Chapter Title : അമ്മക്കുട്ടി 4 [Zilla]

നാണം ആവണിണ്ടോ എന്റെ മടിയിൽ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ.
സൗമ്യ :പിന്നെ ആവുല്ലേ.
മിഥുൻ :എങ്കിൽ കണക്കായിപ്പോയി... ഞാനെന്റമ്മുസിനെ ഇനി വിടില്ല നമുക്ക് രാത്രി വരെ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാം.
അവന് ഒരു കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
സൗമ്യ :ഓ അവന്റൊരു സ്നേഹം... നിന്റെ സ്നേഹം ഞാനന്ന് അമ്മവീട്ടിവെച്ചു കണ്ടതാ.
മിഥുൻ :എന്റെ പൊന്ന് കുശുമ്പിപാറു അത് ഇതുവരെ വിട്ടില്ലേ... അമ്മുസൊന്ന് ആലോചിച്ചു നോക്ക് ചെറിയമ്മക്ക് ഒരു ആൺകൊച് ഇല്ലാത്തല്ലേ അതല്ലേ എന്നോടിത്ര സ്നേഹം, അപ്പൊ ആ സ്നേഹം ഞാനും തിരിച്ചു കൊടുക്കൊണ്ടേ.. അതൊരു പാവമല്ലേ അമ്മുസേ.
സൗമ്യ :മ്മ്
മിഥുൻ :അമ്മുസിന് പിണക്കാണോ..
സൗമ്യ :എനിക്ക് പേടിയാടാ.. ഞാനല്ലാതെ വേറാരെലും നിന്നെ കൂടുതല് സ്നേഹിക്കണത് എനിക്ക് പേടിയാ... അന്നേരം നിനക്കെന്നോടുള്ള ഇഷ്ടം കുറയുവോന്ന്.
മിഥുൻ :അയ്യേ ഈ അമ്മുസിതെന്താ പിള്ളേരെ പോലെ.
സൗമ്യ :നിനക്കതൊന്നു പറഞ്ഞ മനസിലാവില്ല, ചെറുപ്പം തൊട്ട് നിന്നെ ഒറ്റക്കാ ഞാൻ നോക്കീത്, ഒരസുഖം വന്നാൽപോലും ആരും സഹായത്തിനുണ്ടായില്ല നിന്റച്ഛൻ പോലും. അങ്ങനെ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ട് ഞാൻ വളർത്തിയെടുത്തതാ നിന്നെ...ആ നീ എനിക്ക് തരേണ്ട സ്നേഹം വേറാർക്കേലും കൊടുത്ത എനിക്ക് സഹിക്കില്ല.
മിഥുൻ :അങ്ങനെയാണോ അമ്മുസേ, എന്റെ അമ്മുസ് കഴിഞ്ഞിട്ടല്ലേ എനിക്ക് വേറാരും, എന്നും വെച്ച് അവരെ സ്നേഹിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞാലെങ്ങനെയാ.
സൗമ്യ :അതൊന്നും എനിക്കറിയില്ല, നീ എന്റെയാ എന്റെ മാത്രം...കേൾക്കുമ്പോ പ്രാന്തായിട്ട് തോന്നും, പക്ഷെ എനിക്ക് നീ ഇല്ലാണ്ട് പറ്റില്ല.. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എന്നോട് ഒള്ളെനേക്കാൾ സ്നേഹം വേറാരൊടെങ്കിലും കാണിച്ചാ കൊന്നുകളയും പട്ടീ....
എന്നിട്ടവൾ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞിനെ പോലെ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുട്ടിപിടിച്ചിരുന്നു. തന്നോടൊള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടാണെങ്കിലും അമ്മുസിന്റെ വാക്കുകൾ അവനിൽ ഒരുപേടി ഉണ്ടാക്കി. കാരണം ഒരു വല്ലാത്ത ഭാവത്തോടെയാണ് അവൾ അത് പറഞ്ഞത്.
സൗമ്യ :എന്താ എന്റെ മോന് പേടിയായോ.
അവന്റെ നെഞ്ചിൽനിന്നും തല ഉയർത്തികൊണ്ടവൾ ചോദിച്ചു.
മിഥുൻ:ഏയ് എന്തിനു.
സൗമ്യ :സത്യം പറയടാ എനിക്ക് പ്രാന്താണൊന്നല്ലേ നീ ഇത്രേം നേരം ചിന്തിച്ചോണ്ടിരുന്നേ.
മിഥുൻ :ഒന്ന് പോയെ അമ്മുസേ.
സൗമ്യ :പക്ഷെ എനിക്ക് പ്രാന്ത് വരും, നീ എന്നെ വിട്ട് പോയ... എന്നിട്ട് നിന്നെ കൊന്നിട്ട്