Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

ചിന്തിച്ചിട്ട് കൂടിയില്ല, പൈസ കണ്ടു വച്ചിട്ടില്ല. ഇന്നലെ ഞാൻ സൂചിപ്പിച്ചിട്ടും വലിയ കൂസൽ കാണിച്ചില്ല.

ചിന്നുവിനെ സ്കൂളിൽ ചേർക്കാനാവില്ലേയെന്ന് അവൾ വേവലാതിപ്പെട്ടു.

മാധവൻ തിരിച്ചെത്തിയോ എന്നറിയാൻ വേണ്ടി ശ്രമം നടത്തി. അയാളുടെ സ്ഥിര യാത്രികനായ കാറ് കണ്ടപ്പോൾ അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. ഉള്ളിലെവിടെയോ ഒരാശ്വാസം തോന്നി.

പ്രസാദേട്ടന് ഇന്ന് പൈസ കിട്ടുന്ന ദിവസമാണല്ലോ. പക്ഷെ അത് അങ്ങേരുടെ കയ്യിൽ കിട്ടിയാൽ ഇവിടെയെത്താൻ ഒരിക്കലും ചാൻസില്ല. അത്കൊണ്ട് മാധവനോട് സഹായം ചോദിച്ചതിന്റെ ആശ്വാസത്തിലായിരുന്നു അശ്വതി. നാളെയെങ്കിലും മോളെ ചേർക്കാനാവുമല്ലോ.

പക്ഷെ മാധവൻ അവസാനം പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളെ ആശയകുഴപ്പത്തിലാക്കിയിരുന്നു.

“ഇനി രണ്ട് ദിവസം കഴിഞ്ഞാൽ മാസം തീർന്നു. തൊഴിലാളികൾക്ക് പൈസ കൊടുക്കണ്ടേ..”

“കുറച്ചേ ഉണ്ടാവു.. നിന്നെ ഏൽപ്പിക്കണോ അവനെയോ...?”

അതിലൊരു ഭീഷണിയുടെ സ്വരം ഉള്ളത് പോലെ. തന്നെയേൽപ്പിക്കാതെ മുഴുവൻ പണവും പ്രസാദേട്ടന് കൊടുക്കുമോ എന്നൊരു പേടി അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിഴലിച്ചു. കാരണം അനിഷ്ടത്തോടെയാണ് അവസാനം മാധവനോട് പെരുമാറിയത്.

അത്കൊണ്ടവൾ പതിനൊന്നു മണിയാകുമ്പോഴേക്കും കുളിച്ചൊരുങ്ങി.

മാധവൻ കൊണ്ടു വന്ന സാരി ഉടുക്കാമെന്ന് ചിന്തിച്ചെങ്കിലും ബ്ലൗസ്..! ഇതിലിപ്പോ തുണി പീസ് മാത്രമല്ലെ ഉള്ളു.

ഇയാള് പിന്നെ എന്ത് ഭാവിച്ചാണ് പുതിയ സാരി ഉടുത്തില്ലേന്ന് ചോദിച്ചത്.

ഇനിയിപ്പോ ഉടുക്കേണ്ട.. ഭാഗ്യം..! അവൾ പഴയ സാരി തന്നെ ഉടുത്ത് നേരത്തെ ജനലരികിലെത്തി. അയാളെ കാണാഞ്ഞതിന്റെ കൊണ്ട് വേവലാതി കൊണ്ട് ഓരോ അഞ്ച് മിനുട്ട് കൂടുമ്പോഴും വന്ന് നോക്കുകയാണ്.

മാധവൻ കാറിനടുത്തേക്ക് നടക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൾ അൽപം പുറകിലേക്ക് മാറി നിന്നു. നോക്കണോ വേണ്ടയോ എന്ന് ശങ്കിക്കുകയാണ്.

നോക്കിയേക്കാം. അഥവാ ഇങ്ങോട്ടേക്കു വന്നില്ലെങ്കിലോ. പൈസയുടെ ആവിശ്യം തനിക്കായിപ്പോയല്ലോ.

കാർ സ്റ്റാർട്ട്‌ ചെയ്ത ശബ്ദം കേട്ട് അവൾ എത്തിനോക്കി. പക്ഷെ മാധവൻ കാറിനുള്ളിലിരുന്നിട്ടാണുള്ളത്. പോകാനുള്ള പുറപ്പാടാണോ എന്നോർത്ത് അവൾക്കൊരല്പം പേടിയായി. തന്നെ മുഴുവനായി കാണുന്ന തരത്തിൽ ജനലിനോട് ചേർന്ന് നിന്നു.

ഏതോ ഒരു ചിന്തയുടെ അമിത ഭാരം, കാറിനുള്ളിൽ നിന്നും മാധവൻ തല ചെരിച് മുകളിലേക്ക് കണ്ണുകളയർത്തി. അശ്വതിയുടെ ഇടുപ്പഴകിന് മുകളിലേക്ക്  വരെ നന്നായി കാണാം.

കുളിച്ചു സുന്ദരിയായി ഭംഗിയുള്ള മുടി കെട്ടോടെ മാറിടങ്ങൾ ജനൽക്കമ്പിയിൽ മുട്ടിയിരുമ്മി നിൽക്കുന്നത് കണ്ട്