Chapter Title : അളിയൻറ ഭാര്യ [അപ്പൻ മേനോൻ]
മാസത്തെ ലീവ് കിട്ടി സന്തോഷത്തോടെ വീട്ടില്‍ എത്തി ഹേമയുമായി അര്‍മാദിക്കാമല്ലോ എന്നു വിചാരിച്ചു വന്ന എനിക്ക് ഇവിടെ എത്തിയ ദിവസം തന്നെ ഹേമയെ ആശുപത്രിയില്‍ ആക്കേണ്ടി വന്നില്ലേ. ഇപ്പോള്‍ ഏതാണ്ട് നാലഞ്ച് ദിവസമായില്ലേ, വല്ലതും നടന്നോ. ഞാനും മജ്ജയും മാംസവുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്‍ തന്നെയല്ലേ ഇന്ദു. എനിക്കുണ്ടാവില്ലേ ആശയും ആഗ്രഹങ്ങളും. അത് തീര്‍ക്കാന്‍ വേണമെങ്കില്‍ നീയോ അരവിയോ എന്തിനു ഹേമപോലും അറിയാതെഎനിക്ക് ടൗണില്‍ പോയി ഒരു മുറിയെടുത്ത് എന്റെ ആഗ്രഹം സാധിക്കാമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഞാന്‍ അതിനൊന്നും പോയില്ലല്ലോ. അങ്ങിനെയാകുമ്പോള്‍ മറുഭാഗത്ത് നിന്നും ഞാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സഹകരണം കിട്ടില്ലാ ഇന്ദു. ചുമ്മാ കാലകത്തി മലര്‍ന്ന് കിടക്കും. അത്ര തന്നെ. പിന്നെ നിര്‍ബന്ധിച്ചാല്‍ മാത്രം ചിലപ്പോള്‍ കുഴലൂത്തും നടത്തി തരും. എനിക്ക് അതൊന്നും പോരാ ഇന്ദു. രണ്ടു പേര്‍ക്കും വേണ്ടുന്നത് പരസ്പരം പറഞ്ഞ് ചെയ്യുമ്പോള്‍ കിട്ടുന്ന ഒരു ആനന്ദം ഉണ്ടല്ലോ. അതൊന്നും വാക്കാല്‍ വര്‍ണ്ണിക്കാന്‍ പറ്റില്ലാ ഇന്ദു. അതൊക്കെ അനുഭവിച്ച് തന്നെ അറിയണം. അരവിയെ കണ്ടാല്‍ അവനു ഇങ്ങിനെയുള്ള കുത്സിത പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ക്കൊന്നും തീരെ താല്‍പ്പര്യമില്ലാ എന്ന് അവനെ കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം. പക്ഷെ ഇന്ദു നേരില്‍ പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും ഇന്ദു മനസ്സുകൊണ്ടും ശരീരം കൊണ്ടും ഈ ആനന്ദം അനുഭവിക്കാന്‍ തയ്യാറാ എന്ന് ഇന്ദുവിന്റെ മും കണ്ടാല്‍ തന്നെ അറിയാം. ആ ഒരു അവസരമാ ഞാന്‍ ഇന്ദുവിനോട് ചോദിക്കുന്നത്. ഇപ്പോള്‍ നമ്മള്‍ രണ്ടുപേര്‍ മാത്രമേ ഈ വീട്ടില്‍ഉറങ്ങാതെയിരിക്കുന്നുള്ളു. സമയം വൈകുന്തോറും അവര്‍ ഉറക്കത്തില്‍ നിന്നും എഴുന്നേല്‍ക്കാനുള്ള സമയത്തിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം കുറയും. ഈ ഒരു രാത്രി മാത്രം മതി ഇന്ദു. ഇനി ഞാന്‍ ഇന്ദുവിനെ
💬 Comments
View all comments