Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 3 [ഏകലവ്യൻ]

കിടത്തിയുറക്കി. ശേഷം പാത്രങ്ങൾ കഴുകി മുറിയിലേക്ക് വന്നു. കണ്ണ് തുറന്ന് കിടക്കുകയാണ് പ്രസാദ്. അവനെയൊന്ന് നോക്കിയതേ ഉള്ളു. ലൈറ്റ് അണച്ച് അവളും കിടന്നു.

“അച്ചൂ..”

“മ്മ്..”

“ഇങ്ങ് വാ.. ഇവിടെ ഇരിക്ക്..”

അവന്റെ മാനസിക അവസ്ഥ മനസിലാക്കി അവളെഴുന്നേറ്റ് അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്ന് ബെഡിലിരുന്നു. കണ്ണുകൾ പൊരുത്തപെടുന്ന ഇരുട്ട്. സമാധാനം പ്രകടമാകുന്ന അന്തരീക്ഷം. അവനവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.

“എടി..”

“മ്മ്..”

“മാധവേട്ടൻ ഇപ്പൊ വരില്ലേ..?”

“വരട്ടെ..?”

“തുറന്നു കൊടുക്കണ്ടേ..?”

“വാതിലടച്ചിട്ടില്ല..”

“ഭക്ഷണം എടുത്ത് കൊടുക്കാൻ നിന്നെ വന്ന് വിളിക്കില്ലേ..?”

“ഏട്ടാ.. ഏട്ടൻ ആ ചിന്തകളൊക്കെ വിടൂ. നമ്മുടെയീ അവസ്ഥ കാരണം അയാളെ മുഷിപ്പിക്കേണ്ട എന്ന് കരുതി മാത്രമാ ഞാൻ. അല്ലാതെ ഏട്ടന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ഞാൻ നിന്ന് കൊടുക്കുമെന്ന്..”

“ഇല്ല.. പക്ഷെ നിന്റെ മുലയിലൊക്കെ പിടിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിയുമ്പോ.. എങ്ങനെയാടി നീ..”

“അതോർത്ത് ഏട്ടൻ പേടിക്കേണ്ട.. എനിക്ക് ഒന്നും തോന്നില്ല ആ സമയം..”

“മ്മ്..”

അവൾ പറയുന്നത് കള്ളമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവൻ മൂളിയതേ ഉള്ളു. അവളുടെ വികാര കേന്ദ്രങ്ങളെല്ലാം അവനറിയാം. ചിന്നു മോൾ ഉണ്ടായതിനു ശേഷം അശ്വതിയുടെ വികാരങ്ങളെ അവഗണിച്ചു നടക്കുകയാണ് താൻ ചെയ്തതെന്ന കുറ്റബോധം ഇപ്പോഴാണ് കൃത്യമായി മനസ്സിലാക്കുന്നത്.

“ഏട്ടാ..”

“മ്മ്..”

“എന്തേ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ..?”

“ഒന്നുമില്ല..”

“ഞാൻ ചതിക്കുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ..?”

“ഇല്ല..”

“പിന്നെ..?”

“എടി.. നീയൊന്ന് ബ്ലൗസ് അഴിക്കു..”

“എന്താ ഏട്ടാ..”

“അഴിക്കെടി..”

“എന്തിനാ..?”

“ഞാനൊന്ന് പിടിക്കട്ടെ..”

“ഓഹോ.. ഈ വയ്യാതെ കിടക്കുമ്പോൾ എന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ..?”

“കാലിനല്ലെടി വയ്യായ്ക ഉള്ളു.. കൈകൾക്ക് ഇല്ലാലോ.. അഴിക്ക്..”

“ശ്ഹ്..”

അവൾ മാറിലെ പല്ലു നീക്കി, ബ്ലൗസിന്റെ ഹുക്കുകൾ അഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പാളികൾ അകത്തി വച്ചപ്പോൾ വെളുത്ത ബ്രേസിയറിൽ ഇരു മുലകളും കനത്തോടെ തൂങ്ങി നിന്നു. കണ്ണുകൾ പൊരുത്ത പെടുന്ന ഇരുട്ടിൽ തിളങ്ങി നിൽക്കുന്ന വലിയ മുലകൾ.

അവൻ അതിനെ പതിയെ പിടിച്ചു കുഴക്കാൻ തുടങ്ങി.

“ശ്.. എന്താ ഏട്ടാ..?”

“സുഖം തോന്നുന്നില്ലേ നിനക്ക്..?”

“മ്മ്.. ഇപ്പൊ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ..?”

“നീ എന്നോട് കള്ളം പറയരുത്. ഇതുപോലെ സുഖം തോന്നില്ലേ അപ്പോൾ.?”

“എപ്പോ..?”

“അയാള് പിടിക്കുമ്പോൾ..?”

“ശ്..ഏട്ടാ.. എനിക്ക് ദേഷ്യം വരുന്നുണ്ടേ..”

“ഇല്ല..