Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

എന്നാലും സാരമില്ല. വാക്ക് തന്നതല്ലേ."
"എന്നാൽ ഇവിടെ ആക്കാം."
"ഇവിടെയോ?"
"അത് ഇവിടെ ഈ റൂമിൽ. ഞാനും താനും മാത്രം."
"അയ്യടാ കള്ളാ. എന്നിട്ട് എന്താ പ്ലാൻ?"
"ചായ കുടിക്കാം. കുറച്ച് സ്നാക്സും . ഇഷ്ടപ്പെട്ട സ്നാക്സ് എല്ലാം ഉണ്ടാകും. പിന്നെ..."
"പിന്നെ എന്താ?"
"പിന്നെ മനസ്സ് തുറന്ന് നമുക്ക് രണ്ടാൾക്കും സംസാരിക്കാനൊരു അവസരം."
"എന്താ ഇത്ര തുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ?"
"അനുവിന് എന്നോട് പറയാൻ ഒന്നുമില്ലേ?"
"അങ്ങനെ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ല; പക്ഷേ ഞാൻ മിണ്ടാതിരിക്കുകയൊന്നുമില്ല."
"എന്നാപ്പിന്നെ അനു ഒരു ദിവസം പറ. അന്ന് ഞാൻ ഈ റൂം റെഡിയാക്കാം."
"ഇതൊരു മണിയറയാക്കാൻ ആണോ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?"
അനസൂയ കളിയാക്കിയാണ് ചോദിച്ചത്.
അത് കേട്ട് പക്ഷേ സണ്ണിയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങി.
"അനു ഒന്ന് യെസ് പറഞ്ഞാൽ മതി; ഇത് ഞാനൊരു മണിയറയാക്കാം."
"അയ്യടാ; ആ പൂതി മനസ്സിൽ ഇരുന്നോട്ടെ."
"ശരി. മനസ്സിൽ വച്ചിരിക്കുന്നു."
സംസാരത്തിനിടയിൽ സണ്ണിയും താനും ഇരിക്കുന്ന അകലം കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്ന് അനസൂയക്ക് തോന്നി. അവൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ ചായ കുടിച്ചു തീർത്ത് എണീറ്റു. അധിക സമയം കട്ടിലിൽ അയാളുടെ കൂടെ ഇരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി തുടങ്ങിയിരുന്നു.
"നമുക്ക് പുറത്തേക്കിരിക്കാം."
അവൾ നിർദ്ദേശിച്ചു. സണ്ണി തലകുലുക്കി സമ്മതിച്ചു.
"അനു, ഒരു നിമിഷം."
അവൾ വാതിൽക്കൽ എത്തിയപ്പോൾ അയാൾ പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
അവൾ നിന്നു. തന്റെ ചായകപ്പ് മേശമേൽ വെച്ച് സണ്ണി അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.
"ഞാൻ..." സണ്ണി ഒന്ന് പരുങ്ങി. "ഞാൻ അനുവിനെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കട്ടെ?"
അനസൂയ അമ്പരന്നു
"എന്താ?"
താൻ കേട്ടത് തന്നെയാണോ അയാൾ ചോദിച്ചത് എന്ന് അവൾക്ക് സംശയം തോന്നി
"അനുവിനെ ഞാൻ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചോട്ടെ?"
അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു
"എന്തിന്? എന്താ സണ്ണിയുടെ മനസ്സിൽ?"
"ഇഷ്ടംകൊണ്ടാ, പ്ലീസ്..."
അനസൂയ തല ഇരുവശത്തേക്കും അനക്കി
"അതുവേണ്ട സണ്ണി; ശരിയാവില്ല."
"ഓകെ. ശരി ഞാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നില്ല."
അയാൾ പറഞ്ഞു.
"അടുത്ത തവണ തരുമോ?"
അനസൂയക്ക് കൈകാലുകൾ വിറക്കുന്ന പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.
"സണ്ണി ഇതൊന്നുമല്ല ഞാൻ... എന്താ പറയാ..."
"അനു... അനു പേടിക്കേണ്ട തനിക്ക് ദോഷമുള്ള ഒന്നും