിഷയുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും നനഞ്ഞിരുന്നു, പക്ഷേ അതിൽ ഒരു പുതിയ തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു — ആശ്വാസത്തിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും തിളക്കം.

​ഞാൻ അവളുടെ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ തോളുകൾ തൊട്ടു നിന്നു. അവൾ തലകുനിച്ച് എന്റെ കൈയിൽ തന്റെ കൈ വെച്ചു. ഞാൻ അവളുടെ വിരലുകൾ മൃദുവായി പിടിച്ചു.

​"നിന്നോട് ഞാൻ ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയണമെന്നുണ്ട്, റഹീം," അവൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ വാക്കുകൾ മതിയാവുന്നില്ല. നീ എന്നെ ഇങ്ങനെ കേൾക്കുമ്പോൾ... ഞാൻ സുരക്ഷിതയാണെന്ന് തോന്നുന്നു."

​"പറയൂ ആയിഷാ. എല്ലാം പറയൂ. ഞാൻ കേൾക്കാൻ ഇവിടെയുണ്ട്," ഞാൻ അവളുടെ കൈയിൽ ലഘുവായി അമർത്തി പറഞ്ഞു.

​അവൾ പതുക്കെ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. തന്റെ കോളേജ് കാലം, ആ ചെറുക്കനോടുള്ള പ്രണയം, പിന്നീടുള്ള വഞ്ചന, ഗർഭം, അബോർഷൻ, വീട്ടുകാരുടെ പരിഹാസം, അബ്ബുവിന് വിറ്റുകൊടുത്തത് — എല്ലാം അവൾ തുറന്നുപറഞ്ഞു. അവളുടെ ശബ്ദം ചിലപ്പോൾ വിറച്ചു, ചിലപ്പോൾ നിന്നു. ഞാൻ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ കേട്ടു. അവളുടെ വേദന ഓരോ വാക്കിലും എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു.

​അവൾ പറഞ്ഞു തീർന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ വീണ്ടും ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഇത്തവണ അത് കൂടുതൽ സ്വാഭാവികമായിരുന്നു. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.

​"നിന്നെ ഞാൻ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ കാണുന്നില്ല, ആയിഷാ. നീ ഒരു ശക്തയായ സ്ത്രീയാണ്. ജീവിതം നിന്നോട് ക്രൂരമായി പെരുമാറിയിട്ടും നീ ഇപ്പോഴും സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഹൃദയം നിലനിർത്തിയിരിക്കുന്നു. അതാണ് ഞാൻ നിന്നിലെ ഏറ്റവും സുന്ദരമായ കാര്യമായി കാണുന്നത്."

​അവൾ തലയുയർത്തി എന്നെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദി നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​"നീ എനിക്ക് ഒരു പുതിയ ജീവിതമായി തോന്നുന്നു, റഹീം. ഈ വീട്ടിൽ വന്നതുമുതൽ ഞാൻ ആദ്യമായാണ് ഇത്ര സമാധാനം അനുഭവിക്കുന്നത്. നിന്റെ കൂടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ... ഭയമില്ല, ഒറ്റപ്പെടലില്ല."

​മഴ പൂർണ്ണമായും നിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ എഴുന്നേറ്റില്ല. ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഇരുന്നു; കൈകൾ കോർത്ത്, ചിലപ്പോൾ മൗനത്തിലും ചിലപ്പോൾ താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ സംസാരിച്ചും സമയം തള്ളിനീക്കി. ഞാൻ അവളോട് എന്റെ കോളേജ് ജീവിതം, സ്വപ്നങ്ങൾ, അബ്ബുവിനോടുള്ള ബന്ധത്തിലെ അകലം — എല്ലാം പറഞ്ഞു. അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു, ചിലപ്പോൾ പുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി.

​രാത്രി ആഴത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോഴും ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം തുടർന്നു. അത് വെറുമൊരു ആവേശകരമായ ആകർഷണമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് മനസ്സിനെ തൊടുന്ന