Chapter Title : അമ്മകിളികൾ 7 [രാധ]

മുകളിലേക്ക് പൊക്കി വെച്ച് ഇനിയും വെടി പൊട്ടാത്ത അവന്റെ ആയുധം ജെട്ടിയിലാക്കി മുണ്ട് ശരിയാക്കി...

ബസ്സ്‌ സ്റ്റാൻഡിൽ കയറി നിന്നപ്പോൾ തിരക്കിനിടയിലൂടെ തിക്കിത്തിരക്കി പുറത്തിറങ്ങി സാരികുത്തും കൂട്ടി പിടിച്ചു ഞാൻ ലേഡീസ് ടോയ്‌ലെറ്റിലേക്ക് ഓടി... ടോയ്‌ലെറ്റിൽ കേറി സാരിയും പാവാടയും ശരിക്കുടുത്തു ക്ളോസറ്റിലേക്ക് ഇരുന്ന് താഴേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ കണ്ടത് അവൻ കുണ്ണ വെച്ചുരച്ച തുടയിൽ നിന്നും തൊലിയുരഞ്ഞു ചുവന്നു ചോര പൊടിയാൻ തുടങ്ങുന്നതാണ്.. മുള്ളി കഴിഞ്ഞു കഴുകിയ നീറ്റലുമായി പുറത്തിറങ്ങി ടോയ്‌ലറ്റ് യൂസ് ചെയ്തതിന്റെ പൈസകൊടുക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ...

"ഗുരുവായൂർ ബസ്സിൽ വന്നതാണല്ലേ "

പൈസ വാങ്ങാൻ ഇരിക്കുന്ന സ്ത്രീക്ക് ഒരു മൂളലിലൂടെ പൈസയും കൊടുത്ത് പെട്ടന്ന് പോകാൻ ഞാൻ തുടങ്ങി.....

"അതിപ്പോൾ ലിമിറ്റഡ് സ്റ്റോപ്പ് ബസ്സിലൊരു സ്ഥിരം പരുപാടിയാ... ആദ്യമേ അവന്മാർ സാരിയും ചിരിദാറിന്റെ വള്ളിയുമെല്ലാം ഊരി കളയും.. പിന്നെ എന്തു നടന്നാലും ഒച്ച വെക്കൂലല്ലോ.. ഇനി ഒച്ചവെച്ചാലും തുണി അഴിച്ചു നിൽക്കുന്ന പെണ്ണിനല്ലെ നാണക്കേട്... ആരെങ്കിലും പോലീസിൽ പരാതി കൊടുത്താൽ ഈ പണി നിർത്തിയേനെ "

"നിങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം എങ്ങനെ അറിയാം"

എന്റെ തുണി അഴിച്ചത് സ്വന്തം മോനാണെന്ന് പറയാൻ കഴിയില്ലല്ലോ... ഇതും അവരുടെ തലയിൽ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ..

"ഇതിപ്പോൾ സ്ഥിരം കാണുന്നതല്ലേ ചേച്ചി.. കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഒരു ചെറിയ പെണ്ണിന്റെ ചന്ദീല് ഒരു പോപ്പിൻസ് അങ്ങനെത്തന്നെയാ കുത്തി കേറ്റി വിട്ടത്.... ആ കൊച്ചു കരഞ്ഞോണ്ടാ ഓടിക്കേറി വന്നത്...ചേച്ചിയെങ്കിലും ഒരു പരാതി എഴുതി കൊടുക്ക് "

ഞാൻ ആർക്കെതിരെയാ പരാതി കൊടുക്കേണ്ടത്? സ്വന്തം മകനെതിരെയോ? ഞാൻ ഒന്നും പറയാതെ അവിടെനിന്നുമിറങ്ങി അപ്പൂനെയും കൂട്ടി ഓട്ടോ വിളിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് പോയി..

**********************

രാവിലെ ഫോൺബെൽ കേട്ടാണ് വിനു എഴുന്നേറ്റത്.. പതിവില്ലാതെ അച്ഛനാണല്ലോ.....

"ഹലോ... എന്താണച്ഛാ "

"ഡാ.. വിനു.. നാളെ വിജയൻ വരുന്നുണ്ട്.. നീ നമ്മുടെ കാറ് പോയി ഷുക്കൂറിന്റെ അടുത്തെന്ന് എടുത്തിട്ട് വിജയനെ ഒന്ന് പിക്ക് ചെയ്യണം "

"ഇച്ചനാണോ"

"ആ "

രേണുവിന്റെ അനിയത്തി രാധയുടെ ഭർത്താവാണ് വിജയൻ.. കുട്ടികൾ ചെറുപ്പത്തിൽ ചെറിയച്ഛൻ എന്ന് വിളിക്കാൻ കിട്ടാഞ്ഞതുകൊണ്ട് വിളിച്ചതാണ് ഇച്ഛനെന്ന് ഇപ്പോൾ കുട്ടികൾ വലുതായിട്ടും