Chapter Title : അനിത ടീച്ചർ 3 [Amar]

അവൻ ടീച്ചറെ നോക്കി ഒരു കിടിലൻ ചിരി പാസ്സാക്കി… അത്രയും നേരം ഇരുണ്ട് മൂടി കിടന്ന അനിത ടീച്ചറുടെ മനസ്സ് തെളിയാൻ ആ ചിരി ധാരാളമായിരുന്നു… ടീച്ചർ തന്റെ പേഴ്സ് തുറന്ന് അവന് രണ്ട് പാക്കറ്റ് gems മിഠായി എടുത്ത് കൊടുത്തു… അത് കിട്ടിയതും അവൻ തുള്ളിച്ചാടി... പാക്കറ്റ് പൊട്ടിച്ച് അവൻ ഓരോന്ന് തിന്നാൻ തുടങ്ങി … അനിത ടീച്ചർ : ടാ ... എനിക്കില്ലെ..? നടു റോഡിൽ അവന്റെ മുന്നിൽ ടീച്ചർ തന്റെ ഇരു കാൽ മുട്ടിലും കൈ വച്ച് അവന് മുന്നിൽ കുനിഞ്ഞു നിന്നു...എന്നിട്ട് പതിയെ തന്റെ പവിഴ ചുണ്ടുകൾ മെല്ലെ തുറന്നു... നാവ് നീട്ടി… മോനുട്ടൻ സന്തോഷത്തോടെ ഒരു മിഠായി എടുത്ത് ടീച്ചറുടെ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു.. അനിത ടീച്ചർ : താങ്ക്സ് മോനുട്ടൻ : വെൽക്കം...

അനിത ടീച്ചർ അവനെ ചേർത്ത് പിടിച്ചങ്ങനെ നടന്നു… മോനുട്ടാ…. അത് ആരാ വീടാ.. അവിടെ ആരേം കാണാറില്ലല്ലോ? പോകുന്ന വഴിയിൽ ഒരു ഒഴിഞ്ഞ വീടിനെ ചൂണ്ടി അനിത ടീച്ചർ ചോദിച്ചു… മോനുട്ടൻ: അതോ... അത് ഭ്രാന്തൻ ജോണിടെ വീടാ... അയ്യാൾക്ക് വട്ട് മൂത്തപ്പോ നാട്ടുകാര് എല്ലാരും കൂടി പിടിച്ച് ആശുപത്രി കൊണ്ടോയിട്ട് ... ഇപ്പം അവടെ ആരും ഇല്ല... ഒഴിഞ്ഞ് കിടപ്പാ… അങ്ങനെ അവർ ഭ്രാന്തൻ ജോണീടെ കഥയും പറഞ്ഞ് നടന്നു… കാല് വയ്യാതായതിൽ പിന്നെ മോനുട്ടനാണ് അമ്മയെ റൂമിൽ നിന്ന് ഉമ്മറത്തേക്ക് വരാൻ സഹായിക്കാറ്... അമ്മയെ ഉമ്മറത്ത് എത്തിക്കുന്നതിനിടയിൽ അമ്മയുടെ ഒരു ചോദ്യം.. "എന്താ... മോനുട്ടാ...നിന്റെ കാലില് ... ഒരു പാട് പോലെ…" മോനുട്ടൻ ഒന്നു പതറി... പെട്ടെന്ന് വന്നു പിന്നിൽ നിന്ന് മറുപടി… അനിത ടീച്ചർ: ആകാശത്തു നോക്കി നടന്നാൽ പിന്നെ അങ്ങനെ അല്ലെ... സ്കൂളിലെ പറമ്പിൽ വീണതാ... ചെക്കൻ... കമ്പ് കുത്തി കേറാഞ്ഞാത് ഭാഗ്യം… ഇതും പറഞ്ഞ് അനിത ടീച്ചർ മോനുട്ടനെ നോക്കി ചിരിച്ചു കൊണ്ട് കണ്ണിറുക്കി… ചെറിയ ആശ്വാസം ഒന്നുമല്ല ആ വാക്കുകളിൽ നിന്ന് മോനുട്ടന് ഉണ്ടായത്… അവൻ ഒരു നേർത്ത പുഞ്ചിരി ടീച്ചർക്ക് സമ്മാനിച്ചു... അമ്മ: എന്റെ മോനുട്ടാ...