Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

ചിന്തിച്ച അശ്വതിക്ക് തെറ്റി. റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ച് മാധവൻ പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ബാത്‌റൂമിലെ വെട്ടം നേർത്തതായി റൂമിലേക്ക് കിട്ടുന്നുണ്ട്. അശ്വതിക്ക് അവിശ്വസനീയമായിരുന്നു ആ നിമിഷം. ഓരോ തവണയും എന്തെന്ന് പിടികിട്ടാത്ത മാധവന്റെ നീക്കങ്ങൾ.

അവൾ വേഗം ബാത്‌റൂമിലെ ലൈറ്റ് അണച്ചു. റൂമിലെ വെളിച്ചം വീണ്ടും മങ്ങി. ആ നീക്കങ്ങൾ മാധവനറിയുന്നുണ്ട്.

“കിടന്നോളു അശ്വതി.. നാളെ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കേണ്ടി വരും..”

മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ മാധവന്റെ ഗാംഭീര്യ ശബ്ദം..!  ഞെട്ടിയത് കൊണ്ട് അവൾക്കൊന്നും പറയാനായില്ല. വേറൊന്നും അയാൾ പറഞ്ഞുമില്ല.

അശ്വതി വേഗം മക്കളുടെ അടുത്ത് വന്ന് കിടന്നു, നേരിയ വെട്ടത്തിൽ കാണുന്ന പുറം തിരിഞ്ഞു കിടന്ന മാധവനെ നോക്കിക്കൊണ്ട്. മാന്യനാണോ തന്ത്ര ശാലിയാണോ അയാളുടെ മനസ്സിലെന്താണെന്നോ അറിയാതെ അവൾ കുഴങ്ങി. ഒരു വേള മാധവൻ നന്നായിപ്പോയോ എന്ന് ചിന്തിച്ചു. അയാളിപ്പോ ചെയ്ത് തരുന്നതൊക്കെ വളരെ വലിയ സഹായങ്ങളാണ്. ഈ ജീവിതത്തിൽ തിരിച്ചു വീട്ടനാവാത്തവ. ഭാര്യയും രണ്ടു മക്കളുടെ അമ്മയുമായ തന്റെ ചാരിത്ര്യം കവർന്നെടുക്കുമോ എന്നുള്ള പേടിയാണ് അയാളോട് അടുക്കുന്നതിൽ നിന്നും തന്നെ പിന്തിരിപ്പിക്കുന്നത് . പക്ഷെ അതും അയാൾ തന്നെ എന്നിൽ ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ..

പലതരം ചിന്തകൾ വേലിയേറ്റം നടത്തിയ വേളയിൽ മാധവനോടുള്ള മനസ്സിലെ വിദ്വേഷങ്ങൾ അലിയുന്നതിൽ അവൾക്ക്‌ സ്വയം ആശങ്ക തോന്നി. ഉറക്കം പോലും കിട്ടാത്ത അവസ്ഥ.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ, തീയറ്റർ കോംപ്ലക്സ്നു മുന്നിൽ ഇരിക്കുകയാണ് മാധവനും അശ്വതിയും പിള്ളേരും. പ്രസാദിന്റെ സർജറി കഴിഞ്ഞു. വേറെ കുഴപ്പൊന്നുമില്ല. ഒരാഴ്ച ഹോസ്പിറ്റൽ റസ്റ്റ്‌. പിന്നെ വീട്ടിൽ രണ്ടു മാസം.

പ്രസാദിനെ സ്ട്രക്സ്റ്ററിൽ റൂമിലേക്ക് മാറ്റി. പുറകെ അവരും അനുഗമിച്ചു. മൗനിയായി നടക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ കൂടെ ചിന്നുമോളെ തോളിൽ എടുത്തു കൊണ്ട് മാധവനും. മിഴിയുന്ന കണ്ണുകളിൽ പ്രസാദ് കണ്ട കാഴ്ചയും അതുതന്നെ..!

റൂമിലെത്തി ഒരഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം മാധവൻ പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നടന്നു. പ്രസാദിന്റെ കണ്ണുകളിൽ മയക്കച്ചടവാണ്. സംസാരങ്ങൾക്കൊന്നും സാധ്യത കാണുന്നില്ല. ബാത്‌റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങുകയായിരുന്നു അശ്വതി.

“ഞാനൊന്ന് പുറത്ത് പോയിട്ട് വരാം..”

അവളെ നോക്കി പറഞ്ഞപ്പോൾ കണ്ണുകൾ ചലിച്ച നോട്ടത്തോടെ അശ്വതി തല കുലുക്കി. പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ പുറത്തേക്കും.