Chapter Title : അച്ചാമ്മ ഇപ്പോഴും തയാർ [ശിവ]

മാത്തച്ചന്റെ  സമ്മതത്തിന്  കാക്കാതെ  കുട്ടൻ   അങ്ങനെ   കുലച്ചു  നില്കും... അച്ചാമ്മയെ   മനസ്സിൽ   കൊണ്ട്  നടന്നത്  ഒരു   ആഗ്രഹത്തിന്റെ  പേരിൽ   ആയിരുന്നു   തുടക്കത്തിൽ.. പോകപ്പോകെ  അത്  കൊതിയും   ആക്രാന്തവും   ആയി... മറ്റൊന്നും   ചിന്തിച്ചില്ല,   നേരെ.... നീരാളി  പത്രോസിന്റെ.  വീട്ടിൽ  ചെന്നു   വളച്ചു കെട്ടില്ലാതെ   വിവാഹ   അഭ്യർത്ഥന  നടത്തി, "അച്ചാമ്മയെ  എനിക്ക്  തരുമോ?  ഞാൻ  പൊന്ന്   പോലെ  നോക്കി   കൊള്ളാം... " മാത്തച്ചന്റെ  നേരെ  വാ  നിലപാട്  പത്രോസിന്  നന്നായി   ബോധിച്ചു. .   നല്ല  അധ്വാനിയാണ്..... മോൾക്ക്‌   ഒരു   മുട്ടും   വരില്ലെന്ന്  പത്രോസിന്  അറിയാം... കര്ട്ടന്  പിറകിൽ   നിന്ന്  എല്ലാം   ശ്രദ്ധിച്ചു   നിന്നു,  അച്ചാമ്മ   . മാത്തച്ചന്റെ   നടപ്പും   മറ്റുമെല്ലാം  വലിയ   ഇഷ്ടാ  അച്ചാമ്മയ്ക്ക്. ഇരു  നിറമുള്ള   മാത്തച്ചന്റെ  ബലിഷ്ഠമായ   ശരീരം   അച്ചാമ്മ  അകലെ  നിന്ന്  നോക്കി   കൊതിക്കാറുണ്ട്.. ആ   വിരിഞ്ഞ   മാറിൽ  വിളഞ്ഞു   കിടക്കുന്ന  നിബിഡമായ  രോമരാജികൾ .... മണ്ണിൽ  കിളയ്ക്കുമ്പോൾ  അനാവൃതമാകുന്ന  കക്ഷത്തിലെ   നനഞ്ഞൊട്ടി   കിടക്കുന്ന   ഇടതൂർന്ന   രോമക്കാട്......   കൊതി തൂകി  നിൽക്കാറുണ്ട്   അച്ചാമ്മ.  എന്നെങ്കിലും  ആ  രോമക്കാട്ടിൽ   മുഖം   ചായ്ച്ചു  ഉറങ്ങാനും  കുറുമ്പ്   കാട്ടി  മാറിലെയും   കക്ഷത്തിലെയും  വലിച്ചു   നോവിക്കുന്നതും   , "എടി   പെണ്ണെ.... നോവുന്നുണ്ട്.... ഞാൻ ഒരു  കിഴുക്ക്  വച്ചു   തരും... "   എന്ന്   സൗന്ദര്യ   പിണക്കം  കാട്ടുമ്പോൾ  ചുണ്ടിൽ  ഒരു   മുത്തം   നൽകുന്നതും  മീശ  ഇല്ലാത്ത  മേൽച്ചുണ്ടിൽ  തടവി  "അയ്യേ.... എന്തിനു   കൊള്ളാം  മീശ   ഇല്ലെങ്കിൽ.... പെണ്ണുങ്ങളെ  പോലെ "   എന്ന്   പറഞ്ഞു  കളിയാക്കുമ്പോൾ ..... "കൊള്ളുമോ   എന്ന്   കാട്ടി  തരാം,  ഇരുട്ടിക്കൊട്ടെ...  വെള്ളം... വെള്ളം.. എന്ന്  പറയാതിരുന്നാൽ  മതിയായിരുന്നു ... " എന്ന്   വീര   വാദം  പറയുമ്പോൾ....  നോവിക്കാതെ   ചെവിക്ക്   പിടിച്ചു... "നാവെടുത്താൽ... വഷളത്തരമേ.... വരൂ... ഇവിടൊരാൾക്കു   "  എന്ന്   പറഞ്ഞു   കൊതി   കൊണ്ട്   കൊഞ്ചുന്നതും...  അച്ചാമ്മയുടെ  മനസിന്റെ  വെള്ളിത്തിരയിൽ  ഒരു   സെക്കന്റ്‌  കൊണ്ട്   മിന്നി   മറഞ്ഞു   പോയി.... മാത്തച്ചൻ   ഇഷ്ടമാണ്  എന്ന്  അറിഞ്ഞു   തന്നെ , "മോളെന്ത്  പറയുന്നു...? "   എന്ന്   ചടങ്ങിന്‌   ചോദിച്ചു.. അച്ചാമ്മ   ചിരിച്ചു  നാണിച്ചു  നിന്നു.... അവർക്ക്  മറ്റൊന്നും  ആലോചിക്കാൻ  ഇല്ലായിരുന്നു..... കൂടുതൽ   എന്തെങ്കിലും   പറയാനില്ല,  അച്ചാമ്മ