Chapter Title : അനിത മിസ്സും അമലും1 [അർജുൻ]

: നീ വിഷമിക്കട.. കണ്ട പെണ്ണുങ്ങൾ ഇട്ടേച് പോയി എന്നും പറഞ്ഞു നെഞ്ചത്തിടിച്ചു കരയ്..അല്ലേൽ അവൾ ഞാൻ ആണല്ല എന്ന്‌ പറഞ്ഞെന്നും പറഞ്ഞ് കോളേജിലും പോകാതെ വീട്ടിൽ കുത്തി ഇരിക്ക്.. ഞാൻ വീണ്ടും കരഞ്ഞു പക്ഷെ ഇത്തവണ മറ്റ് വിഷമം കൊണ്ടല്ല ഞാൻ ചെയ്ത കാര്യങ്ങളെ ഓർത്തുള്ള കുറ്റബോധവും നാണക്കേടും കൊണ്ട്.. അനിത മിസ് : ഡാ അമലേ നീ ലോകം അറിയുന്ന ഒരു റിസേർച് സയന്റിസ്റ് ആവും.. ആ നാറി പെണ്ണ് നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒന്നുമല്ല...നീ പഠിക്ക്.. പോകുന്ന സ്ഥലം എല്ലാം കീഴ്പെടുത്ത്..ഞാൻ 17 വർഷമായി എന്റെ അധ്യാപന ജീവിതം തുടങ്ങിയിട്ട്.. ഇന്നേവരെ പല ടാലന്റുകൾ ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. അവരോടൊന്നും പ്രത്യേകിച്ചൊരു സ്നേഹവും എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല... പക്ഷെ ഈ 6മാസക്കാലം കൊണ്ട് ഒരു മോനെ പോലെ അല്ലെങ്കിൽ പ്രിയപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിയെ പോലെ എനിക്ക് നീ തോന്നി തുടങ്ങിയൊണ്ട് ഞാൻ പറയുവാന് ഇതൊക്കെ.. നീ തിങ്കൾ തൊട്ട് എന്റെ പഴയ അമൽ ആയി എനിക്ക് ഫ്രണ്ട് ബെഞ്ചിൽ കാണണം.. ഞാൻ : (കണ്ണുകൾ തുടച്ചു കൊണ്ട് ) yes miss. ഇനി ഞാൻ ഒരിക്കലും മിസ്സിനെ നിരാശപ്പെടുത്തില്ല.. എന്റെ പൂർണ ശ്രദ്ധ പഠനത്തിൽ ആവും.. അവളെ എനിക്ക് വെറുപ്പില്ല.. അങ്ങനെ ഒരാളെ എനിക്ക് അറിയുക പോലുമില്ല.. എന്നോട് ഇങ്ങനെ ഒന്നും ആരും ആരും ഇന്നേവരെ സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.. എനിക്കായിട്ട് സ്നേഹം തരാൻ ഒരാൾ ഉണ്ടെന്നു തോന്നിയിട്ടുമില്ല.. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ മിസ്സ്‌ ചെയ്തതൊക്കെ ഞാൻ അർഹിക്കുന്നതിലും വലുതാണ്.. ഒരുപാട് നന്ദിയുണ്ട് എനിക്ക്.. ഒരുപക്ഷെ എന്റെ ജീവിതം തന്നെ കൈ വിട്ടു പോയിടത്ത് നിന്ന് എന്നെ തിരികെ കൊണ്ട് വന്നതിനു.. അനിത മിസ്സ്‌.. നിനക്ക് ആരുമില്ല എന്നാരാ പറഞ്ഞെ.. പണ്ട് ആരുമില്ല എന്നാക്കിയാ മതി ഇനി.. ഇവിടെ എനിക്ക് എന്റെ അമ്മയും അമ്മക്ക് ഞാനുമാണ്.. ഇനി എനിക്ക് ഒരു മോൻ ഉണ്ടെന്നു തന്നെ ഞാൻ കരുതും.. നിന്നെ എനിക്ക് വലിയ കാര്യമാണ്..എന്നും നീ ആ ഒരു സ്നേഹം എനിക്കും തരുമെന്ന് അറിയാം... ഞാൻ : ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറയല്ലേ മിസ്സ്‌.. അത്രക്കൊന്നും ഞാൻ