Chapter Title : അനന്തപുരിയിൽ ആനന്ദം [Ajsal Aju]

പറഞ്ഞു നേരെ നോക്കിയപ്പോൾ കണ്ടത് അമീന മാമിയാണ്… അവരും സോറി പറഞ്ഞു പെട്ടന്ന് തന്നെ അവുടെന്ന് പോയി… മുഖത്ത് പോലും അവർ നോക്കുന്നില്ല….
എന്ത് ജാടയാണ് ഇവിടെ ഉള്ളതിനോക്കെ… ഞാൻ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു… ചെന്നൈയിലെ പല കൊച്ചമ്മമാർടെ മക്കളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്… അവളുമാർക്ക് പോലും ഇത്ര ജാട കണ്ടിട്ടില്ല… ( ചെന്നൈ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് തോന്നും എല്ലാം ചളം ഐറ്റങ്ങൾ ആയിരിക്കുമെന്ന്… പക്ഷേ ചെന്നൈയിലുള്ളവർക്ക് അറിയാം എന്ത് മാത്രം കിടിലം ചരക്ക് കൂട്ടങ്ങൾ അവിടെ ഉണ്ടെന്ന്)
ഞാൻ അവിടെന്ന് നേരെ ഹാളിലേക്ക് പോയി.. മുകളിലേക്ക് സ്റ്റെപ് കേറാൻ പോയതും പിറകെ നിന്നും ഒരു വിളി… “അജു..”
ഞാൻ തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോൾ റസിയ മാമി ആണ്…
മാമി: എന്താ അജു നീ ഞങ്ങളോടൊന്നും സംസാരിക്കില്ലെ… എപ്പോഴും റൂമിലേക്ക് ഓട്ടം ആണല്ലോ…

ഞാൻ: അയ്യോ മാമി അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല… ഞാൻ ചുമ്മാ പോയതാ…
നീ ഇവിടെ വന്ന് ഇരുന്നെ എന്ന് പറഞ്ഞു മാമി തൊട്ടടുത്ത സോഫ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു… ഞാൻ ചെറുതായൊന്നു മടിച്ചെങ്കിലും അവിടെ ചെന്ന് ഇരുന്നു…
സുമി: ഞങൾ നിന്നെ പിടിച്ചു തിന്നതൊന്നുമില്ല.. നീ ഒന്ന് അടങ്ങി ഇരിക്ക് കൊച്ചെ…
ഞാൻ ഒന്ന് ചിരിച്ചു…
മാമി: നിനക്ക് ഇവിടെ സൗകര്യം ഒന്നും പോരാ എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ അജു… എന്തേലും ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നിയാൽ പറയ്…
ഞാൻ: അയ്യോ അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല മാമി… ഞാൻ ആദ്യമായല്ലെ ഇവിടെ.. അതിൻറെ ഒരു സ്റ്റാർട്ടിങ് ട്രബിൾ ആണ്… പോക പോക ശേരിയാവും…
“നീ എന്നാ കോളേജിൽ കേറുന്നെ…” എന്ന ചോദ്യം കേട്ട് ഞാൻ സൈഡിലേക്ക് നോക്കി… അങ്ങനെ ആദ്യമായി എൻറെ ഒരു കസിൻ എന്നോട് സംസാരിച്ചിരിക്കുന്നു… ഷംനയുടെ ചോദ്യം ആയിരുന്നു…
ഞാൻ: തിങ്കൾ മുതലാണ് ഇത്ത….
മാമി: അതെന്തായാലും നന്നായി… നിങ്ങളും എല്ലാരും അന്നല്ലെ പിള്ളാരെ പോകാൻ പ്ലാൻ ചെയ്തത്… ഇനി ഇപ്പൊ അജുവും കൂടെ ഉള്ളത് ഒരു ആശ്വാസമായി… നിങ്ങളെ ആരെങ്കിലും എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ ചോദിക്കാൻ ഒരു ആളുണ്ടല്ലോ….
മാമി അതും പറഞ്ഞ് എൻറെ തുടയിൽ തട്ടി ചിരിച്ചു….
“ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ബോഡിഗാർഡ് വേണമെന്നില്ല… ഞങ്ങളെ നോക്കാൻ ഞങൾ തന്നെ മതി…” റസിയ മാമിയുടെ പറച്ചിൽ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത ഷാനിയ അതും പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നും എണീറ്റ് മേലേക്ക് പോയി… ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഒരു ചിരിയിൽ ഒതുക്കി….
മാമി: ഈ പെണ്ണിന് അൽപ്പം കൂടുന്നുണ്ട്… എപ്പോ