Chapter Title : ഐ സി യു വിലായ അച്ഛനും വീട്ടില്‍ തനിച്ചായ അമ്മയും [Mahesh]

അച്ഛനെ താങ്ങിയെടുത്ത് കാറില്‍ കയറ്റി. ടെന്‍ഷനും തിരക്കുമെല്ലാം കൂടി ചേര്‍ന്നതിനാലായിരിക്കണം, അമ്മ സാരിയുടുത്തത് ശ്രദ്ധയോടെയായിരുന്നില്ല.

ഇളം മഞ്ഞ നിറമുള്ള സാരി വയറിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് അല്‍പ്പം മാറിക്കിടക്കുന്നു. ഗോപിയേട്ടന്റെ കണ്ണ് അവിടേക്ക് പോയത് കണ്ടാണ് ഞാനും നോക്കിയത്. പൊക്കില്‍ കുഴി വ്യക്തമായി കാണാം. അതില്‍ നിന്ന് താഴേക്ക് പോകുന്ന സ്വര്‍ണ്ണ നിറമുളള രോമകൂപങ്ങള്‍ സാരിയുടെ കുത്തിനകത്തേക്ക് വളരുന്നു. രാവിലത്തെ സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ തിളക്കത്തില്‍ ആ കാഴ്ച വല്ലാത്തൊരു അവസ്ഥയിലേക്കാണെന്നെ നയിച്ചത്.

പക്ഷെ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഞാന്‍ സ്വയം തിരുത്തി. 'അമ്മയാണ്, തെറ്റാണ്'. ഈയിടെയായി ഇടയ്ക്കിടെ പിടിവിട്ട് പായുന്ന മനസ്സിനെ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

'ഗോപിയേട്ടാ വേഗം വിട്ടോ' ഞാന്‍ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോള്‍ ആള്‍ പെട്ടെന്നൊന്ന് ഞെട്ടി. വേഗം തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലേക്ക് കയറി.

' സ്‌ട്രോക്കാണ്, എത്രയും പെട്ടെന്ന് മെഡിക്കല്‍ കോളേജില്‍ എത്തിക്കണം. നാല് മണിക്കൂറിനുള്ളില്‍ ചെയ്യേണ്ട ഇംജക്ഷന്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ അതിന്റെ സമയം കഴിഞ്ഞ് പോയെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. ആംബുലന്‍സില്‍ തന്നെ കൊണ്ട് പോയിക്കോളൂ' ഡോക്ടര്‍ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

കോഴിക്കോട് നഗരത്തിലേക്ക് ഏതാണ്ട് 40 കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരമുണ്ട്. ഇന്നത്തെ പോലെ സ്വകാര്യ ആശുപത്രികള്‍ ഒന്നും ധാരാളമുള്ള കാലമല്ല. മെഡിക്കല്‍ കോളേജല്ലാതെ മറ്റൊരു ആശ്രയവുമില്ലാത്ത കാലമാണ്. നേരെ മെഡിക്കല്‍ കോളേജിലേക്ക് വിട്ടു. കാഷ്വാലിറ്റിയില്‍ വീണ്ടും മണിക്കൂറുകളോളമുള്ള കാത്തിരിപ്പ്. ഒടുക്കം ഡോക്ടര്‍ വന്നു. ഐ സി യു വിലേക്ക് കയറ്റി.

അപ്പോഴേക്കും ജ്യേഷ്ഠനും എത്തിയിരുന്നു. അവന്‍ ജോലി ചെയ്യുന്നത് കോഴിക്കോട് നഗരത്തില്‍ തന്നെയാണ്. ദിവസേന പോയി വരാന്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളതിനാല്‍ അവിടെ രണ്ട് മൂന്ന് പേര്‍ ചേര്‍ന്ന് വീട് വാടകയ്‌ക്കെടുത്ത് താമസിക്കുകയാണ്.

' തലയ്ക്കകത്ത്