Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

ഒരു സൈഡിലേക്ക് ഒതുങ്ങി ഇരുന്നു. മാധവന് അത് മനസിലായി.

നിനക്ക് തന്റെയീ മുഖം കാണാൻ കൊതിക്കുന്ന ദിവസം വരുമെന്റെ മോളെ...

മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് അയാൾ പോക്കെറ്റിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ചോക്ലേറ്റ് എടുത്ത് ചിന്നുവിന് നേരെ നീട്ടി. ചിന്നുമോൾ അത് വാങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അശ്വതി ആക്രോഷമായി ഇടപെട്ടു.

“ചിന്നു.. മതി ചോക്ലേറ്റ് തിന്നത്..”

“ഹ.. കൊച്ചല്ലേ അശ്വതി..”

തന്റെ പേര് വിളിച്ച മാധവനെ അവൾ രൂക്ഷമായി നോക്കി.

“പ്രസാദേട്ടാ കൊച്ചിനെ ഇങ്ങ് താ.. വേണ്ടാത്ത ഓരോ ശീലങ്ങൾ തുടങ്ങി വെക്കേണ്ട..”

ചിന്നുമോൾ വീണ്ടും ചിണുങ്ങി കരയാൻ തുടങ്ങി.

“വീട്ടിൽ കുറേ ചോക്ലേറ്റ് വാങ്ങി വച്ചിട്ടുണ്ട്.. അതൊക്കെ ഇവർക്കല്ലാതെ വേറെ ആർക്ക് കൊടുക്കാനാണ് എന്റെ പ്രസാദേ..”

അയാൾ പ്രസാദിനെ നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ഏട്ടാ.. കൊച്ചിനെ താ..”

അയാളുടെ സംസാരം വകവെക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും ആക്രോഷിച്ചു. പ്രസാദ് കൊച്ചിനെ പുറകിലേക്ക് കൈമാറി മാധവനെ നോക്കി ദയനീയമായി ചിരിച്ചു.

“അശ്വതിക്ക് എന്തോ കാര്യമായി എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ട്.. കാര്യമറിഞ്ഞാൽ കൊള്ളാമായിരുന്നു..”

അയ്യോ പാവത്തിനെ പോലെയുള്ള മാധവന്റെ സംസാരം കേട്ട് നെറ്റിച്ചുളിച്ച് അവൾ അയാളെ മിററിലൂടെ നോക്കി. മാധവൻ ചിരിക്കുകയാണ്. ഒരു തമാശ പറഞ്ഞ ലാഘവത്തിൽ. ഒന്നനങ്ങാൻ പോലും വിടാതെ ബസ്സിൽ വച്ച് അയാളോട് ചേർത്ത് പിടിച്ച് നിന്ന സമയം ചിരിച്ച അതേ ചിരി. അവൾക്കാകെ ദേഷ്യം വന്ന് മുഖം ചുവന്നു...!!

വൈകുന്നേരം തിരക്കുള്ള ബസ്സിൽ, സ്വാഭാവികമായും ഉണ്ടാവുന്ന ശരീര സ്പർശനം അശ്വതി വകവെച്ചില്ല. സൈഡിൽ ഇരിക്കുന്ന ചേച്ചിയുടെ പക്കൽ മക്കളെ കൊടുത്ത് ആയാസത്തോടെ അവൾ നിന്നു. പക്ഷെ അവളെ മാത്രം കേന്ദ്രീകരിച്ചു ഉണ്ടായ