Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു.
ഒരു പ്രശ്നത്തിൽ നിന്നും ഓടി രക്ഷപ്പെട്ട പോലെയാണ് അടുക്കളയിലെത്തിയപ്പോൾ അനസൂയക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടത്.
കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അടുക്കള വാതിൽക്കൽ ഒരു മുട്ട് കേട്ടു. നോക്കുമ്പോൾ അതാ നിൽക്കുന്നു ഫാരിസ്.
"എന്താടോ ഒരു മൈൻഡ് ഇല്ലാതെ?"
അയാൾ ചോദിച്ചു.
മറുപടി പറയാൻ തുടങ്ങിയ അനസൂയ അയാൾ അടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് തന്റെ വാക്കുകൾ വിഴുങ്ങി. അവളുടെ തൊട്ടുമുന്നിൽ എത്തി അയാൾ നിന്നു.
"എന്താണെടി ഒരു പിണക്കം പോലെ?"
അയാൾ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
അനസൂയ ഒരു വശത്തേക്ക് മാറി.
പക്ഷേ ഫാരിസ് അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു.
"അനസൂയ എന്തെങ്കിലും പറയെടാേ..."
അനസൂയ ഞെട്ടിപ്പോയി.
"എന്ത്... എന്തു പറയാൻ? എനിക്കൊരു പിണക്കവുമില്ല."
അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അയാളുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവൾ പണിപ്പെട്ടു.
"പിന്നെന്താ എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാതെ ഇങ്ങനെ മാറിക്കളയുന്നത്?"
അവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച് അവളെ അടുത്തേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ടാണ് അയാൾ ചോദിച്ചത്. ആദ്യം അതിനെ പ്രതികരിക്കണോ അതോ അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയണോ എന്ന് അനസൂയക്ക് നിശ്ചയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ അവളെ കൗണ്ടർ ടോപ്പിലേക്ക് ചേർത്ത് അമർത്തി അയാൾ വീണ്ടും മുന്നിലേക്ക് നീങ്ങിയപ്പോൾ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി അയാളുടെ ഉദ്ദേശം ശാരീരികമായി അവളെ വിരട്ടുകയാണെന്ന്.
"എന്താ ചെയ്യുന്നത് ഫാരിസ്? മാറിനിൽക്ക്!"
അവൾ അയാളെ തള്ളി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ ദുർബലമായ അവളുടെ ഒറ്റക്കൈ കൊണ്ടുള്ള തള്ള് അയാളെ ഒട്ടും ഏശിയില്ല.
"നല്ല ശക്തിയിൽ തള്ളെടോ!" ഫാരിസ് ചിരിച്ചു. "ഇതെന്താ കുട്ടികളെപ്പോലെ?"
"എന്താ ഫാരിസിന്റെ ഉദ്ദേശം? സ്ഥലം മറന്നു പെരുമാറരുത് ഫാരിസേ."
കർക്കശമായാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്.
"സ്ഥലം മറന്നൊന്നും അല്ല ഞാൻ പെരുമാറുന്നത്. ആക്ച്വലി അനസൂയ ഒരു കാര്യം മറക്കരുത്. ഞാൻ പോലീസും താൻ തീഫും ആണ്. അല്ലേ?"
അനസൂയ അയാളെ തുറിച്ചുനോക്കി.
"അതുകൊണ്ട്?"
"അതുകൊണ്ട് അനസൂയയെ ചെറുതായിട്ടാെന്ന് വിരട്ടാനുള്ള പവറാെക്കെ എനിക്കുണ്ട്; ഇല്ലേ?"
"അപ്പോ വിരട്ടാനാണോ എൻറെ കൈപിടിച്ച് ഇങ്ങനെ അമർത്തുന്നത്? ഇവിടെ വെച്ചുതന്നെ വേണോ ഇതൊക്കെ? ഭരതേട്ടൻ കണ്ടാൽ അതോടെ തീരും നിൻറെ ഈ വിരട്ടലാെക്കെ!" അനസൂയ താക്കീത് ചെയ്തു.
ഫാരിസ് വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.
"ഭരതേട്ടൻ കണ്ടാൽ ഞാൻ സത്യം അപ്പോൾ