Chapter Title : അമ്മയുടെ സ്വയംവരം 2 [ആദിദേവ്]

വരുന്നു.

“മോളെ..” ശ്യാമേട്ടൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് എൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

“ഏട്ടാ, എന്തിനാണ് കരയുന്നെ? നോക്ക്, ഏട്ടന് ഇഷ്ട്ടം ഉള്ളപോലെ ഒരു പെൺകുട്ടിയും, എനിക്ക് ഇഷ്ട്ടം ഉള്ളപോലെ ഒരു ആൺകുട്ടിയും നമ്മുക്ക് ജനിച്ചു.”

ശ്യാമേട്ടൻ സന്തോഷത്തിൽ എൻ്റെ നെറ്റിയിൽ ഉമ്മ വച്ചു.

“മോളെ, നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ ഒരു സന്തോഷം കടന്ന് വന്നു. ഇനി ഒരു പേടിയും ഒരു ചിന്തയും ഇല്ലാതെ നമ്മുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം അല്ലെ.”

“അതേ ഏട്ടാ, നമ്മുക്ക് ഇനി ഒരു സമൂഹത്തെയും പേടിക്കാതെ കഴിയാം.”

അഞ്ചാം ദിവസം:

സ്വപ്നം: ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളുടെ മക്കളെയും കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് വന്നു. ആളുകൾ ഞങ്ങളെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ഞങ്ങൾ പേടിക്കാതെ ഞങ്ങളുടെ മക്കളെയും പിടിച്ചു വീട്ടിലേക്ക് കടന്നു. കടന്നതും ശ്യാമേട്ടൻ്റെ അച്ഛൻ ആണ് വന്നത്. അദ്ദേഹം ഇപ്പോൾ എൻ്റെ അമ്മായിഅച്ഛൻ ആണ് അല്ലാതെ മുൻ ഭർത്താവ് അല്ല.

അച്ഛൻ: നിൽക്കു. ആ പടി കടക്കാൻ പാടില്ല. നിനക്ക് നാണമില്ലെടി സ്വന്തം മോൻ്റെ മക്കളെ പ്രസവിക്കാൻ?

ഞാൻ: ഇല്ല. ഞാൻ എൻ്റെ മോൻ്റെ അല്ല, എൻ്റെ ഭർത്താവിൻ്റെ മക്കളെ ആണ് പ്രസവിച്ചത്. ശ്യാമേട്ടൻ ആവശ്യപെട്ടാൽ ഞാൻ ഇനിയും പ്രസവിക്കും. അമ്മായിഅച്ഛൻ അമ്മായിയച്ചൻ്റെ പണി നോക്കിയാൽ മതി.

അച്ഛൻ: എടി, എന്താ പറഞ്ഞെ.

പെട്ടെന്ന് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു. എനിക്ക് ആകെ വിഷമം ആയി. ഞാൻ എന്തൊക്കെയാണ് സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്നെ. പക്ഷേ ഇതിൻ്റെ ഒക്കെ കാരണം എന്താണ് എന്നറിയാൻ നോക്കുമ്പോൾ ലേഡി ഡോക്ടറെയും കാണുന്നില്ല.

ആറാം ദിവസം:

സ്വപ്നം: ഞാൻ എൻ്റെ മോൾക്ക് പാൽ കൊടുക്കുക ആണ്.

“ഏട്ടൻ വിഷമിക്കണ്ട. നമ്മളെ വേണ്ടാത്തവരെ നമ്മുക്കും വേണ്ടാ. നമ്മുക്ക് ഇങ്ങനെ ഈ ഫാമിലി മാത്രം മതി. ഞാൻ, ഏട്ടൻ, നമ്മുടെ ഈ രണ്ട് കുട്ടികൾ.”

ശ്യാമേട്ടൻ: അപ്പോൾ ഇനി കുട്ടികളെ വേണ്ടന്നാണോ നീ പറയുന്നേ?

“അയ്യോ, ഞാൻ അങ്ങനെ അല്ല പറഞ്ഞെ. ഏട്ടന് എത്ര കുട്ടികളെ വേണം. ഞാൻ പ്രസവിക്കാം.”

“എനിക്ക് 10 കുട്ടികളെ വേണം.”

“ഈശ്വരാ. ഏട്ടാ? എന്ത ഇതൊക്കെ?”

“എന്താ നാണം വന്നോ?”

ഞാൻ തല താഴ്ത്തി.

“അതൊക്കെ പിന്നെ ആവാം.