Chapter Title : അച്ചുവിൻ്റെ അമ്മ എൻ്റെയും 3 [ദുഷ്യന്തൻ]

തലയിലെവിഡോ ഒരു വെള്ളിടി. ഇന്നലെ എൻ്റെ കിടക്കയിൽ എനിക്കുവേണ്ടി കിടന്ന എൻ്റെ പെണ്ണിനെ ഞാൻ മറന്ന് പോയോ എന്നൊരു സങ്കോചം എൻ്റെ ഉള്ളിൽ കുമിഞ്ഞു കൂടി. ഇന്നലെ പോയതിൽ പിന്നെ ഒരു ഫോൺ കാൾ അങ്ങോട്ടോ ഇങ്ങോട്ടോ ഉണ്ടായില്ല. പാൻ്റിൻ്റെ പോക്കെറ്റിൽ കൈ തിരുകി ഫോണെടുത്തു. അടുത്തിരുന്ന അശ്വതിയെ ഒന്ന് ചിരിച്ച് കാണിച്ചിട്ട് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

“ ഇപ്പോഴാണോ ഒന്ന് വിളിക്കാൻ തോന്നിയത്?? ”

ഞാൻ വിളിച്ച ആദ്യ റിംഗിൽ തന്നെ കോൾ എടുത്ത രമ്യ അൽപ്പം പരിഭവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“നിന്നെ ഞാൻ മറന്നെന്ന് നിനക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ??.. വിളിക്കാൻ പറ്റാത്ത ഒരു സഹചര്യമായിപ്പോയ്."

“ മറന്നാ കൊല്ലും നിന്നെ ഞാൻ. അറിയാലോ എന്നെ.”

“പിന്നെ.. നന്നായിട്ട് അറിയാം ”

“പിന്നെ എന്താ അവിടെ ഇത്രവലിയ ബിസി??”

“ അത് ഞാൻ ഇപ്പൊ അമ്മാവൻ്റെ വീട്ടിലാ. ഇവിടെ എല്ലാരുടെയും കൂടെ ..”

“എപ്പോ പോയി നീ..?”

“ അത്..ഇന്നലെ നിങ്ങള് പോയി കഴിഞ്ഞ്. ”

എന്തോ.. അങ്ങനെയാണ് പറയാൻ തോന്നിയത്. അല്ലേൽ ഇന്നലെ അടിച്ച് കിണ്ടി ആയത് കൊണ്ടാണ് അവളെ വിളിക്കാൻ പറ്റാഞ്ഞത് എന്ന് പറയേണ്ടി വരും. അത് ഡേഞ്ചർ ആയത് കൊണ്ട് ഞാൻ മൊഴിഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ച് ഞങ്ങൾ ഫോണിലൂടെ ഹൃദയം കൈമാറികൊണ്ടിരുന്നു.
രമ്യ ഒരു പ്രതേക സ്വഭാവക്കാരിയാണ്. അധികം ആരോടും മിണ്ടില്ല. അവൾടെ ക്ലാസിൽ ആകെ കൂട്ട് റാണിയാണ്. ആമ്പിള്ളേരോടൊന്നും മിണ്ടാറില്ല. ആകെപ്പാടെ മിണ്ടുന്നത് പണ്ട് അവൾടെ പിന്നാലെ മണപ്പിച്ച് നടന്ന ഒരു വാണത്തിനോടാണ്. പേരും മൈരും ഒന്നും ഓർക്കുന്നില്ല. ലെവൻ എൻ്റെയും മണിയുടേയും കയ്യുടെ ചൂട് അറിഞ്ഞതിൽപിന്നെ രമ്യയ്ക്ക് പിന്നാലെ നടന്നിട്ടില്ല.
അവളോടും ഞങ്ങളോടും ഒക്കെ സോറി പറഞ്ഞിട്ട് ഇപ്പൊ ഒരു ഫ്രണ്ട് സെറ്റപ്പിൽ അവൾടെ കൂടെ ഒണ്ട്.

വിളിക്കാഞ്ഞതിലെ പരിഭവം പൂർണമായും അവൾടെ സംസാരത്തിൽ നിന്നും മാറുന്ന വരെ ഞങ്ങള് സംസാരം തുടർന്നു.

“ ശ്രീയേട്ടാ.. അമ്മ കഴിക്കാൻ വിളിക്കുന്നു. വാ..’’
ഫോൺ കട്ടായ ഉടനെ ആരതി എന്നെ വന്നു വിളിച്ചു.
അവിടെ തീൻ മേശക് ചുറ്റും എല്ലാരും ഇരുന്നു.