Chapter Title : അച്ചാമ്മ ഇപ്പോഴും തയാർ [ശിവ]

മാറിലെയും   കക്ഷത്തിലെയും  വലിച്ചു   നോവിക്കുന്നതും   , "എടി   പെണ്ണെ.... നോവുന്നുണ്ട്.... ഞാൻ ഒരു  കിഴുക്ക്  വച്ചു   തരും... "   എന്ന്   സൗന്ദര്യ   പിണക്കം  കാട്ടുമ്പോൾ  ചുണ്ടിൽ  ഒരു   മുത്തം   നൽകുന്നതും  മീശ  ഇല്ലാത്ത  മേൽച്ചുണ്ടിൽ  തടവി  "അയ്യേ.... എന്തിനു   കൊള്ളാം  മീശ   ഇല്ലെങ്കിൽ.... പെണ്ണുങ്ങളെ  പോലെ "   എന്ന്   പറഞ്ഞു  കളിയാക്കുമ്പോൾ ..... "കൊള്ളുമോ   എന്ന്   കാട്ടി  തരാം,  ഇരുട്ടിക്കൊട്ടെ...  വെള്ളം... വെള്ളം.. എന്ന്  പറയാതിരുന്നാൽ  മതിയായിരുന്നു ... " എന്ന്   വീര   വാദം  പറയുമ്പോൾ....  നോവിക്കാതെ   ചെവിക്ക്   പിടിച്ചു... "നാവെടുത്താൽ... വഷളത്തരമേ.... വരൂ... ഇവിടൊരാൾക്കു   "  എന്ന്   പറഞ്ഞു   കൊതി   കൊണ്ട്   കൊഞ്ചുന്നതും...  അച്ചാമ്മയുടെ  മനസിന്റെ  വെള്ളിത്തിരയിൽ  ഒരു   സെക്കന്റ്‌  കൊണ്ട്   മിന്നി   മറഞ്ഞു   പോയി.... മാത്തച്ചൻ   ഇഷ്ടമാണ്  എന്ന്  അറിഞ്ഞു   തന്നെ , "മോളെന്ത്  പറയുന്നു...? "   എന്ന്   ചടങ്ങിന്‌   ചോദിച്ചു.. അച്ചാമ്മ   ചിരിച്ചു  നാണിച്ചു  നിന്നു.... അവർക്ക്  മറ്റൊന്നും  ആലോചിക്കാൻ  ഇല്ലായിരുന്നു..... കൂടുതൽ   എന്തെങ്കിലും   പറയാനില്ല,  അച്ചാമ്മ   മാത്തച്ചന്  സ്വന്തം.... അച്ചാമ്മയുടെ   കൊഞ്ചൽ   കണ്ടാ  മതി,  കമ്പി  ആവാൻ...

സ്വതവേ... പെണ്ണെന്നു   കേട്ടാൽ   ഭ്രാന്ത്  പിടിക്കുന്ന   മാത്തച്ചൻ   അച്ചാമ്മയെ  തലങ്ങും  വിലങ്ങും   പണ്ണി   മറിച്ചു. രാവെന്നോ   പകലെന്നോ   ഭേദം  ഇല്ലാതെ   സമയം   കിട്ടുമ്പോൾ  ഒക്കെ  മാത്തച്ചനും  അച്ചാമ്മയും   വീട്  ഒരു  ഭോഗ  ശാലയാക്കി... അച്ചായന്റെ  കുട്ടന്  വെട്ടൽ   വരുമ്പോൾ  ഒക്കെ... അച്ചാമ്മ   നിസ്സീമമായി   സഹകരിച്ചു,  കാലകത്തിക്കൊണ്ടേ   ഇരുന്നു.. ഒന്നിനും  ഒരു   അല്ലലും   ഇല്ലാതെ...... ഉണ്ടും  ഊക്കിയും  കഴിയവേ....... ഒരു   നോട്ടപ്പിശക്  പറ്റി... രണ്ടു   കൊല്ലം   എങ്കിലും  മദനോത്സവം   തിമിർത്ത്   നടത്താൻ   കഴിയാതെ  വന്ന