Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 11 [രാജർഷി]

ഒരു തീരുമാനം പറഞ്ഞതോന്നുമല്ല....പാടത്ത് സത്യനും വന്നിട്ടുണ്ടാകും ഞാനവനോട് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാം...അവന് എതിർപ്പില്ലെങ്കിൽ അതെന്റെ മകന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യമായി ഞാൻ കരുതും... മറിച്ചാണെങ്കിൽ...എന്റെ മോൻ അച്ഛനെ വിഷ്‌മിപ്പിക്കാൻ ഇടവരുത്തരുത്...മറിച്ചാണ് സത്യന്റെ തീരുമാണമെങ്കിലും ഞാനവനെ തെറ്റ് പറയില്ല...നിന്റെ പെങ്ങളുടെ കാര്യത്തിൽ ഞാനും ഇതേ പോലൊരു അവസ്‌ഥയിൽ മകൾക്ക് എല്ലാ രീതിയിലും മികച്ചു നിൾക്കുന്ന ഒരാളുടെ കൈപിടിച്ചേല്പിക്കാനെ ആഗ്രഹിക്കുള്ളൂ...എന്ന് വച്ച് മോനിതിൽ തെറ്റ്കാരൻ ആണെന്നൊന്നും അച്ഛൻ പറയില്ല..അതും ദിയ പറഞ്ഞിരുന്നു കാർത്തുവാണ് ആദ്യം ഇഷ്ടം പറഞ്ഞതെന്ന്...എന്തായാലും രാവിലെ അച്ഛൻ വരുമ്പോൾ ഒരു തീരുമാനം ഉണ്ടാകും... അനുകൂലമല്ലെങ്കിൽ രണ്ട് കുടുംബത്തിന്റെയും നന്മയേക്കരുതി മോൻ കാർത്തുവിനെ മറക്കണം...പറഞ്ഞവസാനിപ്പിച്ചു അച്ഛൻ പോകാനായി എഴുന്നേറ്റു മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി... നി മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കാതെ പോയി കിടന്നുറങ്ങു മോനെ...എല്ലാം നല്ലതിനാണെന്നു കരുതിയാൽ മതി ഇടയ്ക്ക് അമ്മയെ ഒന്ന് ശ്രദ്ധിച്ചേക്കണേ... അച്ഛൻ ടോർച്ചും തെളിച്ചു റോഡിലേയ്ക്കിറക്കി...മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഭാരവും പേറി ഞാൻ അകത്തോട്ട് കയറി വാതിൽ അടച്ചു കൂറ്റിയിട്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് കണ്ടത്... കാർത്തു എല്ലാം കേട്ട് കൊണ്ട് ഭിത്തിയിൽ ചാരി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു...അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു...അത് കണ്ട് നിൽക്കാനാകാതെ ഞാൻ റൂമിലേയ്ക്ക് വേഗത്തിൽ നടന്നു..... വാതിൽ കൂട്ടിയിട്ട് ഞാൻ ബെഡിലേക്ക് കിടന്നു... ചിന്തകളിലാണ്ട് ഉറക്കം വരാതെ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്നെപ്പോഴോ ഞാൻ പതിമയക്കത്തിലേയ്ക്കാണ്ട് പോയി... വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് ഞാൻ എണീറ്റ്‌ ഫോണെടുത്ത് നോക്കി...1 മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു...ഒരു നിമിഷം എന്റെ ഉളളിൽ നിന്നൊരാന്തൽ ഉണ്ടായി...അമ്മയ്ക്ക് വയ്യായ്ക വല്ലതും... ഞാൻ വേപ്രാളത്തോടെ എണീറ്റ്‌ പോയി വാതിൽ തുറന്നു... കരഞ്ഞു തളർന്ന മുഖവുമായി നിൽക്കുന്ന കാർത്തുവിനെയും ഉറക്കപ്പിച്ചിൽ അവളുടെ ദേഹത്തേക്ക് കൈകൾ