Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 2 [ഏകലവ്യൻ]

ദയനീയമായി കെഞ്ചി. സ്വർഗം നിഷേധിച്ച ഗന്ധർവ്വൻറെ നിരാശ വന്നു മാധവന്. അതും അവളെയൊന്ന് ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളു. അയാളത് വാക്കുകളിൽ സ്പഷ്ട്ടമാക്കി.

“രണ്ടു മിനുട്ട് കൂടി അശ്വതി..”

“വേണ്ട മതി..”

“ഞാൻ രുചിച്ചു തുടങ്ങിയതേ ഉള്ളൂ..”

പറഞ്ഞ് തീർന്നതും വീണ്ടും അയാളുടെ മുഖം അവളുടെ പൂറിലമർന്നു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. മാധവന് വിടാൻ ഭാവമില്ല.

“ഉം ഹ്...പ്ലീസ്.. ആ വാതിലെങ്കിലും ഒന്നടക്കൂ..”

അവൾ ദയനീയമായി കരഞ്ഞു. അവിടുന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോയിട്ട് അനങ്ങാൻ ഭാവമില്ലാതെ പുറത്തേക്കും അവളെയും നോക്കി മാധവന് ദേഷ്യം വന്നു.

“ആരും വരില്ലെടി...”

“പ്ലീസ്..”

അവൾ കൈകൂപ്പി കെഞ്ചി.

“ശെരി. നീ ഈ പാവാടയുടെ നാടയഴിക്ക്..”

അവളുടെ കൈകൾ രണ്ടും പാവാടയുടെ നാടയിൽ വച്ചു കൊടുത്ത് കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“വേഗം..”

മാധവൻ ധൃതിയിൽ അവളുടെ കവക്കിടയിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. ബനിയൻ ഊരിയിട്ട് വാതിൽ ലോക്ക് ചെയ്ത് തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ മുണ്ടും ഊരിയിട്ടു.

“കഴിഞ്ഞില്ലേ..?”

“പറ്റുന്നില്ല...”

“ശെഹ്.. എന്തിനാടി ഇത്ര ടൈറ്റാക്കി കെട്ടുന്നേ..??”

നിരാശയോടെ പറഞ്ഞ് അവളുടെ തുടകളിലേക്ക് താഴ്ന്നു നിന്നിരുന്ന പാന്റീസ്‌ മുഴുവനായും താഴേക്ക് വലിച്ചുരി.

മാധവന്റെ പോടുന്നുനെയുള്ള നീക്കം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല.

“ഹ.. ഹ്...”

അശ്വതി അവളുടെ പൂറ് പൊത്തി പിടിച്ച് തേങ്ങി. ചുരത്തിയൊഴുക്കിയ മദനജലം സ്വന്തം വിരലുകളിൽ അറിയുമ്പോൾ ചമ്മല് കൊണ്ട് മുഖം തുടിച്ചു. മാധവൻ അവിടം കാണുന്നതിന്റെ നാണക്കേട് വേറെ. കക്ഷങ്ങളിലേത് പോലെ അവിടെയും രോമങ്ങൾ നീണ്ടു വളർന്നു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

“മ്മ്.ഹ്. മതി...”

അശ്വതിയുടെ യാചനക്ക് ചെവി കൊടുക്കാതെ തുടകൾ അകത്തി ഇടയിലേക്ക് കയറിയിരുന്ന് നാട അഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ് മാധവൻ.

“അതഴിക്കേണ്ട..”

അയാളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് വളരെ താഴ്മയായി കെഞ്ചി. വളരെ ദയനീയമായിരുന്നു മുഖം. മാധവനും അല്പം അലിവ് തോന്നി. ആകെ ദേഹത്തുള്ള പാവാടയുടെ അംശം കൂടെ ഇല്ലാതായാൽ പിറന്ന പടി അയാളുടെ മുന്നിൽ കിടക്കേണ്ടി വരുന്നതോർത്ത്‌ അവളുടെ ഉള്ള് പൊള്ളി. ഭർത്താവല്ലാതെ വേറൊരാണിന് മുന്നിൽ തുണിയുരിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നത് അവളുടെ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.

സ്വർണ്ണം കെട്ടിയ പല്ലു കാണുന്ന ചിരിയോടെ മാധവനാ ശ്രമം ഉപേക്ഷിച്ചു.  വിങ്ങി കിടക്കുന്ന അശ്വതിയുടെ മുഖത്തു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ച്, അവൾ കൈ