Chapter Title : അടങ്ങാത്ത അലയടി 4 [രമേഷ്]

എഞ്ചിൻ ഇളകി. ബസ് എടുക്കാൻ സമയമായി. കണ്ടക്ടർ ഇടനാഴിയിലൂടെ വന്നു. ഓരോ ബർത്തും നോക്കി. ആളുണ്ടോ. ബാഗുണ്ടോ. വാതിൽ അടയ്ക്കാമോ. സുരേഷ് വിരൽ പൂർണമായി പിൻവലിച്ചു.

അവൻ ഇപ്പോഴും അവിടെ തന്നെ നിന്നിരുന്നു. മുകളിലെ ബർത്തിനരികിൽ. നിവേദിത കണ്ണടച്ച് കിടന്നു. തല ഇപ്പോഴും ചുറ്റുന്നു. കണ്ടക്ടർ അടുത്തെത്തി. സുരേഷിന്റെ മുഖം നോക്കി, പിന്നെ മുകളിലേക്ക്.

«സാർ. ബസ് ഇപ്പോൾ എടുക്കും. മുന്നിലെ വാതിൽ അടക്കും. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യം ഉണ്ടെങ്കിൽ വിളിച്ചാൽ മതി. ലൈറ്റ് ഓഫാക്കും. അവൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.

കുടിച്ചതായി തോന്നുന്നു. ഒന്നും ചെയ്യരുത്. അവൾ കമ്പ്ലയിന്റ് കൊടുത്താൽ എന്റെ ജോലി പോകും.»

സുരേഷ് തല കുലുക്കി. ഒരു ചിരി. കൈ ബോക്സറിന്റെ അരയിൽ.

«കുഴപ്പമില്ല ബ്രോ. ഞങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങളുടെ കാര്യമുണ്ട്. അവൾ ഉറങ്ങിയതായി തോന്നുന്നു. ഞങ്ങൾക്ക് ഇതിലും നല്ല പണിയില്ലേ.»

«ദേഷ്യപ്പെടേണ്ട സാർ. ഞാൻ പറഞ്ഞതേയുള്ളൂ.»

കണ്ടക്ടർ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ അടഞ്ഞു. ലൈറ്റ് അണഞ്ഞു. മങ്ങിയ നീല വെളിച്ചം മാത്രം. ഹൈവേയിലേക്ക് ബസ് ഇറങ്ങി. ചക്രത്തിന്റെ താളം.

താഴത്തെ ബർത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം. സുരേഷിന്റെ സുഹൃത്ത്.

«സുരേഷ്. അവളുടെ കുണ്ടിയും മുലയും എങ്ങനെയായിരുന്നു. നീ ഭാഗ്യവാനാണ്.»

സുരേഷ് മുകളിലേക്ക് നോക്കി. നിവേദിതയുടെ ലെഗ്ഗിങ്സിലെ വളവ് മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഇപ്പോഴും തെളിഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ തല താഴ്ത്തി സുഹൃത്തുകളോട് പറഞ്ഞു. ശബ്ദം താഴ്ന്നതായിരുന്നു.

«ഞാൻ മാത്രമല്ല ഗയ്സ്. ഇന്ന് നമ്മൾ എല്ലാവരും ഭാഗ്യവാന്മാരാകും. പന്ത്രണ്ട് മണിക്കൂർ മുന്നിലുണ്ട്. മെല്ലെ തുടങ്ങാം.»

ആരും എതിർത്തില്ല. ഒരേ മനസ്സ്. ബസ് നഗരം വിട്ടു. ഇരുട്ട് കട്ടിയായി. നിവേദിതയുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു. മുകളിലെ ബർത്തിൽ വെളിച്ചം.

സ്ക്രീനിൽ വിനോദ്. അവൾ എഴുന്നേറ്റു. കാതിൽ വെച്ചു. ശബ്ദം ഉറക്കത്തിന്റേതുപോലെ, പിന്നെ നേരെയാക്കി.

«യാ വിനോദ്.»

«കയറിയോ. ശരിയാണോ. മദ്യം കുടിച്ചോ.»

«ഞാൻ ബസിലാണ്. സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു എന്ന് തോന്നുന്നു. ഞാൻ ഓകെ ആണ്. എത്തിയാൽ വിളിക്കാം.»

«മുകളിലെ സീറ്റിൽ തനിച്ചാണോ. ആരെങ്കിലും —»

«കുഴപ്പമില്ല. പിന്നെ വിളിക്കാം. ഞാൻ കിടന്നു.»

കോൾ കട്ടായി. അവൾ മലർന്നു കിടന്നു. കണ്ണ് തുറന്നു. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ