Chapter Title : അഞ്ജുവും കാർത്തികയും എന്റെ പെങ്ങളും 11 [രാജർഷി]

ചുറ്റി ചാരി നിൽക്കുന്ന ദിയയെയും ആണ് കണ്ടത്.... അമ്മയ്ക്ക് പനി കൂടുതൽ ആണോ.... ദിയ:-അമ്മയ്ക്കൊരു കുഴപ്പവുമില്ല അമ്മ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നുണ്ട്...ദേ... ഈ സാധനത്തിനാണ് ഉറക്കമില്ലാത്ത...എന്നെയോട്ട് ഉറങ്ങാനും വിടില്ല...എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടും മനസ്സിലാകുന്നുമില്ല...ബാക്കിയുള്ളവന് ഉറക്കം പിടിച്ചു നിർത്തി ഭ്രാന്ത് പിടിക്കാറയി. ചേട്ടയ്ക്കറിയാലോ ഉറങ്ങിയില്ലേങ്കിൽ പിറ്റേന്ന് പകൽ മുഴുവൻ എനിക്ക് തലവേദനയായിരിക്കുമെന്ന്... അത് കൊണ്ട് ദേ ഇതിനെ ഇവിടെ ഏല്പിച്ചിട്ട് പോകാൻ വന്നതാ ഇവിടെക്കിടന്നു കരയോ... കൊല്ലോ..വളർത്തോ...എന്താച്ചാ ആയിക്കോ...കുറച്ചങ്ങോട്ട് മാറി നിൽക്ക് മനുഷ്യാ... വാതിൽ അടഞ്ഞു നിന്ന എന്നെ റൂമിനകത്തേയ്ക്ക് തള്ളി മാറ്റിയിട്ട് കാർത്തുവിനെ അകത്തോട്ട് കയറ്റി നിർത്തി വാതിൽ അടച്ചു ദിയ ഉറങ്ങാനായി പോയി...കാർത്തുവിന്റെ കണ്ണുകൾ അപ്പോഴും പെയ്തൊഴിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.... കുറച്ചു നേരം ഞങ്ങൾ രണ്ടാളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല...കാർത്തുവിന്റെ സങ്കടം കണ്ട് എന്റെ നെഞ്ച് നീറിപ്പുകയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...അവളെ എന്ത് പറഞ്ഞശ്വസിപ്പിക്കണമെന്നയിയാതെ ഞാൻ മരവിച്ച മനസ്സുമായി നിന്നു... സമയം ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു...ഇനിയും കാഴ്ച കണ്ടിരുന്നാൽ ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുമെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ.... എന്തിനാ...പെണ്ണേ... നിയെന്നെയിട്ടിങ്ങനെ വിഷ്‌മിപ്പിയ്ക്കുന്ന...സങ്കടം കൊണ്ട് വല്ലാതെയെന്റെ...വാക്കുകൾ ഇടറിയിരുന്നു.... കാർത്തുവെന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണുകിടന്നെന്നെ ഇറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു എങ്ങലടിച്ചു കരഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു...ഞാനവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ച് തലോടി ആശ്വസിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു...

എനിയ്ക്ക്....എന്റെ ഏട്ടന്റെ കൂടെ ജീവിച്ചാൽ...മതി...ഇല്ലേ.... എന്നെ..കൊന്നു കളഞ്ഞേരേ....പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു കൊണ്ട് കാർത്തു എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ നിലത്തേക്ക് ഊർന്നു വീണു കിടന്നു... എന്റെ മനസ്സിലേക്ക് വല്ലാത്തൊരു ധൈര്യം ഇരച്ചു കയറി...ഞാൻ കാർത്തുവിനെ പിടിച്ചെഴുന്നേല്പിച്ചു ശക്തിയോടെ വാരിപ്പുണർന്നു... നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു ജീവിക്കും ....ഈ നിമിഷം മുതൽ ആരൊക്കെയെത്തിർത്താലും എന്റെ പൊന്നിനെ ഞാൻ ആർക്കും വിട്ട് കൊടുക്കില്ല...ഇനിയോരിക്കലും എന്തിന്റെ പേരിലായാലും എന്റെ പൊന്നിനെ ഞാൻ സങ്കടപ്പെടുത്തില്ല...ഞാനവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തവളുടെ മുഖത്തേയ്ക്ക് നോക്കി