Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം 6 [ഏകലവ്യൻ] [Climax]

നാളായി ഇവിടിങ്ങനെ..”

“മാധവട്ടനോട് പറയണോ. ജോലിക്ക് വേണ്ടി..?”

“അങ്ങേര് സഹായിക്കുമോ..?”

“നോക്കാം.. പറഞ്ഞു നോക്കാം.. പിന്നെ പഴയത് പോലെ കുടിയിലേക്ക് പോകുവെന്നും ചെയ്തേക്കരുത്. അല്പമൊക്കെ മതി..”

“മ്മ്..”

“എനിക്ക് വേണ്ടിയല്ല.. ഏട്ടന്റെ ശരീരം ശ്രദ്ധിക്കാനാ പറഞ്ഞത്. മുൻപും എനിക്ക് വേണ്ടി നിർത്തിയിട്ടൊന്നുമില്ലല്ലോ..”

“മ്മ്..”

അവന്റെ മൂളലിൽ അല്പം ദയനീയത കലർന്നിരുന്നു.

“ഞാൻ മാധവേട്ടനെ നോക്കിയിട്ട് വരാം.. കറന്റ് വന്നാ പറഞ്ഞേക്കണേ..പണിയുണ്ട്..”

“ശെരി പോയി വാ..”

പൂർണ്ണ സമ്മതത്തോടെ അവൻ പറഞ്ഞയച്ചു. ഒരു വേള അശ്വതിക്കും ആശ്ചര്യം തോന്നിപോയി.

“ഡോറിനു മുട്ടിയിട്ട് വരണം ട്ടൊ..”

എങ്കിൽ പിന്നെ അൽപം പോലും ചമ്മല് കാണിക്കാതെ അവൾ പറഞ്ഞു.

പ്രസാദ് മനസ്സിനെ ദൃഢപ്പെടുത്തുകയാണ്.

കേട്ട വാക്കുകൾ മുള്ളുകളായിരുന്നെങ്കിലും ഹൃദയത്തിന് ചുറ്റും കോട്ട കെട്ടുകയാണ്, തനിക്ക് ഇനി സ്വാർത്ഥ ഭാവങ്ങളോ അവകാശ വാദങ്ങളോ കാണിക്കാനോ പറയാനോ കഴിയില്ലെന്ന തരത്തിൽ.

താലി കെട്ടിയ പെണ്ണിനെ വേറൊരാണിന്റെ ഭാര്യയായി അനുവദിക്കുന്ന കുക്കോൽഡിനെ പോലെ..!!!

മാധവൻ അവിടെ റൂമിൽ, എന്തൊക്കെയോ കണക്കുകൾ എഴുതി കഴിയുന്നതിന്റെ ആയാസത്തിൽ ഇരിക്കുവാണ്.

മുടിയിഴകളെ ഒന്നൂടെ മുറുക്കിക്കൊണ്ട് അശ്വതി അകത്തേക്ക് കയറി.

“മാധവേട്ടാ..”

“ഹ...എന്റെ പെണ്ണേ.. നിന്നെയൊന്നു കാണാൻ കിട്ടുന്നില്ലല്ലോ..”

കണ്ണുകൾ ചലിച്ച നോട്ടത്തോടെ മാധവൻ വെപ്രാളം കാണിച്ചു. നോട്ടമുറക്കുകയാണ് ചെയ്തത് അയാൾക്ക്.

“പണിയുണ്ടായിരുന്നു. എന്തേ അടുക്കളയിലേക്ക് വരാഞ്ഞേ.?”

ടേബിളിലേക്ക് വന്ന് ഇരു കൈകളുമൂന്നി നിന്നുകൊണ്ടാണ് അവളുടെ ചോദ്യം. കൈത്തുകടകൾക്കിടയിൽ വികസിച്ചു നിൽക്കാൻ കഴിയാതെ ഇരു മുലകളും തിങ്ങി ഞെരങ്ങി പുറത്തേക്ക് തുറിച്ചു നിൽക്കുന്നു.

ആ കാഴ്ച കണ്ട മാധവന് ആ നിമിഷം തന്നെ വികാരമാളി. ഒപ്പം കവിൾ പാട് കാണിച്ചുള്ള അവളുടെ ചിരിയും നോട്ടവും ചുണ്ട് കൂർപ്പിക്കലും കണ്ട് കയ്യിൽ നിന്ന് പേന വിട്ടു പോയി.

അയാളുടെയാ വികാരം നിറഞ്ഞ അസ്വസ്ഥത കണ്ട് അവൾക്ക് ചിരി വന്നു.

“എന്താ എഴുതുന്നെ..?”

അയാളുടെ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ വശ്യമായി നിന്നുകൊണ്ട് തന്നെ പുഞ്ചിരിയുതിർത്തി ചോദിച്ചു.

“മില്ലിലെ കണക്ക്..”

“ഞാനെഴുതി തരണോ..?”

“ആ വാ..”

അയാള് കസേര പുറകിലേക്ക് നീക്കി മടിത്തടം കാണിച്ചു കൊണ്ട് വിളിച്ചു. മുണ്ടുയർന്ന മുഴപ്പ് കാണാം.!

കുറുമ്പ് കാണിക്കുന്ന പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ നീങ്ങി,