Chapter Title : അമ്മച്ചിയുടെ കവക്കൂട്ടിലെ മദഗന്ധം [Kambi Mahan]

തീർത്തും അസ്വാഭാവികം ആയിരുന്നു. ഇടക്കൊന്ന് നോക്കിയപ്പോൾ നനഞ്ഞ തലമുടി പിഴിഞ്ഞ് കൈകൊണ്ട് തല തോർത്തുന്ന അമ്മച്ചിയെ ആണ് ഞാൻ കണ്ടത് . ഒരു മണിക്കൂർ പോയിക്കാണും മഴ അല്പം ഒന്ന് ശമിച്ചു. നിശബ്ദതയാൽ ആകെ ആസ്വസ്ഥനായിരുന്ന ഞാൻ അമ്മച്ചിയോട് അങ്ങോട്ട് എന്തേലും സംസാരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

“മഴ കുറഞ്ഞെന്ന് തോന്നുന്നു…

ഞാൻ അങ്ങ് പോയാലോ അമ്മച്ചി … അമ്മച്ചി പിന്നെ ഒരു കാര്യം …

വീട്ടിൽ കണ്ട കാര്യമേ… അവിടെ കണ്ടതേ… ആരോടും ഒന്നും പറയണ്ട.. കേട്ടോ..

” ജാള്യത കലർന്ന മുഖത്താൽ അല്പം പരിഭ്രമത്തിൽ ഞാൻ അമ്മച്ചി യുടെ മുഖത്ത് നോക്കാതെ പറഞ്ഞു. അമ്മച്ചി സെരിക്കും ആലോചിക്കൂ

അളിയൻ അറിയും പിള്ളേര് നാട്ടുകാർ പിന്നെ മിനിയുടെ ജീവിതം അവൾ വല്ല കടും കൈ ചെയ്താലോ അമ്മച്ചി

അമ്മച്ചി എല്ലാം കേട്ടിട്ട് മിണ്ടാതെ നിന്ന്

“ആരേലും അറിഞ്ഞാലേ… നാണക്കേടാ നമ്മുടെ വീടിനു ” ഞാൻ പരിഭവം നടിച്ചു പറഞ്ഞു.

ഇനി അമ്മച്ചിക്ക് അത്ര നിർബന്ധം ആണേൽ എല്ലാരോടും പറഞ്ഞോളൂ വീട്ടിൽ ചെന്ന് ഒച്ച ഉണ്ടാക്കിക്കോ

എല്ലരും അറിയട്ടെ അളിയൻ വരട്ടെ

അവളുടെ വീട്ടുകാർ വരട്ടെ ലോകം മുഴുവനും അറിയട്ടെ ഇത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അമ്മച്ചി ഒന്ന് അയഞ്ഞ മറ്റു ഉണ്ട് പിന്നെ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു

അവിടെ ഒന്നും അറിയാത്ത പോലെ മിനിയും മുത്തച്ഛനും ഉണ്ടായിരുന്നു ആ രണ്ടാളും എത്തിയോ എന്താ വൈകിയേ രണ്ടാളും

മഴ പിന്നെ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചിട്ട് ആണോടി പെയ്യുക അമ്മച്ചി പെട്ടെന്ന് ഒച്ച എടുത്തു അത് കേട്ട് മിനി ഞെട്ടി

അത് പിന്നെ ചേച്ചി പോരുന്ന വഴി ഭയങ്കര മഴ ഞാനും അമ്മച്ചിയും വഴിയിൽ കേറി നിന്ന് അമ്മച്ചി പറഞ്ഞതാ വേഗം വീട്ടിലേക്ക്

പോകാമെന്നു ഞാൻ പറഞ്ഞു മഴ തോരട്ടെ എന്ന് അതിന്റെ ദേഷ്യം ആണ്

അതിനു എന്നോട് ചാടിയിട്ട് എന്താ കാര്യം ജോയ് അമ്മച്ചിയെ അമ്മച്ചിയെ

ഒരു കട്ടൻ ഇങ്ങോട്ട് ഇട് ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

വേണേൽ അവളോട് ഇടാൻ പറയെടാ എന്താ അമ്മച്ചി അവൾ ഇന്ന് ഗസ്റ്റ് അല്ലെ

അമ്മച്ചി അല്ലെ ഇടേണ്ടത് ഒരു ഗസ്റ്റ്

എന്ന് പറഞ്ഞു അമ്മച്ചി പിറു പിറുത്തു

അമ്മച്ചി

അമ്മച്ചി അപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു പാട്ടു പാടി അപ്പോൾ അമ്മച്ചി പിറുപിറുക്കൽ നിർത്തി

അമ്മച്ചിക്ക് ഞാൻ പാടിയതിന്റെ കാര്യം മനസ്സിലായി എന്ന് തോനുന്നു

പിന്നെ കാര്യമായി ഒന്നും സംഭവിച്ചില്ല