Chapter Title : അമ്മയാണെ സത്യം 7 [Kumbhakarnan]

ദിവസം...തന്റെ പാവാടക്കുള്ളിൽ കൈകടത്തി പൂറ്റിലേക്ക് വിരലുകൾ അവൻ കുത്തിയിറക്കി അടിച്ചപ്പോൾ എല്ലാം കണ്മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു. അവൻ തന്നെ ഒരു അമ്മയായി മാത്രമല്ല കാണുന്നതെന്ന അറിവ് പകർന്നു തന്നത് സന്തോഷവും ആശങ്കയും ഒക്കെ ചേർന്നൊരു വികാരമായിരുന്നു. അപ്പോൾ  ഉടുതുണികൾ പറിച്ചെറിഞ്ഞ്  അവന്റെ മുന്നിൽ കാലുകൾ കവച്ചു പൂറ് പൊളിച്ചു കിടന്ന് അമ്മയെ ഊക്കെടാ...എന്ന് അലറി കൂവാൻ തോന്നിയതാണ്. പക്‌ഷേ എന്തോ ഒന്ന് തന്നെ പിന്നിലേക്ക് വലിച്ചു.
അരുത് എന്നു തടഞ്ഞു.

ഇന്ന് രാവിലെ നടക്കാൻ പോയപ്പോഴും അതേ മാനസിക അവസ്ഥയിലായിരുന്നു താൻ. പക്ഷെ കുറെ നേരം മോനെ കാണാതായപ്പോൾ ,പിന്നീട് അവൻ പിണങ്ങി തന്റെ കൈ തട്ടിയെറിഞ്ഞ് പോയപ്പോൾ ഹൃദയം നുറുങ്ങുന്ന വേദനയോടെ ഓർത്തു...അവന് തന്റെ മനസ്സിൽ ഉള്ളത് ഒരു മകന്റെ സ്ഥാനം മാത്രമല്ലെന്ന്.
കലത്തിൽ അരി തിളച്ചു പൊന്തി അടുപ്പിലേക്ക് വെള്ളം വീണ് തീ കെടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് അവൾ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഉണർന്നത്.
ചോറ് വെന്തുകഴിഞ്ഞ് ഒരു ചമ്മന്തി ഉണ്ടാക്കി പപ്പടം പൊള്ളിച്ചു കൊണ്ടു നിൽക്കുമ്പോഴാണ് നിതംബ വിടവിൽ എന്തോ ഒന്ന് തുണിക്കു പുറത്തുകൂടി കുത്തി തറയ്ക്കുന്നത് അറിഞ്ഞത്. മുഖം തിരിച്ചു.

"എന്താ കണ്ണാ...? വിശക്കുന്നോ...? അമ്മ ഇപ്പോൾ ചോറ് തരാം കേട്ടോ..."
"വിശക്കുന്നു രേവൂട്ടീ....പക്ഷേ ചോറ് വേണ്ടാ..."
"പിന്നെ...?"
അടുപ്പിലെ തീ കെടുത്തി അവൾ മകന്റെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
"എനിക്ക് അമ്മേടെ......"
അവൻ അമ്മയുടെ മാറിൽ കിടന്ന തോർത്ത് വലിച്ചെടുത്തു. ആകെ വിയർപ്പിൽ മുങ്ങിയിരുന്നു അവൾ. മൂക്കിന്റെ തുമ്പിൽ നിന്നും താഴെ വീഴാൻ വെമ്പി നിന്ന ഒരു വിയർപ്പു തുള്ളി. അവൻ അത് നാവിൻ തുമ്പിനാൽ നക്കിയെടുത്തു.

കഴുത്തിലൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകിയ ഒഴുകിയ വിയർപ്പ് മുലയിടുക്കിലേക്കൊഴുകി ബ്ലൗസ് ആകെ നനച്ചിരുന്നു അവൻ കുനിഞ്ഞ് അവളുടെ മുലയിടുക്കിൽ മുഖം ചേർത്തപ്പോൾ അവളുടെ ബ്ലൗസിന് പുറത്തേക്ക് തുറിച്ചു നിന്ന മുലയുടെ മിനുത്ത തൊലിയിൽ ആയിരം രോമഹർഷങ്ങൾ പൂത്തു .പെട്ടെന്ന് അവൾ സമചിത്തത വീണ്ടെടുത്തു. അവൻ്റെ മുഖം പിടിച്ചുയർത്തി ചുണ്ടിൽ ഒരു ഉമ്മ കൊടുത്തു
"മോൻ ഹോളിലേക്ക് പോയിരിക്ക്. അമ്മയിപ്പോ ചോറ് വിളമ്പാം "
അവൻ മനസ്സില്ലാ മനസ്സോടെ ഹോളിലേക്ക് നടന്നു.