Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 7 [Kumbhakarnan]

കഴിക്കുന്നത് തന്റെ മകൻ മാത്രമല്ലല്ലോ. പിന്നെ ? പിന്നെ തനിക്ക് ആരാണവൻ ? അവൾ സ്വന്തം മനഃസാക്ഷിയോട് ചോദിച്ചു. ഇന്നു രാവിലെ വരെ നെഞ്ചിൽ കൈവച്ചു പറയാൻ സാധിച്ചിരുന്നു ,ഇവൻ എന്റെ പൊന്നുമോൻ എന്ന്. എന്നാൽ ഇപ്പോഴോ...? അതിനുമപ്പുറം അവൻ തന്റെ എന്തെല്ലാമോ ആണ്. തന്റെ വേദനകൾ....ദുഃഖങ്ങൾ ഒക്കെ കണ്ടറിഞ്ഞ് തന്നെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടിച്ച, തന്റെ ജീവനിൽ പാതി.

ഇരുൾ മൂടിയ തൻ്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇറ്റു വെളിച്ചവുമായി കടന്നുവന്ന എന്റെ പൊന്ന്. എത്രയോ കാലമായി ഈ ജീവിതത്തിന് ആത്‍മഹത്യയിലൂടെ ഒരു ഫുൾ സ്റ്റോപ്പ് ഇടാൻ താൻ ആലോചിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ട്..! അതിനായി ,രാവിന്റെ മദ്ധ്യ യാമങ്ങളിൽ പുഴവക്കോളം നടന്നു പോയിട്ടുമുണ്ട്. പക്ഷെ അപ്പോഴൊക്കെ ഒന്നുമറിയാതെ കിടന്നുറങ്ങുന്ന തന്റെ മകന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ തെളിയും. താൻ പോയാൽ പിന്നെ അവനാരുണ്ട്..? അച്ഛൻ എന്നുപറയുന്ന മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല.

മോന്റെ മുത്തച്ഛൻ ഈ സ്വത്തുവകകൾ എല്ലാം മോന്റെ പേരിൽ എഴുതിവച്ചിട്ടായിരുന്നല്ലോ മരിച്ചത്. അത് അങ്ങേരെ ഒട്ടൊന്നുമല്ല ഭ്രാന്തുപിടിപ്പിച്ചത്. അതിനു ശേഷം അങ്ങേരുടെ ശത്രുക്കളുടെ പട്ടികയിൽ എന്നോടൊപ്പം അവനും സ്ഥാനം പിടിച്ചു.  താൻ ഇല്ലാതെയായാൽ ആ മനുഷ്യൻ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഒരിക്കലും തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല. അതുകൊണ്ടുമാത്രമാണ് ജീവിതം അവസാനിപ്പിക്കാതിരുന്നത്. തന്റെ മോന് വേണ്ടി തനിക്ക് ജീവിച്ചേ മതിയാകൂ.

എല്ലാ ആശകളും നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കുഴിതോണ്ടി പുതച്ചിട്ടായിരുന്നു തന്റെ ജീവിതം. വളർച്ചയുടെ ഓരോ ഘട്ടങ്ങലിലൂടെയും അവൻ കടന്നുപോകുന്നത് ഹര്ഷോന്മാദത്തോടെ താൻ നോക്കിനിന്നു. ഒത്ത ഒരു പുരുഷനായി അവൻ മാറിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ താൻ അഭിമാനിച്ചു. പിന്നെ എപ്പോഴാണ് അവനോടുള്ള തന്റെ ബന്ധത്തിന് തന്നിൽ നിറഭേദം സംഭവിച്ചത് ? അന്ന് മച്ചിൻ പുറത്ത് താൻ തലചുറ്റി വീണ ദിവസം. അവന്റെ ചുമലിൽ ചാരി തളർന്നിരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ ഇടുപ്പിൽ അമർന്ന അവന്റെ കൈത്തലം മുലയുടെ വശത്തുകൂടി അമർന്നു നീങ്ങിയത് അറിയാതെയായിരിക്കും എന്നാണ് ആദ്യം കരുതിയത്. പക്ഷെ തന്നെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ ശരിക്കും അവന്റെ കൈപ്പത്തി തന്റെ മുലയിൽ അമർന്നു. ആദ്യം ഒരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. പിന്നീട് അത് ഒരുപക്ഷേ മനഃപൂർവ്വമല്ലാതെ സംഭവിച്ചതാവും എന്ന് ആശ്വസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷെ ആദ്യമായി താൻ ബിയർ കുടിച്ച