അമ്മയെന്ന രതി സാഗരം

Ammayenna Rathi Sagaram | Author : Athiran

എല്ലാവർക്കും നമസ്കാരം,
ആദ്യംതന്നെ, പുതുവൽസരാശംസകൾ.

ഇത് എന്റെ രണ്ടാമത്തെ എഴുത്ത് പരീക്ഷണമാണ്.
[അമ്മക്കിളിക്കൂട്] എന്ന എന്റെ ആദ്യത്തെ കഥയ്ക്ക് നിങ്ങൾ തന്ന ഗംഭീര സ്വീകരണമാണ്,

https://kkstories.com/ammakkilikkodu-author-athiran/

മൂന്ന് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഇങ്ങനെ ഒരു സാഹസത്തിന് മുതിരാൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്.

പതിവുപോലെ, ഈ കഥയുടെ വിധിയും തീരുമാനിക്കുന്നത് നിങ്ങളാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇഷ്ടമായാൽ, സപ്പോർട്ട് ചെയ്യാൻ മടികാണിക്കരുത്.
നിങ്ങളുടെ വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊള്ളുന്നു.
ഈ കഥ എഴുതാൻ എനിക്ക് പ്രചോതനമായ ഇവിടുത്തെ കഴിവുറ്റ എഴുത്തുകാരോടും, അതിലുപരി വായനക്കാരോടുമുള്ള എന്റെ സ്നേഹവും, നന്ദിയും അറിയിച്ചുകൊണ്ട് തുടങ്ങുന്നു.

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും മാറി, ഉയർന്ന മതിലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ആ വലിയ വീട്ടിനുള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശ്വാസംമുട്ടൽ തളം കെട്ടിനിന്നിരുന്നു.

പെയ്യാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്ന കാർമേഘങ്ങൾ ആകാശത്തെ ഇരുണ്ടതാക്കിയ ഒരു വൈകുന്നേരമായിരുന്നു അത്.

താഴത്തെ നിലയിലെ ഹാളിൽ, പണ്ട് ഐ.പി.എസ് ഓഫീസറായിരുന്ന പ്രദീപ് കുമാർ(54) തന്റെ വീൽചെയറിൽ നിർജീവമായി ഇരിക്കുകയാണ്.

ഗുണ്ടകളെവിറപ്പിച്ചിരുന്ന ആ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോൾ ടിവിയിലെ വാർത്തകളിൽ തറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.
അടുത്തുള്ള ടീപ്പോയിൽ ഒരു ഗ്ളാസ് വെള്ളവും, ഗുളികയുടെ സ്റ്റ്രിപ്പും വച്ചിട്ടുണ്ട്.

അരയ്ക്ക് താഴെ തളർന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരം ആ വലിയ വീടിനുള്ളിലെ ഏറ്റവും വലിയ മൗനമായിരുന്നു.

പ്രദീപിന് അൽപ്പം പിറകിലായുള്ള ടേബിളിനടുത്ത് അയാളുടെ ഭാര്യ മായ (48). ചില ഫയലുകൾ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്.
ഇടയ്ക്കവൾ തന്റെ ഭർത്താവിനെയും ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട്.

മായ ഒരു പ്രഗത്ഭയായ ക്രിമിനൽ വക്കീലാണ്. കോടതി മുറികളിൽ നിയമത്തിന്റെ പഴുതുകൾ കണ്ടെത്തി വിജയം കൊയ്യുന്നവൾ. പക്ഷേ, സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ വിരസതയും ശൂന്യതയും മറികടക്കാനുള്ള മാർഗം ഒരു നിയമപുസ്തകത്തിലും അവൾക്ക്
കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഒരുകാലത്ത് നഗരം വിറപ്പിച്ചിരുന്ന പോലീസ് ഓഫീസറായിരുന്നു പ്രദീപ് . എന്നാൽ മൂന്ന് വർഷം മുൻപ് നടന്ന ഒരു ഗുണ്ടാ ആക്രമണത്തിൽ നട്ടെല്ലിന് പരിക്കേറ്റ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരയ്ക്ക് താഴെ തളർന്നു പോയി. ഇന്ന് ആ വീടിന്റെ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ വീൽചെയറിലാണ് അയാളുടെ ലോകം.

മായ, പ്രദീപ് മരുന്ന് കഴിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കി. അവൾക്ക് മുഖംതിരിഞ്ഞാണ് അയാൾ ഇരുന്നിരുന്നത്.
പിന്നെ ഒരു നെടുവീർപ്പോടെ തന്റെ മുന്നിലുള്ള ഫയലുകളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

പെട്ടെന്ന് മുറ്റത്ത് ഒരു ബൈക്കിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു. അവരുടെ ഏക മകൻ കിരൺ (23) കോളേജിൽ നിന്നും തിരിച്ചെത്തിയിരിക്കുന്നു. ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി തന്റെ ഹെൽമെറ്റ് മാറ്റി അവൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

"എന്തുപറ്റി സാർ, ഇന്ന് ഉച്ചയുറക്കമൊന്നുമില്ലേ?"
കിരൺ പ്രദീപിന്റെ അടുത്തായി നിലത്ത് മുട്ടുകുത്തി ഇരുന്നു.

"ഇല്ലെടാ, ന്യൂസ് കണ്ട് ഇരുന്നു. നീ ഇന്ന് നേരത്തെയാണോ?"
അയാൾ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു.

"അതെ അച്ഛാ, ആഫ്്റ്റർനൂൺ ഏതോ സെമിനാറോ, എന്തോ ഉണ്ട്. ബോറടിച്ചപ്പോ ഞാൻ മുങ്ങി."

കിരൺ ചിരിച്ചു.

"ഹാ ബെസ്റ്റ്,"
അവരെ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്ന മായ തെല്ലൊരു ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു.

"ഇതൊരു ശീലമാക്കരുതേ,"
മുകളിലേക്ക് പോവാൻ തുടങ്ങിയ കിരണിനോടായി പ്രദീപ് പറഞ്ഞു.

"ഇല്ലച്ഛാ, ഇടയ്ക്കൊക്കെ മാത്രമേ മുങ്ങൂ,"
അതും പറഞ്ഞ് സ്റ്റെപ്പുകൾ കയറിപ്പോകുന്ന മകനെ നോക്കി മായ