Chapter Title : അനിയത്തി പൂവ് 1 [Bijo John]

ഏഞ്ചൽ ഒരു നീണ്ട ഞരക്കം പുറപ്പെടുവിച്ചു. അവളുടെ തല എന്റെ തോളിൽ ചാരി. ശ്വാസം എന്റെ കഴുത്തിൽ തട്ടി

ഞാൻ വിരലുകൾ മുകളിലേക്ക് നീക്കി.

ഞാൻ മുഴുവൻ കൈപ്പത്തിയും അവളുടെ മാറിടത്തിൽ അമർത്തി.. അവളുടെ മുലക്കണ്ണ് ടി-ഷർട്ടിന് അടിയിൽ കഠിനമായി ഉയർന്നിരിക്കുന്നത് എന്റെ കൈയിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു.

ഞാൻ സാവധാനംവൃത്താകൃതിയിൽ തടവി. . അവളുടെ മാറിടം മുഴുവൻ എന്റെ കൈയിൽ നിറഞ്ഞു.

അവളുടെ ശ്വാസം എന്റെ ചെവിയിൽ മാത്രം കേൾക്കാവുന്ന ഞരക്കങ്ങളായി മാറി. “ആഹ്…

ഏഞ്ചൽ പെട്ടെന്ന് സോഫയിൽ നിന്ന് ചാടി എഴുന്നേറ്റു. അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവൾ ശ്വാസം മുട്ടി നിന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി. ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു. അവൾ എന്റെ നേരെ നോക്കി. ശബ്ദം പൊട്ടി,

“ഇല്ല… നമ്മൾ സഹോദരങ്ങളാണ്. വേണ്ട ഇനി ഇങ്ങനെ ചെയ്യരുത്...”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു. കണ്ണുകളിൽ ഭയവും… മറ്റെന്തോ… ഒരു തരം ആഗ്രഹവും മിന്നി.

ഞാൻ സോഫയിൽ തന്നെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്റെ കൈയിൽ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ സാവധാനം തലയാട്ടി.

“ശരി…”

അന്തരീക്ഷം ശാന്തമായി.

പക്ഷേ, ആ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു—ഇവിടെ സംഭവിച്ചതൊന്നും ഇനി അത്ര എളുപ്പത്തിൽ മറക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്.

ഏഞ്ചൽ ഒന്നുപോലും തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ, ആകെ പരിഭ്രമിച്ച് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നുപോയി. വാതിൽ അടച്ച് പൂട്ടി

ഞാൻ കുറച്ചു സമയം അവിടെത്തന്നെ തനിച്ചിരുന്നു. ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായ ഒരേസമയം കുറ്റബോധവും അടങ്ങാത്ത ചിന്തകളും കലുഷിതമായിരുന്നു. ഞാൻ സാവധാനം എഴുന്നേറ്റ് ടിവി ഓഫാക്കി.

ഹാളിലെ ഇരുട്ടിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും തിളച്ചു മറിയുകയായിരുന്നു.

പിന്നീടുള്ള ദിവസങ്ങൾ ആ വീട്ടിൽ ഒട്ടും സാധാരണമായിരുന്നില്ല.

ആ സംഭവത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിപ്പോയിരുന്നു. അന്നുവരെ എപ്പോഴും വഴക്കിടുകയും ഒന്നിച്ച് ചിരിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്ന ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ പെട്ടെന്നൊരു വലിയ മതിൽ ഉയർന്നതുപോലെ തോന്നി. അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഏഞ്ചൽ എന്നോട് ഒരു വാക്കുപോലും സംസാരിച്ചില്ല.

രാവിലെ പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് മേശപ്പുറത്തിരിക്കുമ്പോൾ പോലും അവൾ എന്റെ നേരെ നോക്കാൻ മടിച്ചു. എന്തെങ്കിലും ആവശ്യത്തിന് എന്റെ അടുത്ത് വരേണ്ടി വന്നാൽ പോലും അച്ഛന്റെയോ അമ്മയുടെയോ സാന്നിധ്യത്തിൽ മാത്രം അവൾ കാര്യം പറഞ്ഞു. എന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കാതിരിക്കാൻ അവൾ പരമാവധി ശ്രദ്ധിച്ചു. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ, ഒന്നുകിൽ കേൾക്കാത്ത ഭാവത്തിൽ നടന്നുപോവും, അല്ലെങ്കിൽ ചെറിയൊരു മറുപടിയിൽ കാര്യം ഒതുക്കി സ്വന്തം മുറിയിലേക്ക് വലിഞ്ഞുനിൽക്കും.

അവളുടെ ആ അകൽച്ച എന്നിൽ വലിയൊരു കുറ്റബോധവും അതോടൊപ്പം വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥതയും ഉണ്ടാക്കി. ഹാൾ കാണുമ്പോൾ, ടിവി കാണുമ്പോൾ, ഒക്കെ ആ രാത്രിയിലെ ഓർമ്മകൾ എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവൾ എന്നെ വെറുത്തുപോയോ എന്ന ഭയം ഒരു വശത്ത്,