Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 11 [രാജർഷി]

കളിയാക്കിയത് കൊണ്ട് മാത്രം ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ല ചേട്ടായി...നേരത്തെ പ്ലാൻ ചെയ്ത പറഞ്ഞതുമല്ല...ഇത് പോലൊരു അവസരം കിട്ടിയപ്പോൾ പറഞെന്നെയുള്ളൂ...അതിപ്പോൾ ചേട്ടയ്ക്ക് തെറ്റായി തോന്നിയെങ്കിലും ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശരിയായിരുന്നെന്നു പിന്നീട് ചേട്ടയി മനസ്സിലാക്കുന്നൊരു സമയം വരും .ഇപ്പോഴെങ്കിലും എന്റെ ഈഗോ ചേട്ടായി മനസ്സിലാക്കിയതിൽ എനിയ്ക്ക് വളരെ സന്തോഷമുണ്ട്...കാർത്തുവിന് എന്നെയും എനിയ്ക്ക് കാർത്തുവിനെയും നല്ലത് പോലെ അറിയാം അത് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിൽ ചേട്ടായി വേവലാതിപ്പെടേണ്ട.....ദിയ കഴിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന പാത്രം എടുത്ത് അടുക്കളയിലോട്ടു പോയി... കാർത്തു:-അവളോടങ്ങനെ പറയേണ്ടയിരുന്നു ഏട്ടാ...ഒന്നും കാണാതെ അവൾ അങ്ങനെ വാശിപ്പുറത്ത് മാത്രം അച്ചനോട് പറയില്ല..അവളെയെനിയ്ക്ക് നല്ല പോലെ അറിയാം...

ഞാൻ:-എന്നിട്ടാണോ..അവളത് പറയുന്ന സമയത്തിരുന്നു പരിഭ്രാന്തിയോടെ വെട്ടിവിയർക്കുന്ന കണ്ടത്.... കാർത്തു:-അത് പ്രതീക്ഷിക്കാതെ പെട്ടെന്ന് അച്ചനോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ....ആരായാലും ഒന്ന് പകച്ചു പോകില്ലേ.... ഞാൻ:-അതാണ്...ഇപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ഭാഗത്ത്‌ ശരിയാണ്..ഞാൻ മാത്രം തെറ്റിപ്പോയി...സരല്യ വിവരവും വിദ്യാഭ്യാസവും കുറവായതിന്റെയാണെന്നു കരുതിയാൽ മതി..ഞാനിനി അച്ഛന്റെ മുഖത്തേങ്ങനെ നോക്കുമെന്നാ...സങ്കടം കൊണ്ടെന്റെ വാക്കുകൾ ഇടറിയിരുന്നു... തീ പാറുന്നൊരു നോട്ടമായിരുന്നു കാർത്തുവിന്റെ മറുപടി...ക്രമേണ ദേഷ്യഭാവം മാറി അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു വന്നു..അവൾ വേഗം പാത്രവുമെടുത്ത് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി... ഞാൻ എണീറ്റ്‌ കൈകഴുകി റൂമിലേയ്ക്ക് പോയി...ചെന്ന പാടെ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു...നെഞ്ചിലൊരു കല്ല് കയറ്റി വച്ചത് പോലെ...മനസ്സാകെ സങ്കടക്കടലിൽ കരകാണാനാകാത്ത വിധം മുങ്ങിത്താഴ്ന്നു പോയിരുന്നു... വാതിലിൽ മുട്ടുന്നത് കേട്ട് കടിഞ്ഞാണില്ലാത്ത കുതിരയെപ്പോലെ കാട് കയറിയിരുന്ന ചിന്തകളിൽ നിന്ന് ഞാൻ മോചിതനായത്...ഞാൻ ചെന്ന് വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ .... കാർത്തു:-ഇന്നും ആനയിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട് അച്ഛൻ പാടത്തേക്ക് പോകാനായി നിൽക്കുന്നുണ്ട്...ഉറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ ഏട്ടനോടൊന്ന് ചെല്ലാൻ പറഞ്ഞു...ഞാനൊന്നും പറയാതെ മുൻവശത്തേയ്ക്ക് നടന്നു...അച്ഛൻ സിറ്റൗട്ടിൽ കസേരയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിയുന്നു... അച്ഛൻ:-ആ...മോൻ ഉറങ്ങിയില്ലരുന്നോ...വാ ഇവിടെ വന്നിരിക്ക്