Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 4 [ഏകലവ്യൻ]

സഹായിക്കാൻ ഞാനല്ലേ ഉള്ളൂ ഇപ്പൊ.. ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും വേണ്ട.. നിങ്ങൾക്ക് ഞാനുണ്ട്. ഇനിയിവൻ പണിക്ക് പോയാലും ഇല്ലെങ്കിലും ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം. നിന്നേം ഇവളേം മക്കളേം എല്ലാം..”

മാധവന്റെ ആഢിത്യത്തിനു മുന്നിൽ ഒന്ന് മിണ്ടാനാവാതെ ദയനീയമായി കേട്ടു നിൽക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. അയാൾ പറഞ്ഞതിന്റെ ധ്വനി മനസിലായിട്ടുമുണ്ട്.

“പ്രശ്നമില്ലല്ലോ ടാ..ങേ..?

മടിയോടെ അവൻ ഇല്ലെന്ന് തല കുലുക്കി. അശ്വതി എല്ലാം വീക്ഷിക്കുന്നുമുണ്ട്.

“എനിക്കറിയാം.. നിനക്ക് കുഴപ്പമുണ്ടാവില്ലെന്ന്.. നീയെന്റെ അനിയനെ പോലെയല്ലേ.. അപ്പൊ അനിയന്റെ കുടുംബത്തെ ഏട്ടന് നോക്കാമല്ലോ..അല്ലേ..?”

മൗനം തുടരുന്ന പ്രസാദിന്റെ മുഖത്തേക്ക് അയാൾ നിർദയനായി നോക്കി.

“സാരമില്ലെടാ.. നിന്റെ ജീവിതവും നിനക്ക് പറ്റിയ അപകടവുമെല്ലാം വിധിയായി കണ്ടാൽ മതി. ഇനി നടക്കാനുള്ളതും. നി ഒന്നോർത്തും പേടിക്കേണ്ട. നിങ്ങളെ എല്ലാവരെയും മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഞാനെത്തിക്കും.

മനുഷ്യന്മാരല്ലേ നമ്മൾ.. ആരെങ്കിലുമൊക്കെ ത്യാഗം സഹിച്ചല്ലേ പറ്റു..ങേ..? ഞാനായാൽ പോലും..”

അതവനുള്ള മുന്നിറിയിപ്പായിരുന്നു. ബുദ്ധി ഉണ്ടെങ്കിൽ മനസിലാക്കിക്കോട്ടെ എന്ന് കരുതി അയാൾ പറഞ്ഞു വച്ചു. അശ്വതിക്കത് പൂർണമായി മനസിലായില്ലെങ്കിലും എവിടെയൊക്കെയോ ഒരു മിന്നൽ..!

“കഴിക്ക് പ്രസാദേ.. ഭക്ഷണം കഴിക്ക്..”

അതും പറഞ്ഞ് അയാളാ റൂമെല്ലാം ഒന്ന് വീക്ഷിച്ചു നോക്കുകയാണ്. ബെഡും അവരും ഡ്രെസ്സുകളും ഒപ്പം അശ്വതിയുടെ പൊൻ രൂപവും തെളിഞ്ഞു. നോക്കിയൊരു പുഞ്ചിരി നൽകിയപ്പോൾ ഒന്നും പ്രതികരിക്കാതെ അവൾ വീണ്ടും മുഖം താഴ്ത്തി.

“ആ ഒരു കാര്യം പറയാൻ വിട്ടു. നിങ്ങൾക്ക് ഞാൻ കുറച്ച് ജോഡി ഡ്രസ്സ്‌ വാങ്ങിയിട്ടുണ്ട്. ഇവൾക്ക് മാത്രമല്ലെ ഞാനന്ന് വാങ്ങിയുള്ളു. ഇപ്പൊ എല്ലാവർക്കും വാങ്ങി.”

പ്രസാദ് അയാളെ നോക്കുകയാണ്.

“കാണണ്ടേ..?”

അയാൾ രണ്ടാളോടുമായി ചോദിച്ചു. രണ്ടാൾക്കും മൗനം.

“നി കഴിക്ക്