Chapter Title : അലീവാൻ രാജകുമാരി [അണലി]

അടുക്കുകയാണ്..... ചീമ : ഇങ്ങോട്ട് ഒന്ന് നോക്കിൻ... എന്തോ പിറുപിറുത്ത് കൊണ്ട് ബഹത് നടന്നു ചെന്നു നോക്കി.... ബഹത് : യുദ്ധത്തിൽ തൃപ്‌തി കണ്ട അതിനാ ദേവത അകിനോവ് രാജാവിന് നല്കിയ സമ്മാനം.. (ഗുൽവേറിലെ വിശ്വാസം ആരുന്നു അതിനാ ദേവത ഏതേലും യുദ്ധത്തിൽ പ്രീതിപെട്ടാൽ, യുദ്ധ ഭൂമിയിൽ ഒരു ആൺ കൊച്ചിനെ ജയിച്ച രാജാവിനായി നൽകും എന്ന് ) ചീമ : തൃപ്‌തി, മണ്ണാം കട്ട അവൾ ആ പിഞ്ചു കുഞ്ഞിനെ കൈയിൽ എടുത്തു... ബഹത് : തൊട്ടു അശുത്തം ആകേണ്ട, ഞാൻ പോയി ആരെ എങ്കിലും വിളിച്ചോണ്ട് വരാം..

തോൽ ചാക്ക് ഇറക്കി വെച്ച് ഓടാൻ തുടങ്ങിയ ബഹതിന്റെ കൈയിൽ ചീമ പിടിച്ചു... ചീമ : നമ്മക്ക് ഈ കൊച്ചിനെ തെക്കു കൊണ്ടുപോയി വിൽക്കാം... ബഹത് : നീ എന്ത് വിവര കേടാ ഈ പറയുന്നേ... ഈ കൊച്ചിനെ അകിനോവിനു അതിനാ ദേവത കൊടുത്ത സമ്മാനം ആണ്... ചീമ : നമ്മക്കും ജീവിക്കേണ്ടെ, ഒരു കൊച്ചു പുര കെട്ടണ്ടേ, നാണയം വേണ്ടേ... ബഹത് : ആരേലും അറിഞ്ഞാൽ നമ്മുടെ തല പോകും... ചീമ : ആരും അറിയില്ല... അവർ ആ കുഞ്ഞിനെ തോൽ ചാക്കിൽ പുതഞ്ഞു കഴുത പുറത്തു കേറി എലോഹക്ക്‌ തെക്കു മാറി ഫിരോധ ഇലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു...ഫിരോധ ഫിരോധയിലെ ഏറ്റവും വല്യ തുണി വ്യാപാരി ആയിരുന്നു കാന.... കാനക്കും ഭാര്യ സിമ്രാക്കിനും മക്കൾ ഇല്ലായിരുന്നു... ഇതു അറിഞ്ഞ ചീമ സിമ്രാക്കിനെ കണ്ടു, ആ കൊച്ചിനെ അവർ അവൾക്കു നൽകി മൂന്ന് ഓല കിഴി നിറയെ സ്വർണ്ണ നാണയവും വാങ്ങി അവിടെ നിന്നും പോയി.. സിമ്രാക്ക് ആ ചുകര കുഞ്ഞിന് ഇത്തയാസ് എന്ന് പേരിട്ടു... AD 125 ജൂലിൻ : നിങ്ങൾ വലുതാകുമ്പോൾ ആര് ആകണം എന്നാണ് ആഗ്രഹം വൈലാ : എനിക്ക് ഒരു രാജ കുമാരനെ കല്യാണം കഴിക്കണം.... അവിടെ ഇരുന്ന എല്ലാവരും ചിരിച്ചു യാദ് : എനിക്ക് വല്യ വ്യാപാരി ആകണം... ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത അത്ര വല്യ ഒരു വീട് വെക്കണം... ജൂലിൻ : നിനക്കോ ഇത്തയാസെ.. ഇത്തയാസ് : എനിക്ക് ഒരു യോദ്ധാവ് ആകണം... രാജ്യത്തിന്റേം, രാജാവിന്റേം മാനം രക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വീരൻ.. ഇത് കേട്ടു കൊണ്ടാണ് സിമ്രാക്ക് വന്നത് അവൾ ഇത്തയാസിനെ പിടിച്ചു എഴുനേൽപ്പിച്ചു കെട്ടി പിടിച്ചു... സിമ്രാക്ക് : എൻറെ പൊന്നു മോൻ