Chapter Title : Ammayude adimakkundan [Ananthan Vers]

മുൻപിൽ ഞാൻ കൈ കൂപ്പി പറഞ്ഞു "അമ്മേ മാപ്പ്".. മനപ്പൂർവ്വം ചെയ്തതല്ല, എനിക്കെന്തൊക്കെയോ തോന്നിപ്പോയി,അങ്ങനെ പറ്റിയതാണ്. വീണ്ടും കരയാൻ തുടങ്ങിയ അമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ ശക്തിയില്ലാതെ ഞാൻ പയ്യെ എൻ്റെ റൂമിലേക്ക് പോയി. അങ്ങനെ തന്നെ എൻ്റെ ബെഡിലേക്ക് വീണു. ഞാനും കരയാൻ തുടങ്ങി. എനിക്ക് അങ്ങനെയൊക്കെ തോന്നിയ ആ നിമിഷത്തെ,എന്നെത്തന്നെ ഞാൻ ശപിച്ചു. ഇനിയൊരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ലെന്നും അമ്മയെ കരയിക്കില്ലെന്നും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു. കരഞ്ഞു തളർന്ന ഞാൻ എപ്പോളോ ഉറങ്ങിപ്പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു എണീറ്റപ്പോളും അമ്മയുടെ ഡ്രസ്സിൽ തന്നെയാണ് എൻ്റെ കിടപ്പ് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അതെല്ലാം ഊരി ബർമൂടയും ടീ ഷർട്ടും ഇട്ടു അമ്മയുടെ റൂമിലേക്ക് പോയി.അമ്മ അപ്പോളും കട്ടിലിൽ തന്നെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.ഞാൻ അമ്മയുടെ ഡ്രസെല്ലാം മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചിട്ട് അമ്മയെ വിളിച്ചു.അമ്മ അനങ്ങിയില്ല. ഞാൻ വിഷമത്തോടെ എൻ്റെ റൂമിലേക്ക് ചെന്നു. എൻ്റെ ബെഡ് ഒരഭയവും ഒരാശ്വവും ആണെന്ന് അന്നെനിക്ക് മനസ്സിലായി എൻ്റെ കണ്ണീർ മുഴുവനും ബെഡ് കുടിച്ചു തീർത്തു അന്ന് മുതൽ കാര്യങ്ങളാകെ മാറി മറിഞ്ഞു. മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും അമ്പലത്തിൽ പോയി ചന്ദനക്കുറിയുമിട്ട് ഒരു ദേവിയെപ്പോലെ വന്നിരുന്ന അമ്മ ഇപ്പൊൾ അമ്പലത്തിൽ പോകാറില്ല എപ്പോളും ചിരിച്ച മുഖത്തോടെ വീട്ടിൽ പ്രകാശം പരത്തിയിരുന്ന അമ്മ ഇപ്പൊൾ മിണ്ടാറെയില്ല. കഴിക്കാൻ സമയമാകുമ്പോൾ ഡൈനിങ് ടേബിളിൽ ഭക്ഷണം വിളമ്പി വെക്കും,വൈകുന്നേരം ഫ്ലാസ്‌ക്കിൽ ചായ തിളപ്പിച്ച് വെക്കും. അല്ലാതെ എന്നെ ഗൗനിക്കാറെയില്ല.ഞാൻ മിണ്ടാൻ അടുത്തേക്ക് ചെന്നാലും എന്നെ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ഒഴിഞ്ഞു മാറിക്കളയും. ഇപ്പൊൾ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ...""സത്യത്തിൽ എൻ്റെ അമ്മ മരിച്ചു.ഇത് വേറാരോ ആണ്""എന്ന് എൻ്റെ മനസ്സ് പോലും മന്ത്രിക്കാൻ തുടങ്ങി.