Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 5 [ഏകലവ്യൻ]

മാധവൻ നിരാശയോടെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

പ്രസാദിനോട് എങ്ങനെ സംസാരിച്ച് തുടങ്ങുമെന്ന ചളിപ്പിൽ അവനോട് മിണ്ടാൻ അശ്വതിക്ക് മടി തോന്നി. അത് കൊണ്ട് ഒന്നും സംസാരിച്ചുമില്ല.

വൈകുന്നേരമായപ്പോൾ  പുറത്തെ അഴയിലിട്ട ഉണങ്ങിയ തുണികളെല്ലാം എടുത്ത് ഹാളിലെ സോഫയിൽ കൊണ്ടു വച്ചു. രാത്രി മടക്കി വെക്കാമാന്ന് കരുതി.

അപ്പോഴേക്കും ചിന്നുമോൾ വന്നിരുന്നു. അൽപം സമാധാനത്തോടെ, സമയം രാത്രിയിലേക്ക് നീങ്ങി.

ഏട്ടനോട് പറയാതിരുന്നാൽ കാര്യങ്ങൾ ശെരിയാവില്ല എന്ന ചിന്തയിൽ, ചിന്നുവിനെ പഠിക്കാനിരുത്തി അശ്വതി മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു. പക്ഷെ അവനോട് മിണ്ടാനുള്ള മടി കാരണം ഇളയ കൊച്ചിനെ എടുത്ത് ലാളിച്ച്, ബെഡിലിരിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്.

എന്തു പറയണമെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ല. പക്ഷെ ഈ സാഹചര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഏട്ടനെ അറിയിക്കണമെന്നുണ്ട്. തന്റെ മനസ്സറിയിക്കണമെന്നുണ്ട്...!

പക്ഷെ എങ്ങനെ..??!

പ്രസാദ് കാണുന്നുണ്ട് അവളുടെ നീക്കങ്ങൾ. എന്നിട്ടും മൗനമായി നീങ്ങിയ നിമിഷങ്ങളുടെ അവസാനം അവന് തന്നെ മിണ്ടേണ്ടി വന്നു.

“അച്ചൂ..”

അവൻ മിണ്ടി കിട്ടിയപ്പോൾ അവൾക്കൽപം ആശ്വാസവും ഒപ്പം ഗമയും തോന്നി.

“ഉം..”

അവനെ നോക്കാതെ മൂളിയതേ ഉള്ളൂ.

“ഇന്നലെ.. ഇന്നലെ രാത്രി..”

“ഉം പറയ് ഏട്ടാ..”

“ഇങ്ങ് വാ...”

ഏട്ടനെന്തൊക്കെയോ പറയാനുണ്ടെന്ന് മനസിലാക്കി, മനസ്സിനെ ഒന്ന് ദൃഢപ്പെടുത്തി അവളവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു.

“ഉം..”

“എന്തു നടന്നു..?”

“ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ പോയത്..”

“എന്നാലും..”

“സെക്സ്  ചെയ്തു...!!”

വളച്ചു കെട്ടാതെ അവളവന്റെ കണ്ണിൽ നോക്കി മന്ത്രിച്ചു.

എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന്റെ കൂടെ തന്റെ പെണ്ണിനേയും നഷ്ടപ്പെട്ട വികാര മരവിപ്പായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത് അലയടിച്ചത്.

“കോണ്ടമിട്ടിരുന്നു..”

ഭർത്താവിന്റെ മുഖത്തെ കഠിനമായ വിഷമം കണ്ട് ജാള്യതയോടെയുള്ള അവളുടെ സ്വരം.

“അതിന് എന്ത് പ്രസക്തിയാ ഉള്ളതച്ചൂ.. നീയെല്ലാം കാട്ടി