Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 1 [ഹസ്ന]

ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു. ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ വീണ്ടും ഒരു മൃദു ചുംബനം നൽകി. അവൾ എന്റെ തോളിൽ തലചായ്ച്ചു.

​"നാളെ അബ്ബു വരുമ്പോൾ നമ്മൾ വീണ്ടും അകലെ ആകേണ്ടി വരുമല്ലേ?" അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

​"ശരീരം അകലെയായിരിക്കും. പക്ഷേ മനസ്സ് അകലില്ല, ആയിഷാ. ഞാൻ നിന്നെ നോക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് മനസ്സിലാകും — ഞാൻ നിന്റെ കൂടെയുണ്ടെന്ന്."

​അവൾ എന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു. ഭയത്തിൽ നിന്ന് സ്നേഹത്തിലേക്കുള്ള, ഏകാന്തതയിൽ നിന്ന് ഒരുമയിലേക്കുള്ള ഒരു ചെറിയ, മനോഹരമായ യാത്ര.

​പതുക്കെ ക്ഷീണം അവളെ തളർത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ അവളെ സോഫയിൽ കിടത്തി, ഒരു തലയണ വെച്ചുകൊടുത്തു. ഞാൻ അടുത്ത് തന്നെ ഇരുന്നു, അവളുടെ മുടി തലോടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൾ ഉറങ്ങിയപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ശാന്തമായ പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആ രാത്രി ഞങ്ങൾക്ക് മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു.

​നേരം പുലരുമ്പോൾ മഴയുടെ ശേഷിപ്പായ ചെറിയ തുള്ളികൾ ജനലിന് പുറത്ത് തട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ ആയിഷ എന്റെ അടുത്ത് തന്നെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവളുടെ മുഖം ശാന്തമായിരുന്നു — വളരെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം അവൾക്ക് ലഭിച്ച ഒരു ആശ്വാസമുള്ള ഉറക്കം.

​ഞാൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ മേൽ ഒരു ലഘു തുണി വിരിച്ചുകൊടുത്തു. അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി ചായ തയ്യാറാക്കി. കറന്റ് വീണ്ടും വന്നിരുന്നു, പക്ഷേ ഞാൻ വിളക്കുകൾ ഓണാക്കിയില്ല. ആ മങ്ങിയ പ്രഭാത വെളിച്ചം മതിയായിരുന്നു.

​ഏകദേശം അരമണിക്കൂറിനു ശേഷം ആയിഷ ഉണർന്നു. അവൾ ഞെട്ടി ചുറ്റും നോക്കി, പിന്നെ എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. ലജ്ജയും, നന്ദിയും, ഒരു ചെറിയ ഭയവും അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കലർന്നു.

​"റഹീം... ഞാൻ... ഇന്നലെ..." അവൾ വാക്കുകൾ തിരയുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.

​ഞാൻ പുഞ്ചിരിയോടെ അവളുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഒരു കപ്പ് ചൂടുള്ള ചായ നീട്ടി.

​"ഒന്നും പറയേണ്ട ആയിഷാ. ഇന്നലെ രാത്രി നമ്മൾ ഒന്നിച്ചിരുന്നത് ഞാൻ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല. നീ സുരക്ഷിതയായിരുന്നു. അത്രയേ ഉള്ളൂ."

​അവൾ ചായ വാങ്ങി കുടിച്ചു. ഞങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ഒരു മൗനം നിറഞ്ഞു, പക്ഷേ അത് അസ്വസ്ഥമായ മൗനമല്ലായിരുന്നു. സുഖകരമായ, പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന മൗനം.

​ദിവസങ്ങൾ പിന്നെയും കടന്നുപോയി. അബ്ബു വീട്ടിലുള്ളപ്പോൾ ഞങ്ങൾ സാധാരണപോലെ പെരുമാറി. ആയിഷ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നിഴൽപോലെ പെരുമാറി. ഞാനും സാധാരണ മട്ടിൽ നടന്നു. പക്ഷേ അബ്ബു പുറത്തുപോകുമ്പോഴോ,