Chapter Title : അലിയുന്ന പാതിവ്രത്യം [ഏകലവ്യൻ]

വരുത്താതെ പൊന്നു പോലെ നോക്കാം ഞാൻ..!’

പറഞ്ഞു നിർത്തി മാധവൻ അയാളുടെ ഷഡിയിൽ പിടയുന്ന വികാരത്തെ പിടിച്ചമർത്തി.

നെടുവീർപ്പോടെ തിരിഞ്ഞ് വണ്ടിയെടുത്തു. മിററിലൂടെ അവളെ നോക്കിക്കൊണ്ട്.

വീട്ടുമുറ്റത്തു കാറിൽ നിന്നിറങ്ങുമ്പോൾ മാധവൻ ചിന്നുമോളെ ചുമലിൽ എടുത്തു. അത് മുടക്കാൻ അവൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. തടസ്സം ചെയ്താൽ ഭംഗം വരുന്ന ചിന്നുമോളുടെ ഉറക്കം തന്നെ.

“നടക്ക് അശ്വതി. ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്ക് മോളെ ഞാൻ കൊണ്ട് വന്നോളാം..”

ഒന്നും പറയാനാവാതെ അവൾ മുന്നിൽ നടന്നു. പുറകെ അയാളും.

നൃത്തം ചെയ്യുന്ന കുണ്ടി പന്തുകൾ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ വേലിയെറ്റങ്ങൾ നടത്തുകയാണ്. അതിലൊന്ന് കൈത്തലമമർത്താൻ മുറവിളികൾ ഉയരുന്നു.

അക്ഷമനാക്കി കൊലക്ക് കൊടുക്കല്ലേ..

അശ്വതി വാതിൽ തുറന്ന് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി.

“കൊച്ചിനെ മുറിയിൽ കിടത്താമല്ലേ..?”

മനസുലഞ്ഞു വെപ്രാളംപ്പെട്ട അയാളുടെ സ്വരം.

“മ്മ്..”

അശ്വതിക്ക് പുറകെ അയാളും മുറിയിൽ കയറി കൊച്ചിനെ ബെഡിൽ കിടത്തി. ഇളയ കൊച്ചിനെ അവൾ തൊട്ടിലിലും കിടത്തി.

പാതി കുനിഞ്ഞ അവളുടെ പിന്നഴകും പാർശ്വ ഭംഗിയും കണ്ട് അയാൾ കണ്ണ് മിഴിച്ച് നോക്കി നിന്നുപോയി. കനത്ത മുലകളുടെ ഭാരം താഴേക്ക് തൂങ്ങിയ കാഴ്ചയും തുളുമ്പുന്ന അടിവയറും തിന്നാനുള്ള ആർത്തിയോടെ.

അവൾ നിവരുന്നത് കണ്ട് വെപ്രാളത്തോടെ അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി.

“ഞാൻ ബാക്കിയുള്ള സാധങ്ങൾ എടുത്തിട്ട് വരാം..”

അശ്വതി തലകുലുക്കി.

“പിന്നെ.. ഒരു ചായ കിട്ടുമോ..?”

“മ്മ്..”

“കോഫി മതി..”

അയാൾ ചിരിച്ചു. ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവൾ കിച്ചണിലേക്ക് നടന്നു. ആ നിമിഷം അയാളെ അനുസരിക്കാൻ അവൾക്ക് മടി തോന്നിയില്ല. ചിന്തകളിലെ പിരിമുറുക്കങ്ങൾ അയാളുടെ വാക്കുകളെ പൊരുത്തപ്പെടാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത് പോലെ.

സന്തോഷമെന്തെന്നാൽ ചിന്നുമോളെ നല്ല സ്കൂളിൽ ചേർത്തതും അവൾക്ക് വേണ്ടുന്ന പഠന സാമഗ്രികികൾ കിട്ടിയതുമാണ്. അതിന്റെ ചിലവുകൾ വഹിച്ച മാധവന് ഒരു കോഫി ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നതിൽ എന്താണ് തെറ്റ്..

ഭർത്താവുണ്ടായിട്ടും കടമകൾ നിർവഹിക്കാൻ മടിക്കുമ്പോൾ അന്യ പുരുഷനിൽ നിന്ന് സഹായം സ്വീകരിക്കേണ്ടി വന്ന വിവശതകൾ അവൾ മറക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്

ഇന്നത്തെ ദിവസം അയാളോടൊപ്പം ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടും യാതൊരു മോശം പ്രവർത്തിയും കാട്ടിയിട്ടില്ല. ഇനി അയാൾക്ക് അധികം ഇഷ്ടക്കേട് ഉണ്ടാക്കാത്ത തരത്തിൽ പെരുമാറാൻ ശ്രമിക്കണം. അതൊരു പക്ഷെ