Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

തനിക്കറിയാം എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന്. തനിക്ക് എന്താണ് സംഭവിച്ചത് എന്ന് പക്ഷേ അനിത പോലും ഒരിക്കലും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല.
ഹൈദരാലിയുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങി കൊടുക്കുന്നതിലും എത്രയോ ഭേദമാണ് ഫാരിസുമായി കുറച്ചു സമയം പങ്കിടുന്നത്.
അയാളെ വായകൊണ്ട് സുഖിപ്പിച്ചു കൊടുത്തെങ്കിലും വഞ്ചനയുടെ പടുകുഴിയിലേക്ക് താൻ വീണു പോയിട്ടില്ല എന്നത് അവൾക്ക് ആശ്വാസവും കുറച്ച് അഭിമാനവും നൽകി. താൻ പിടിച്ചു നിന്നല്ലോ. അതുതന്നെ വലിയ കാര്യമായി.
അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞു.
കുട്ടികളെ സ്കൂളിൽ പറഞ്ഞുവിട്ട ശേഷം വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായപ്പോൾ അനസൂയ അടുക്കളയിൽ നിന്നും വർക്ക് ഏരിയയിലേക്ക് ഇറങ്ങി നിന്നു . അവിടെ ഗ്രില്ലിന്റെ വാതിൽക്കൽ പിടിച്ച് അവൾ തലേ ദിവസത്തെ കാര്യങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. വായ്ക്കുള്ളിൽ അതേ തരിപ്പ്.
തൊണ്ടയിൽ അതേ നനവ്.
കണ്ണുകൾ അടച്ച അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഇരുട്ടിലും തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു ദൃശ്യം.
പാറ പോലെ ഉറച്ച അവൻറെ പൗരുഷത്തിലൂടെ വിരൽ ഓടിച്ചത് അവൾ ഓർത്തു. അതിലൂടെ മുന്നോട്ടു പിന്നോട്ടും കൈകൾ ചലിപ്പിച്ച്... പിന്നെ അതിൻറെ അഗ്രം തന്റെ വായിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റിയത്... പിന്നെ ഉരുണ്ടു തടിച്ച അതിന്റെ അഗ്രത്തെ തൻ്റെ തൊണ്ടയിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും ഇറക്കിയത്.
അനസൂയക്ക് കൈകാലുകൾ തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി. ഭയം കൊണ്ടോ പരിഭ്രമം കൊണ്ടോ ഒന്നുമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് അടിത്തട്ടിൽ എവിടെയോ ഉറങ്ങിക്കിടന്ന വികാരങ്ങൾ ഉണർന്നുവന്ന് അവളെ തളർത്തുകയായിരുന്നു. രാവിലെയുടെ തണുപ്പിൽ പോലും അനസൂയക്ക് ഉഷ്ണം അനുഭവപ്പെട്ടു.
ആ ഉഷ്ണം അവളെ ഒരു ലഹരിയെ പോലെ കീഴടക്കി. ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കുമെന്ന് അവൾ ഒരിക്കലും നിനച്ചിരുന്നില്ല. സണ്ണിയുടെ കൂടെ ഡേറ്റിനു പോയപ്പോൾ ശരിയെയും തെറ്റിനെയും വേർതിരിക്കുന്ന രേഖ അവൾ കണ്ടിരുന്നു. ആ രേഖയുടെ അപ്പുറത്തേക്ക് തന്നെ കാെണ്ടു പോകാൻ സണ്ണി ശ്രമിച്ചപ്പോഴാെന്നും അനസൂയ ഭയന്നിരുന്നില്ല. ഒരിക്കലും ആ വര താണ്ടി താൻ പോകുമെന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചിട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ...
തൻറെ ഒരു കാൽ അപ്പുറത്താണ്. എന്നിട്ടും താൻ പ്രതീക്ഷിച്ച അത്രയും കുറ്റബോധം എന്തേ തനിക്ക് തോന്നാത്തത്? മറിച്ച് ആ നിമിഷങ്ങളെ പറ്റി ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സും ശരീരവും ഊഷ്മളമായി മാറുന്നതാണ് അനുഭവപ്പെട്ടത്.

നേരം ഉച്ചയാവാറായിട്ടും ഹൈദരാലിയെ കണ്ടില്ല.