Chapter Title : അനന്തരം [Seena Baby]

വലിയ ശമ്പളം ഞാനിന്ന് അഖിലിന് നൽകി—ഒരു സ്വർണ്ണ നാണയം. നിന്റെ അമ്മയോട് പറയൂ, എനിക്കിപ്പോൾ ശമ്പളമല്ല, സാമ്രാജ്യങ്ങളാണ് ഉള്ളതെന്ന്. പക്ഷേ, എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടത് നീ എന്ന സ്വപ്നമായിരുന്നു. അത് തിരിച്ചുതരാൻ നിന്റെ ഈ ആധുനിക ലോകത്തിന് കഴിയില്ല."

മെസ്സേജ് അയച്ച ശേഷം അനന്തു ആ സിം കാർഡ് ഒടിച്ചു കളഞ്ഞു. നഗരത്തിലെ തിരക്കുകൾക്കിടയിലൂടെ അവന്റെ കാർ ദൂരേക്ക് മറഞ്ഞു. ശാലിനി മുറിക്കുള്ളിലിരുന്ന് ആ മെസ്സേജ് വായിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒഴുകിയത് രക്തം കലർന്ന കണ്ണീരായിരുന്നു.

അഖിലിന്റെ അധഃപതനം പൂർത്തിയായ രാത്രിയിൽ, അനന്തു തന്റെ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ബാൽക്കണിയിൽ തനിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. കയ്യിലുള്ള ടാബ്ലെറ്റിൽ ശാലിനിയുടെ തകർന്ന വീടിന്റെ ദൃശ്യങ്ങൾ സിസിടിവി വഴി അവൻ കണ്ടു. ജനാലയ്ക്കൽ നോക്കി മരവിച്ചിരിക്കുന്ന ശാലിനി. അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ജീവൻ എന്നോ കെട്ടുപോയിരിക്കുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അനന്തുവിന്റെ മനസ്സിൽ അച്ഛൻ സഖാവ് രാജന്റെ വാക്കുകൾ മുഴങ്ങി:

"മോനെ, അധികാരം തോക്കിൻകുഴലിലൂടെയല്ല, കരുണയിലൂടെയാണ് തെളിയിക്കേണ്ടത്. ചതിച്ചവനെ കൊല്ലുന്നത് എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ അവനെ മാറ്റിയെടുക്കുന്നത് വലിയ കാര്യമാണ്."

അനന്തു അന്ന് രാത്രി തന്നെ ശാലിനിയുടെ വീട്ടിലെത്തി. മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അനന്തുവിനെ കണ്ടപ്പോൾ ശാലിനി ഭയന്നു വിറച്ചു. അവൾ അവന്റെ കാലുകളിൽ വീണു കരഞ്ഞു.

"നന്ദൂ... എന്നെ കൊന്നു കളയൂ... ഈ നരകം എനിക്ക് സഹിക്കാനാവില്ല."
അനന്തു അവളെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ ആ ദേഷ്യമില്ലായിരുന്നു. പകരം ഒരുതരം ശാന്തത.

"ശാലിനി, നിന്നെ നശിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു നിമിഷം മതിയായിരുന്നു. നിന്റെ അന്തസ്സ് പിച്ചിച്ചീന്തുന്ന വീഡിയോകൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ തുറന്നുവിടാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. കാരണം, ഞാൻ സ്നേഹിച്ച ആ പഴയ ശാലിനിയെ എനിക്ക് അപമാനിക്കാൻ കഴിയില്ല."

അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ ഒരു കവർ കൊടുത്തു.

"ഇതിൽ നിനക്കും കുടുംബത്തിനും സമാധാനമായി ജീവിക്കാനുള്ള പണമുണ്ട്. ഒപ്പം വിദേശത്തുള്ള ഒരു കമ്പനിയിലെ ഓഫർ ലെറ്ററും. നീ ഈ നഗരം വിട്ടു പോകണം. ആരും നിന്നെ തിരിച്ചറിയാത്ത ഒരിടത്ത് പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങണം. പക്ഷേ ഒന്നോർക്കുക, നിനക്ക് ഞാൻ നൽകുന്ന അവസാനത്തെ 'അവസരമാണിത്'."

ശാലിനി വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു: "നീ... നീ