Chapter Title : അനസൂയ [Krish]

ഒറ്റ അടി!

ഇരുട്ടാണെങ്കിലും അവൾ അയാളുടെ കരണം തന്നെയാണ് ലക്ഷ്യം വച്ചത്. അത് അവിടെത്തന്നെ കൊണ്ടു എന്ന് അടിയുടെ ഒച്ച കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
"ഔച്!"
ഫാരിസിന്റെ ഞെട്ടിയ ശബ്ദം അവൾ കേട്ടു. അനസൂയക്ക് ചെറിയൊരു പരിഭ്രാന്തി തോന്നി. അടിച്ചത് അബദ്ധമായിപ്പോയെന്ന് ഒരു നിമിഷാർദ്ധം അവൾ ചിന്തിച്ചു.
"ഇതെന്തു ഭാവിച്ചാ ഫാരിസ് നീ..."
അവൾ അടക്കിയ ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു.
"എന്തൊരു അടിയാടോ താൻ? എൻറെ കാഴ്ച പോയി എന്ന് തോന്നുന്നു. ഒന്നും കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല."
ഫാരിസിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ ഞെട്ടൽ ഇപ്പോഴും പോയിട്ടില്ലായിരുന്നു.
"സോറി. എൻറെ റിയാക്ഷൻ ഹാർഷായി പോയി. പക്ഷേ അത് നിനക്ക് കിട്ടേണ്ടത് തന്നെയാണ്."
"ഓഹോ അങ്ങനെയാണല്ലേ. എന്നാ ശരി ഞാൻ പോണു നമുക്ക് കാണാം."
പെട്ടെന്ന് അയാൾ അവളുടെ പിടിവിട്ട് പിറകോട്ട് നീങ്ങി.
"ഫാരിസ്... "
അനസൂയ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി അയാളെതടഞ്ഞു.
"ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടിട്ട് പോയാൽ മതി."
"കേൾക്കാൻ എന്തിരിക്കുന്നു. കിട്ടേണ്ടത് കിട്ടിയില്ലേ?"
"എന്നോട് പിണങ്ങി പോവാണോ?"
"പിണങ്ങുന്നത് സുഹൃത്തുക്കൾ തമ്മിലല്ലേ. ഇവിടെ ഞാൻ ശത്രുവാണല്ലോ."
"എന്നെ കേറി പിടിച്ചാൽ ആരായാലും ഞാൻ തല്ലും."
"എന്നുവച്ചാൽ എനിക്ക് അത്രയേ വിലയുള്ളൂ എന്നർത്ഥം."
"തനിക്ക് വിലയൊക്കെ ഉണ്ട്."
"ഞാനൊരു കിസ്സല്ലേ തന്നുള്ളൂ."
"ഞാനൊരു ഭാര്യയാണ്. എൻറെ ഭർത്താവാണ് അപ്പുറത്തെ റൂമിൽ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നത്. നീ അയാളുടെ ഫ്രണ്ടുമാണ്, അല്ലേ?"
"അവനെക്കാളും തന്നോട് ആണ് എനിക്ക് ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പ്. പിന്നെ അയാൾ അറിയാത്ത സീക്രട്ട് ഓൾറെഡി നമുക്കിടയിൽ ഉണ്ട് . അതിൻറെ കൂടെ ഈ ഒരെണ്ണം കൂടി."
അനസൂയ ദീർഘമായ ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു.
"ആദ്യം നീ നിൻറെ ഉദ്ദേശം എന്താണെന്ന് പറ ഫാരിസ്. എന്താണ് നീ ഭരതേട്ടന്റെ ഫോണിലേക്ക് അയച്ചത്?"
"ഓ അത് കണ്ടാരുന്നോ? അത് ജസ്റ്റ് ഒരു ഹായ് മാത്രമാണ്."
"എന്തിന്?"
"തന്നെ കാണാഞ്ഞപ്പോൾ ഭരത് ഉറങ്ങിയിട്ടില്ലേ എന്ന് പരിശോധിക്കാൻ വിട്ടതാണ്."
"എന്നിട്ടോ?"
"താൻ എന്റെ മെസ്സേജ് കണ്ടു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു. ഭരത് കണ്ടുമില്ല. അതിനർത്ഥം ഭരത് ഉറങ്ങി എന്നും താൻ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല എന്നുമാണ്."
"പോലീസ് ബുദ്ധി! അല്ലേ?"
"ആദ്യം ഞാൻ നിൽക്കണോ അതോ