Chapter Title : ആയിഷയിലൂടെ 3 [ഹസ്ന]

രക്ഷപെട്ടതെന്ന ബോധ്യം എന്നെ ഒരേസമയം ഭയപ്പെടുത്തുകയും ആവേശം കൊള്ളിക്കുകയും ചെയ്തു.

​ഞാൻ തിരികെ ഹാളിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ ആയിഷ അവിടെത്തന്നെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ചായ ഗ്ലാസുകൾ എടുത്തു മാറ്റുന്നതിനിടയിൽ അവൾ എന്നെ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

​"എന്താ റഹീമിക്കാ ഒരു പരുങ്ങൽ? സമീറാത്ത പോയപ്പോഴേക്കും മുഖത്താകെ ഒരു പരിഭ്രമം പോലെ," ആയിഷ കള്ളച്ചിരിയോടെ എന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

​"ഏയ്... അതൊന്നുമില്ലെടാ. ഈ കനത്ത മഴയത്ത് ഇത്ത ഫയലുമായി വന്നല്ലോ എന്നോർത്തപ്പോൾ..." ഞാൻ വാക്കുകൾ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​"ഉം... എനിക്കറിയാം. അബ്ബുവിന്റെ കാര്യം ഓർത്ത് ഇക്കാക്ക് ഉണ്ടായ ആശ്വാസം എനിക്കും മനസ്സിലാകും," എന്റെ കൈകളിൽ പതുക്കെ പിടിച്ച് ആയിഷ പറഞ്ഞു. സമീറ ഇത്തയുടെ സ്പർശനത്തിന്റെ ചൂട് മാറും മുൻപ് ആയിഷയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ ഈ പെരുമാറ്റം എന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടാക്കിയെങ്കിലും, ആ സാഹചര്യത്തെ മാറ്റിയെടുക്കാൻ ഞാൻ വേഗം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​

മുറിയുടെ വാതിൽ പതുക്കെ ചാരി, ആയിഷയെ കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തുമ്പോൾ പുറത്ത് റബ്ബർ തോട്ടത്തിന് മുകളിൽ കനത്ത മഴ തകർത്തു പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ വന്നു പതിക്കുന്ന വെള്ളത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം മാത്രമായിരുന്നു ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ കേൾക്കാനുണ്ടായിരുന്നത്.

സമീറ ഇത്ത വരുത്തിവെച്ച ആ വലിയ വെപ്രാളവും ആവേശവും എന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ഒരു വശത്ത് ഓഫീസറുടെ ആ അധികാരവും വശ്യതയും തന്ന ലഹരി, മറുവശത്ത് ആയിഷയുടെ ഈ നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം. ആയിഷ കട്ടിലിന്റെ ഒരു വശത്തേക്ക് ഒതുങ്ങിയിരുന്ന് എന്നെ നോക്കി പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു നാണം കലർന്ന ഭയം തെളിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

"റഹീമിക്കാ... അബ്ബു എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും വരാൻ സാധ്യതയില്ലേ?" ആയിഷ ശബ്ദം താഴ്ത്തി ചോദിച്ചു.

"മില്ലിലെ പണി കഴിഞ്ഞ് അബ്ബു വരാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ട് മോളെ. നീ പേടിക്കേണ്ട," ഞാൻ അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം കൂടി അടുത്തു വന്നിരുന്നു.

ആയിഷയുടെ കൈകൾ എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങുമ്പോൾ അതിന് ഒരു പ്രത്യേക തണുപ്പായിരുന്നു. ഞാൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി നോക്കി. ഇന്നലെ രാത്രി ഫോണിലൂടെ സംസാരിച്ച കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മ വന്നതുകൊണ്ടാകാം, അവൾ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ വെട്ടിച്ചു. ഞാൻ