Chapter Title : അനിത മിസ്സും അമലും1 [അർജുൻ]

അർഹിക്കുന്ന കൂടി ഇല്ല...ഇനിം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ കരയും.. എന്നും എനിക്ക് ഈ സ്നേഹവും കടപ്പാടും മിസ്സിനോട് ഉണ്ടാകും... അനിത മിസ്സ്‌ : ആരുടെയും കിടപ്പാടം എനിക്ക് വേണ്ട.. (മിസ്സ്‌ ചിരിക്കുന്നു ) സ്നേഹവും ആത്മാർത്ഥയും പറഞ്ഞാൽ അനുസരണയും കള്ളത്തരമില്ലായ്മയും പ്രതീക്ഷിക്കും അത്രേ ഉള്ളു.. ഞാൻ : i dnt knw what to say..I promise for that miss ഞങ്ങളുടെ സംഭാഷണം 1മണിക്കൂറും 24മിനിറ്റും പിന്നിട്ടപ്പോൾ ആണ് ഞാൻ :മിസ്സേ ഞാൻ കാരണം ഉറക്കമേ പോയല്ലോ.. മണി 4 ആയി അനിത മിസ്സ്‌ : സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇനി സുഗമായിട്ട് ഉറങ്ങാം.. കുറച്ച് നാൾ നിന്റെ തോന്നിവാസം ഉറക്കം മുട്ടിച്ചു എന്റെ..

ഞാൻ : സോറി മിസ്സേ.. അവിടെ എനിക്ക് സഹിതം മിസ്സിനെ വലിയ പേടി ആയിരുന്നു.. എന്നോട് ഇടക്കൊക്കെ മിസ്സ്‌ ചിരിക്കുമെങ്കിലും ഇത്രയും നല്ല മനസുള്ള ആളാണെന്നു ഞാൻ കരുതിയിരുന്നില്ല.. അനിത മിസ്സ്‌ : ആ പരുക്കൻ സ്വഭാവം കാണിക്കുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇന്നും ആ കോളേജിൽ എനിക്കൊരു വിലയുള്ളത്.. പിന്നെ നിന്നെ കാണുമ്പോ എനിക്കെന്റെ പഠനകാലം ഓർമ വരും..ഒരു റിസേർച് സയന്റിസ്റ് ആവണം എന്നാരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം..പക്ഷെ സ്ത്രീകളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾക്കൊരു കടിഞ്ഞാൺ ഉണ്ട് സത്യത്തിൽ.. ഇന്നതിൽ നഷ്ടബോധവും ഉണ്ട്...നമ്മളെ തന്നെ ഒരാളിൽ കാണുമ്പോൾ അവരോട് ഇഷ്ടം തോന്നില്ലേ...അല്ലാതെ ഒരു സ്റ്റുഡന്റിനെ പോലും ഞാൻ ഈ ഫോണിൽ അങ്ങോട്ട് വിളിക്കാറില്ല.. ആ ഞാൻ ഇപ്പോൾ 4:30 ആവുന്ന വരെ... (മിസ്സ്‌ ചിരിച്ചു ) ഞാൻ : അതെ ഞാനും ഇത്രയും സമയം പോകുന്ന അറിയാതെ മിണ്ടുന്ന ആദ്യമാ...ഞാൻ ഒരു ആഗ്രഹം ചോദിച്ചോട്ടെ?? അനിത മിസ്സ്‌ :ചോദിക്കട?? ഞാൻ : ഞാൻ ഒരു തവണ അമ്മേ എന്ന്‌ വിളിച്ചോട്ടെ.. അങ്ങനെ വിളിക്കാൻ ഈ ജന്മത്തിൽ ഒരു ഭാഗ്യം ഉണ്ടാകില്ല അതോണ്ടാ.. അനിത മിസ്സ്‌ :ഒരു തവണ അല്ല നീ അങ്ങനെ തന്നെ വിളിച്ചാൽ മതി. ഞാൻ ദെത്തെടുത്തു എന്ന്‌ തന്നെ കൂട്ടിക്കോ.. കോളേജിൽ വെച്ച് മാത്രം മോൻ എന്നെ മിസ്സ്‌ എന്ന്‌ വിളിച്ചാൽ മതി.. ഞാൻ : അമ്മേ...